Εφημεροπτέρες





«Ε, η γυναίκα που θ' αγαπήσω αληθινά  θα έχει τουλάχιστον τόσο ωραία χέρια, όσο ωραία είναι τα πόδια μου», είπε εκείνος κάποτε.
Επιτέλους την βρήκε. Όμως ήταν μια Ταϊλανδή πριγκίπισσα που την βρήκε απεικονισμένη σε μια παλιά εφημερίδα.
«Γιατί κρέμασες αυτήν την φωτογραφία στον τοίχο;», ρώτησε η ερωμένη του, «Αυτήν την κινέζικη φάτσα;»
«Γιατί....», είπε εκείνος και παρατηρούσε τα χέρια της εκλεκτής του, τα οποία ήταν έτοιμα να πεθάνουν γι' αυτόν κάθε στιγμή.

* * *

Μια μέρα καθόταν με δύο άλλες εκλεκτές. Η μια γριά, τελειωμένη, τσαλακωμένη από τη ζωή, σαν τη μύγα κάτω από την μυγοσκοτώστρα. Η άλλη νέα, μπουμπούκι σκέτο.
Η γριά ήταν πάντα τρομερά καλοδιάθετη και αστεία, ή νέα ήταν συνεχώς θλιμμένη.
Και τότε ρώτησε τη γριά: «Γιατί συμβαίνει αυτό το παράδοξο;»
Και η γριά είπε: «Κοίτα, εκείνη δεν το έχει ακόμα ανάγκη να είναι αστεία...»

* * *

«Είμαι πεπεισμένη», είπε η Εφημεροπτέρα, «ότι άλλοι έχουν εκφράσει τις ιδέες μου καλύτερα, σαφέστερα, ή έτσι ακριβώς. Όμως πρέπει απαραίτητα να σχηματίσουμε μια κλειστή φάλαγγα εναντίον της «υποκρισίας». Η φάλαγγα αυτή πρέπει να προχωρά συνεχώς, βήμα βήμα, ξανά και ξανά. Το να καταντήσεις «γελοία μορφή» στον πόλεμο αυτό, είναι το μικρότερο μαρτύριο.»



Άνα Ζουμάνη
εφημερόπτερα



Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.