ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΜΑΣ, του Δημήτρη Μπούκουρα




Τα καλοκαίρια μας
ήταν ένα φύσημα μελτεμιού.

Τα καλοκαίρια μας ήταν εκείνη η γκρίζα ξερολιθιά
η γεμάτη πυρωμένα φραγκόσυκα.
Ήταν εκείνη η φαγωμένη δωρική κολώνα,
με αυτήν τη σαύρα να ακροβατεί
πάνω στο κιονόκρανο.
Εκείνη η σκιά του κυπαρισσιού
πάνω στον ασβεστωμένο τοίχο,
η ακρογιαλιά η τόσο μικρή
που ίσα-ίσα χωρούσε δυό κορμιά πάνω στην άμμο της.
Το πανηγύρι κάποιας Θεοτόκου τον Αύγουστο.
Το σήμαντρο του μοναστηριού.
Η θαλασσινή σπηλιά.

Τα καλοκαίρια μας ήταν αυτά τα σπίτια που αχνόφεγγαν
μέσα στην γλύκα της «Γαλάζιας ώρας».
Ήταν εκείνος ο γλάρος
που προσπαθούσε να πρωτοπετάξει,
κι εκείνοι οι φίλοι μας, τα δελφινάκια του Αιγαίου.

Τα καλοκαίρια μας ήταν το αλατάκι που μαζέψαμε κάποτε
από τις μικρές εκείνες αλισάχνες των βράχων,
και οι λεπίδες των οψιδιανών,
που βρίσκαμε ανάμεσα στις πέτρες.

Τα καλοκαίρια μας πέρασαν κι έφυγαν.
Τόσο γρήγορα!...
δ.μ. 2015

(φωτ. Αλισάχνη στην Σκύρο)


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.