Η θάλασσα






Μπορεί και νάτανε η πιο σημαδιακή στιγμή στη ζωή μου, όταν εκείνο το πρωινό ανέβηκα στο χαμηλό λοφάκι και βρέθηκα μόνος ? (χα) ... απέναντι στη φουρτουνιασμένη θάλασσα…
Εγώ κι εκείνος ο ηλίθιος πληγωμένος πιερότος, σταθήκαμε στο πιο ψηλό σημείο και την κοιτούσαμε….
Εκείνη την μέρα ήταν πράσινη… και πάνω της έπλεε ολοφάνερη η οργισμένη αδυναμία της…  Πόσο με μάγεψε εκείνη τη μέρα…
Πολλά, πάρα πολλά σκεφτόμουν έτσι που στεκόμουν απέναντί της… Μα δεν ξέρω πώς να τα περιγράψω, γιατί είναι όλα τόσο θολά και μπερδεμένα…
Πάντως υπήρχε μια αποκάλυψη…. Στη ζωή μας έχουμε καμιά φορά τέτοιες αποκαλύψεις… Μια τέτοια ένοιωσα κι εγώ…. Και την ερωτεύτηκα… την αγάπησα…
Μη γελάς…. Συλλαμβάνουμε τόσα νοήματα κρυμμένα καμιά φορά… έτσι κι εγώ αντίκρισα τη δική μου αποκάλυψη κοιτώντας τη θάλασσα..
Ήθελα να την αγαπάω μόνο εγώ… στεναχωριόμουν ν’ ακούω πως την αγαπούσε και κάποιος άλλος.
Νάμαι εγώ ο μόνος που την αγαπάει και θέλει να πεθάνει από έρωτα πάνω σ’ αυτήν..
Διαβάζεις τα «ιερά» βιβλία και δεν καταλαβαίνεις τίποτα μα τα διαβάζεις….
Μην προσπαθείς λοιπόν να καταλάβεις γιατί εγώ αυτός ο τύπος με τα παράξενα τίκι και τόκα του, αγαπάω τη θάλασσα…
Δεν υπάρχει γιατί…

Η επιγραφή έγραφε ... :
No visitors after midnight...

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.