Ο κύκλος της ανέλιξης και της παρακμής, μέσα απ' τα μάτια μιας πλατείας






Άραγε είναι αυτός ο νόμος της ανθρώπινης εξέλιξης…..!!!!
Ιστορικά αποκαλύπτονται δυο διακριτές καταστάσεις που συνεχώς διαδέχονται η μια την άλλη.
Η μια είναι η οργανική που συμπεριλαμβάνει όλες τις πράξεις και τις συμπεριφορές του ανθρώπου. Όλες αυτές οι πράξεις προβλέπονται και ρυθμίζονται από μια γενική θεωρία, έναν «κανονισμό», ο οποίος σαφώς τις ορίζει και βέβαια τις ξεχωρίζει σε «ομαλές» και «παρεκκλίνουσες».
Η άλλη είναι η κριτική περίοδος στην οποία κάθε συνεργασία κάθε συντονισμός κάθε κοινή σκέψη έχει εκλείψει, και η κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνάθροιση μοναχικών ανθρώπων συγκρουόμενων μεταξύ τους.
Στις οργανικές εποχές, όλα τα μεγάλα προβλήματα …. Θεολογικά, πολιτικά, οικονομικά, ηθικά εύρισκαν κάποιες έστω προσωρινές λύσεις ή καλύτερα επέβαλλαν κάποιες προσωρινές μόνο λύσεις. Η εξέλιξη όμως κατέστησε αυτές τις λύσεις ανεπαρκείς κι έτσι στρώθηκε έδαφος για να έρθουν οι καινοτομίες που πια ήταν επιβεβλημένες.
Στις κριτικές εποχές, δηλαδή στις περιόδους εκείνες των ζωηρών συζητήσεων, των μεταβατικών καταστάσεων, των διαμαρτυριών, οι παλιότερες απόψεις και στάσεις αντικαταστάθηκαν από την αμφιβολία, τον ατομικισμό, την αδιαφορία για τα μεγάλα προβλήματα.
Στις οργανικές περιόδους οι άνθρωποι ασχολούνται με την δημιουργία, την «οικοδόμηση» σταθερών θεμελίων για να πατήσει επάνω τους ο πολιτισμός…. ? Κι όταν  αυτός έρθει κι εγκατασταθεί πάνω σ’ αυτά τα θεμέλια έρχεται η ώρα να περάσουμε στις κριτικές περιόδους όπου το κύριο μέλημα των ανθρώπων είναι η καταστροφή.



Από μια πλευρά όλα αυτά μπορούν να γίνουν δεκτά. Οι πολιτισμοί γεννιόνται, ακμάζουν, παρακμάζουν εξαφανίζονται. Η κάποιες φορές στέκονται εκεί και φυτοζωούν σαν βαλτώδη έλη που άφησαν πίσω τους οι άλλοτε κραταιοί και ζωοδότες  ποταμοί.
Ο κύκλος της ανέλιξης , της ακμής και της παρακμής. Ποιές να είναι όμως οι αιτίες που δημιουργούν αυτό τον αέναο και  ακατάλυτο κύκλο.
Είναι άραγε ο πολιτισμός ένας ζωντανός οργανισμός από τη φύση του, που  μ’ ένα μυστήριο τρόπο είναι προικισμένος με την ικανότητα της ανάπτυξης, αλλά και ταυτόχρονα είναι καταδικασμένος να πεθάνει?
Ο πολιτισμός δεν έχει δικό του εγκέφαλο, φαλό και στομάχι. «Σκέπτεται» και «αισθάνεται» με τον εγκέφαλο και τα νεύρα των μελών του.
Όταν λοιπόν ο πολιτισμός ή η ομάδα παρακμάζει αυτό δεν συμβαίνει εξ αιτίας κάποιου μυστικού περιορισμού, ή εξ αιτίας του θανάτου ενός έμβιου όντος, μιας ενσώματης ζωής, αλλά εξ αιτίας της ανικανότητας, της αποτυχίας των πολιτικών και των πνευματικών ηγετών του, να αντιμετωπίσουν και να διαχειριστούν τις προκλήσεις μιας ανατρεπτικής μεταβολής.


Γιώργος Χρηστάκης

Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.