Για την δολοφονία της Στέλλας και τους «ψυχολόγους»



Κατ' αρχάς, κάποια εγκλήματα δεν δικαιολογούνται, παρ' όλα αυτά κάθονται μερικοί και τα παραδικαιολογούν με αποτέλεσμα αβυσσαλέοι εγκληματίες σύντομα να κυκλοφορούν πάλι μεταξύ μας.
Από την «ψυχοπάθεια» ως το αποτρόπαιο έγκλημα, ή από την «φυσιολογικοπάθεια» ως το αποτρόπαιο έγκλημα υπάρχει η ίδια απόσταση, δηλαδή όση απόσταση υπάρχει μεταξύ ενός ανθρώπου και ενός κτήνους.
Οι περισσότεροι εγκληματίες που αφαιρούν ζωές είναι «φυσιολογικά» τέρατα, αφού μια χαρά ξέρουν τι κάνουν.
Πάρτε π,χ το σωματεμπόριο, όπου η απαγωγή, ο βασανισμός, ο φόνος είναι στο καθημερινό πρόγραμμα.
Ούτε καν θα έπρεπε να μας αφορά πόσο ψυχοπαθής είναι ο δολοφόνος, θα έπρεπε να εξετάζεται η πράξη του και μόνο. Δηλαδή άλλο να σκοτώνω το αθώο παιδί μου επειδή «το νευρικό μου σύστημα δεν άντεξε το κλάμα του», άλλο να σκοτώνω από άμυνα τον τύραννο πατέρα μου, ή τον νταβατζή μου, ή εκείνον που αφαίρεσε τη ζωή του παιδιού μου, κλπ κλπ.
Για να σκοτώσεις ένα παιδί με το τρόπο που δολοφονήθηκε η Στέλλα, χρειάζεσαι δέκα λεπτά ως ένα τέταρτο. Το όλο είναι και κουραστικό, ο δολοφόνος θα έκανε σίγουρα και διάλειμμα για να συνεχίσει το «έργο» του.
Αν δεν τα καταφέρεις σε όλο αυτό το διάστημα να βρεις ένα διαυγές σημείο για να αλλάξεις γνώμη, είσαι απλώς ένας τέρας, όχι «ψυχοπαθής», αλλά μάθαμε τώρα...
Η ψυχολογία είναι ούτως η άλλως ο Μεσαίωνας που έγινε εσωτερικός, μόνο «διαγνώσκει», δηλαδή στιγματίζει, ποτέ δεν θεραπεύει:
«Γιατρέ, δεν μπορώ να κλάσω»
«Έχεις το ψυχοεντερικό σύνδρομο "Πόρδαλάιν"».
Η ψυχολογία είναι ο σκουπιδοτενεκές της Ιατρικής, η οποία ό,τι δεν μπορεί να διαγνώσει, το παραδίδει παρά πέρα, στην άχρηστη, καθόλου διαχρονική, τελείως προσωρινή επιστήμη «ψυχολογία», όπου το όνομά της από μόνο του δείχνει πόσο για τα μπάζα είναι. 
Σιγά μην μπορέσει ποτέ ένας ασήμαντος μικρός «ψυχολόγος» που μόνο πορδολογία διδάσκεται, να εξερευνήσει την ψυχή μας.
Η «ψυχή» ανήκει στην φιλοσοφία, διότι εκείνη την συνέλαβε και μόνο εκείνη υποψιάζεται τον τρόπο που θα την προσεγγίσει, δεν ανήκει ούτε στους παπάδες, ούτε στους διαδόχους τους, τους «ψυχολόγους».
Ευτυχώς εκεί μέσα, στις φυλακές, μεταξύ των «καθικιών» της κοινωνίας, βρίσκονται και οι δικαιότεροι δικαστές.

Να φοβάσαι να πεις πως έχεις αυπνίες, ή πως έχεις απελπισίες,  ή πως είδες έναν καλικάντζαρο στην κουζίνα σου, επειδή οι άλλοι θα δούνε τον δολοφόνο στο πρόσωπό σου;
Ε, όχι αγαπητή «ψυχολογία», αυτό δεν το ανεχόμαστε.

Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)





Στέλλα, αναπηρία, φόνος, δολοφονία, πνιγμός, ψυχοπάθεια, παιδοκτονία
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.