Στη σκιά της κόκκινης φρουράς






Σκέψεις που νοσούν, μια καχεκτική μορφή που κρυβόταν χρόνια πίσω απ' τον παλιό καθρέφτη.
Κάτω απ' τη σκιά της ουράς του αλόγου..
Όλα περνούν και χάνονται.
Τα βάσανα, ο πόνος, το αίμα, η πείνα, η αρρώστια..
Το σπαθί που χαράσσει την πληγή, θα περάσει κι αυτό..
Μα όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού θα μείνουν πάντα εκεί, όταν κι η πιο ζωντανή σκιά της ύπαρξής μας, κι όλων όσων κάναμε, κι όλων όσων ονειρευτήκαμε και ποθήσαμε, θα έχει χαθεί απ’ τη γη.
Το χώμα που πατήσαμε, που ξεδιψάσαμε σα γιγάντιο παλιό χαλί θα στολίζει μαζί μ’ όλα του τα άνθη τους πέρα κόσμους, κι αυτό θα είναι πάντα εκεί.
Τα δέντρα θα στέκουν αιώνια και θα κοιτούν ακίνητα το πέρασμά μας ανάμεσα στην κόκκινη και την λευκή φρουρά.
Η θάλασσα κι όλα τα νερά της γης θα μείνουν κι εκείνα να θυμίζουν τη μεταβλητότητα της ροής του σύμπαντος, τη σταθερότητα του ρυθμού της καθαρτικής διαδικασίας.
Ένα ψεγάδι αγάπης, μια σταγόνα πάθους, μια  αίσθηση ασημαντότητας.
Οι μεγάλες σεισμικές καταρρεύσεις, η ασπρόμαυρη ασάφεια των λόγων και των συναισθημάτων..
Η αιχμαλωσία στη μοναξιά του αυτόνομου σώματος.
Η σκουριά που κατατρώει το σίδερο αργά, βασανιστικά, σταθερά. Θα της πάρει πολύ χρόνο να το ρημάξει, να το λεπτύνει, να το κονιορτοποιήσει..
Σαν να βλέπεις το χρόνο και την αιωνιότητα να περνούν μέσα από τα πουκάμισα και τα φορέματα ωραίων γυναικών..
Η γέννηση κι ο θάνατος…. Η ταυτόχρονη παρουσία και η απόλυτη εξαφάνιση.
Ιδιοτροπίες της φύσης..
Πριν λίγο καιρό γύρισα σ’ ένα δάσος που έπαιζα μικρός και συνάντησα τον γέρο πλάτανο που μου έλεγε τις ιστορίες του. Ο κορμός του ήταν τυλιγμένος από φίδια ως τις κορφές του, τόσο που δεν καταλάβαινες που τέλειωνε .. μα ούτε και από πού άρχιζε..
Μια απόλυτη λεηλασία.. ούτε δάκρυα, ούτε πόνος… μόνο ένας άνεμος αντάρτης ανοιγόκλεινε τα βλέφαρα..
Σχεδόν απουσία κι απ’ τον ίδιο τον εαυτό.
Μια στομαχική κράμπα που σκόνταψε στο λεπτό σου έντερο.
Εκατομμύρια περίπλοκες χημικές αντιδράσεις .. το εσωτερικό επινοεί το εξωτερικό, με μια ακατάπαυστη εμμονή.
Τα αγρίμια των φόβων και των επιθυμιών, μάχονται ασταμάτητα ώσπου να φανεί το φως, που απουσίαζε.. ώσπου μια ζεστή αχτίδα να καθίσει στο δέρμα.
Γιατί ο ήλιος θα είναι πάντα εκεί…
Και δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στον πλανήτη που να τα αγνοεί όλα αυτά.
Και τότε γιατί δε γυρίζουμε το κεφάλι στ’ αστέρια, στα δέντρα, στα νερά… Γιατί ;
Η κόκκινη φρουρά κουράστηκε να περιμένει.
Μα θα μένει πάντα εκεί, ορθή ως την πέρα άκρη τούτου του κόσμου.
Πόσο με ανοηταίνουν τούτες οι σκέψεις… σπέρμα άσφαιρο σε διψασμένο χώμα…

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.