Ο ξύλινος τοίχος






Το κελί ήταν βαθύ κτισμένο από πέτρα… στέρεο..
Σαν ημισφαίριο το σχήμα του με πάτωμα από σκληρό χώμα…
Η αίσθηση του κρύου πατώματος κάπως μεγάλωνε το αίσθημα του εγκλεισμού και της καταπίεσης… τα μεγάλωνε τόσο που έμοιαζαν απέραντα.
Στη μέση ακριβώς του κελιού υψωνόταν κάτι σαν «παραβάν» από ξύλο, σαν τοίχος ψηλός που δεν έφτανε ως το ταβάνι …
Άφηνε ένα κενό μερικών εκατοστών …
Στην μια μεριά του ήταν ο μάγος που έκαιγε αρχαίους ναούς στις ψηλότερες κορφές των βουνών, και στην άλλη ένας πάνθηρας κατάμαυρος, που δεν σταματούσε εκείνο τον ισοσκελή ρυθμικό βηματισμό του, σαν να ήθελε να συγχρονιστεί με το μέτρημα του χρόνου.
Ένα παράθυρο όλο κι όλο μοιρασμένο μισό – μισό στον μπροστινό τοίχο . Χωρίς φως , θεοσκότεινο.
Αργά το μεσημέρι άνοιγε μια περίεργη καταπακτή απ’ το ταβάνι  που κατέβαζε δυο κοφίνια με σχοινιά… Νερό, ψωμί και λίγα κομμάτια κρέας.
Αυτήν ήταν η μοναδική στιγμή που το λιγοστό φως που έμπαινε από την καταπακτή, φώτιζε λίγο το κελί.
Η μοναδική στιγμή που μπορούσα να δω καθαρά τα μάτια του πάνθηρα να με κοιτάζουν, και να ακούσω τον αχό της μεγάλης μάχης των δράκων και των ξωτικών να βυθίζεται εντός μου..



Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.