Της Ωκεάνιας θλίψης





Μια φορά κι έναν καιρό κουβαλούσα καρτερικά, ένα βάρος που γεννιόταν και μεγάλωνε μέσα μου.
Ένας κύκλος που πήγαινε μα δεν έκλεινε ποτέ… μια γραμμή που διακοπτόταν..
Ένας ωκεανός θλίψης..
Μου θύμιζε πάντα και μου ζητούσε το αντίο.
Στο κυνήγι της φυγής των άηχων φωνών… και το γενναίο χτύπημα του λαξεμένου τόξου.
Είδα κάτι να κινείται μέσα στα μάτια τους. Δράκοι και τέρατα ξερνούσαν φωτιές.
Ήξερα πλέον το δρόμο…
Παραιτήθηκαν απ’ τη θέα των φαντασμάτων και των σκιών, που περνούσαν απ’ το μυαλό τους.
Ο φόβος τους περίμενε πιο μπροστά να τον εξαγοράσουν… κι εκείνοι τον περίμεναν να εξασθενίσει, να λυγίσει, να γονατίσει μπροστά τους ξεθωριασμένος, αδύναμος.
Ένας ωκεανός θλίψης.
Κάποιος μου ψιθύριζε στ’ αυτί μετρώντας τα λάθη που είχα κάνει.
Ακουγόταν σαν θάνατος.
Ο αέρας έκανε τη θάλασσα να μουγκρίζει, ν’ αντιστέκεται πριν ξεσπάσει.
Μου φώναζε…. Τούτος ο ωκεανός της θλίψης δεν ήταν άλλος…… ήταν αυτό που μεγάλωσες και κανάκεψες μέσα σου...
Ήσουν εσύ…

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.