Μα η δική μου θάλασσα;





Ο αέρας ανακατεύει τα μαλλιά μου με μανία.

 Η αλμύρα της θάλασσας μου φέρνει στα χείλη αναμνήσεις καλοκαιριού, μαζί με νοσταλγία για ταξίδια σε ξένες θάλασσες. Σε θάλασσες με νερά που κρύβουν θησαυρούς.

 Μα η δική μου θάλασσα; 

Ακόμα δεν την έψαξα και αναπολώ τις ξένες!

 Άλλοι την θάλασσα μου έψαξαν και θησαυροί μου είπαν πως υπάρχουν.

 Μα σαν δειλή επιβάτης στη σχεδία δεν βούτηξα να ψάξω τον βυθό της. 

Πρέπει να πάρω απόφαση και να με ρίξω μέσα.

Θα πάρω φόρα σαν πουλί και όταν πέσω θα αφήσω φόβους να πνιγούν στο αλμυρό νερό μου.

 Σαν βρω τους θησαυρούς μου θα τους κρατήσω και θα χαρίσω έναν-έναν σε όσους με κάνουν να νιώσω πως το αξίζουν.

 Έτσι ο θησαυρός  που περιφρόνησα θα έχει πια αξία. 

Οι ξένες θάλασσες ας περιμένουν.

 Η ιδιωτική μου θάλασσα περίμενε για καιρό, γι αυτό παίρνω βαθειά αναπνοή και ξεκινώ…


                                                                                                                     Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.