Μοιραίε άνθρωπε






Ο νους μου λέει πως ο άνθρωπος είναι αυτό που κάνει. Η καρδιά μου όμως;
Ακόμη κι οι πιο γοητευτικές θεωρίες ακόμα και τα πιο άψογα συναρμολογημένα συστήματα αδυνατούν να κατανοήσουν πως γίνεται ένα βασικό τμήμα του εαυτού να υπήρξε πάντα κάπου αλλού.
Καμιά σχέση με όνειρα, ούτε καν με φαντασία… μέσα στην καρδιά των πραγμάτων και των όντων, στον πυρήνα, σε μια περιοχή που κυριαρχεί απόλυτη σιωπή…. Και φόβος…
Δεν μπορείς να εξετάσεις με απόλυτο τρόπο, τι καλό ή τι κακό είπαν αυτοί που ξέρουν (χα), γιατί απλά τόσο οι έπαινοι, όσο και επικρίσεις, χαρακτηρίζονται και καταδιώκονται πάντα από μια ακατάσχετη μανία υπερβολής που αλλοιώνει και μεταστρέφει τα πάντα.
Στις πιο δύσκολες ώρες, οι άνθρωποι αναγκάζονται να λειτουργούν γκρεμίζοντας τοίχους, ξεπερνώντας τα όριά τους, ακυρώνοντας όλες τις  κόκκινες γραμμές.
Στιγμές που και το τελευταίο ανθρώπινο κύτταρο φλέγεται… αρνούμενο κάθε σύστημα που προσπαθεί να φυλακίσει τη ζωή.
Νιώθεις να φθάνει η ώρα που πρέπει να παραιτηθείς από τα στείρα παιχνίδια, τις διαβολές και τις σαδομαζοχιστικές αρνήσεις.
Η ώρα να γυρίσεις για λίγο πίσω, να κλειστείς στον εαυτό σου, να εγκαταλείψεις την «ελιτίστικη έπαρση», για να ανακαλύψεις τη σεμνότητα του απλού τεχνίτη, του χειρωνάκτη, να ξαναβρείς το διάπυρο βλέμμα, να επανασυνδεθείς με την εγκόσμια αδελφότητα και την ελπίδα, με το απόκοσμο αιώνιο φως.
Τους χόρτασες τους μύθους, τι περιμένεις να ξεκινήσεις πάλι για την κατάκτηση του Γκράαλ, του Ιερού Δισκοπότηρου που μεθούσε κι έκαιγε τα όνειρά σου.. Σύντριψέ τους όλους και ξεκίνα…
Θα σου πουν πολλοί μας τα ‘παν κι άλλοι… μην τους ακούς, τα συνετά τους λόγια οδηγούν κατ’ ευθείαν στον τάφο…. Σφράγισε το νεκρό τους στόμα…
Φτύσε την κραυγή σου, τραγούδησέ τη, να ξαναβρεί ο κόσμος τη δροσιά του και ν’ αρχίσει να χτυπάει στους ρυθμούς της δικής σου καρδιάς.
Το σύμπαν αναπαύεται αιώνια…. Περιμένει ένα σκούντημά σου να ξυπνήσει… πρόσεχε μη γελαστείς ..αυτό οδηγάει, όχι εσύ…
Ξεκίνα λοιπόν…
Οι Θεοί μέσα σου ακονίζουν τα μαχαίρια… Λεβέντες, αντρειωμένοι , κουζουλοί…
Όλα ξαναγεννιούνται κάθε μέρα, με κάθε ζωή που ξεμυτίζει απ΄ το θάνατο…
Στις κορφές των βουνών σε περιμένουν οι αναστημένοι Θεοί..
Η ζωή δεν είναι φτιαγμένη για να τη σκέφτεσαι… ανάσανε και ζήσε.. βρες το ρυθμό.
Η ζωή είναι τέχνη είπαν πολλοί : άλλοτε άρνηση, κι άλλοτε θριαμβική και απαστράπτουσα κατάφαση…
Είναι καθήκον σου κάθε στιγμή που σταυρώνεσαι , να δίνεις μια και ν’ ανασταίνεσαι ξανά….
Μοιραίε άνθρωπε… Ανώριμε Θεέ…!!! Θα σε κυνηγάει πάντα μια κατάρα…
Μια κατάρα που κανείς δεν ξέρει από πού έρχεται, αλλά ούτε κανείς  έχει τον  τρόπο να την ξορκίσει…

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.