Αεργία, η κατάρα των ζωντανών νεκρών



Σφίγκεις τα δόντια. Τα βλέφαρά σου τρεμοπαίζουν νευρικά από την ένταση, η μύτη σου τσούζει από την υπερπροσπάθεια να συγκρατήσεις τα δάκρυα. "Άχρηστε! Τεμπέλη! Τι θα πει δεν έχεις δουλειά; τι θα πει δεν μπορείς; αν ήθελες θα είχες, απλά δε θέλεις να βρεις. Παράσιτο, που μου φορτώθηκες εδώ μέσα και νομίζεις πως θα σε ζω εγώ!" Το στόμα σου ανοίγει σε ένα βουβό ουρλιαχτό, λες και θα χωρέσεις μέσα του να φας όλη τη φρίκη, όλο τον πόνο, όλη την απόγνωση. Κλείνεις πάλι τα σαγόνια με λύσσα, τα δόντια τρίζουν και τα δάκρυα κυλάνε ορμητικά, καυστικά, σαν να χουνε οξύ μέσα τους. Λερώνεις τα ρούχα σου με μύξες και δάκρυα. Ποτέ δεν προλαβαίνουν να στεγνώσουν εντελώς αυτά τα δάκρυα. Και άλλα ρούχα δεν έχεις να φορέσεις. Δεν μπορείς να έχεις. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ! Ποτέ δεν προλαβαίνει να σε δει κάποιος να κλαις. Γιατί φίλους δεν έχεις, δεν μπορείς να έχεις, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ.

Γιατί μέσα σου είσαι πεπεισμένος πως είσαι ένας Άχρηστος, ένας Τεμπέλης, ένας που αν ήθελε θα είχε ζωή, όμως απλά δε θέλει να ζει....

Σου διαφεύγει όμως πως οι νεκροί δεν κλαίνε.

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.