Κρύες σούπες






Και κάπως έτσι φθάνουμε στην μοναξιά ….
Κάπου μετά τα τριάντα αντί να ψάχνουμε να βρούμε το ονειρεμένο πλάσμα για εμάς, καθόμαστε μαζί με τους πατσάδες μας στους παχουλούς καναπέδες και μασουλάμε βρώμικα φαγητά, περιμένοντας το ντριν του τηλεφώνου…
Συμμετέχουμε σε μια αγορά δεύτερο χέρι, έτοιμοι να κάνουμε τα ίδια λάθη, τις ίδιες εξωφρενικές επιλογές…
Το φίδι και το σχοινί μας υπενθυμίζουν την αποτυχία αυτού του εγχειρήματος.
Στον σύγχρονο πολιτισμό οι σχέσεις και τα ζευγάρια υποφέρουν από μυθολογίες παροξυσμού, από έναν έξαλλο ρομαντισμό και παίρνουν υπερβολικά σοβαρά τον έρωτα χωρίς να ανέχονται τις ελλείψεις και τα λάθη του.
Ρωτάνε λοιπόν ο ένας τον άλλο : «Θα πέθαινες για μένα» «Και βέβαια μωρό μου απαντάει ό άλλος»…  Πολύ όμορφο όλο αυτό αλλά μήπως πριν φτάσουμε να πούμε στον άλλο πως θα μπορούσαμε να πεθάνουμε γι αυτόν, να αναρωτιόμαστε κατ’ αρχάς αν είμαστε πρόθυμοι να ζήσουμε μαζί του…. Μήπως αυτή είναι η σωστή σειρά…. Σίγουρα θέλουμε να ζήσουμε με κάποιον κι όχι να πεθάνουμε…
Αυτό απ’ την άλλη σημαίνει πως έχουμε επιλέξει  να αποφεύγουμε την απογοήτευση.. της εξάλειψη των δυνατών συγκινήσεων…
Ζητάμε ένα πάθος ποιητικό, χαρούμενο κι ευτυχισμένο, χωρίς τις μοιραίες συνέπειές του… Μια απατηλή ασφάλεια δηλαδή…
Μα αν δεν ζήσεις τη φωτιά τον κίνδυνο, το ρίσκο, την πρόσκαιρη απογοήτευση  μέσα στη σχέση, πως θα φτάσεις στην φωτιά την αιώνια που θα κάνει τις ψυχές και τα σώματα φλεγόμενα άστρα να φτάσουν  ως  το μοιραίο παντοτινό χαμό…!!!
Κάποιοι βάζουν την σούπα στη φωτιά και τη ζεσταίνουν σιγά σιγά, κάποιοι άλλοι τη βάζουν καυτή σ’ ένα κρύο πιάτο να την κρυώσουν σιγά σιγά……


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.