Εγωισμός και θρησκεία



Ο άνθρωπος είτε είναι άθεος, είτε ένθεος, είτε σκεπτικιστής, ένα πράγμα υπηρετεί στην πραγματικότητα, την δική του εσωτερική θρησκεία, τον εγωισμό του,  αυτό το μαγικό και μοναδικό  συνονθύλευμα ή κράμα, σκέψεων, απόψεων, εμπειριών θέσεων, αντιθέσεων, αδυναμιών, δυνάμεων που όλα τείνουν να καταλήξουν σε μια αρχή, στον εγωισμό.
Όπως και οι θρησκείες, έτσι και εμείς, αναγνωρίζουμε ανθρώπους επειδή μας μοιάζουν, αποδεχόμαστε ιδέες επειδή ταιριάζουν με την ιδιοσυγκρασία μας αλλά και με την καθοδήγηση που έχουμε λάβει, αισθανόμαστε μίσος, έχθρα ή ότιδήποτε αρνητικό για εκείνους που δεν είναι στην δική μας πορεία. 
Ναι! Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που θέλει να πιστεύει κάπου, θέλει να έχει μια καθοδήγηση και έναν στόχο, όπως και έναν σκοπό για να υπάρχει. 
Εγώ δεν είμαι τίποτα αν δεν υπάρχει ένα αναγνωρίσιμο περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκομαι και δρω και αυτό το περιβάλλον θα πρέπει να μην με προσβάλει, να μην με βγάζει από την ζώνη συνήθειας μου, ή μάλλον καλύτερα να είναι ένα περιβάλλον που να είναι ευνοϊκό για τον εγωισμό μου.
Καταναλωνόμαστε σε μία θρησκεία. Στον εγωισμό μας, μια θρησκεία σχεδόν αυθύπαρκτη, σχεδόν τέλεια.
Δεν επιδέχεται καμία μεταβολή και καμία μετάλλαξη, είναι αυτό που είναι και σε όποιον αρέσει.
Ότι συμβαίνει γύρο της αν συμφωνεί με τα πιστεύω και τα θέλω της είναι σωστό, όλα τα άλλα αιρετικά, ότι συντελείτε μέσα της, είτε καλό είτε κακό είναι πραγματικό είναι αυτούσιο, είναι αυτό που είναι.
Τελικά δεν είμαστε τίποτα άλλο από ζωντανά κινούμενα ευαγγέλια με ημερομηνία λήξης.
Η θρησκεία λοιπόν είναι δημιουργημένη κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση του εγωισμού και του εγωκεντρισμού μας, είναι τόσο ισχυρή στην συνείδηση μας όσο είναι και ο ίδιος μας ο εαυτός. 
Για αυτόν τον λόγο, θρησκείες υπάρχουν πολλές και εκτός από αυτές που ασχολούνται με τις αφανείς δυνάμεις και το θείο, υπάρχουν οι θρησκείες των άθεων, των επιστημόνων, των λογικών, των παράλογων, των ανθρώπων που θέλουν να ελέγξουν τους άλλους δηλαδή των δημιουργών κάθε είδους θρησκείας.
Ο εγωισμός μας συντηρεί την συνειδητότητα μας, θρέφει την δυναμική μας, αλλά από την στιγμή που γίνεται η προσωπική μας θρησκεία, θολώνει την όραση μας και μας ρίχνει σε ένα εσωτερικό σκότος, σε μια θολή πραγματικότητα που το μόνο προβαλλόμενο στοιχείο σε αυτή, είναι τα επιβεβαιωμένα καλώς ή κακός εγωιστικά μας πρότυπα.
Από την ώρα που ο εγωισμός γίνει το εσωτερικό μας σώμα, ταυτιζόμαστε μαζί του και χάνουμε εκείνη την σημειακή ουσία που τόσο διαφέρει από την εικόνα που δημιουργεί. 
Ο εγωισμός σε μια υγιή του έκφραση θα μπορούσε να είναι η δύναμη και το πυρ που θα ζωοδοτήσει την ενέργεια αλλά και την βούληση μας, όμως όταν γίνεται αυτοσκοπός, τότε παίρνει τα ηνία της βούλησης και χάνεται η ουσία.
Ναι! είμαστε ζωντανά ευαγγέλια που κινούνται και δρουν σε έναν κόσμο ο οποίος αδιαφορεί πλήρως για την δική μας πίστη.
Κάποιες σελίδες σε αυτά τα ευαγγέλια, είναι σοφά γραμμένες, κάποιες άλλες όμως, είναι για τα σκουπίδια και εκεί πρέπει να καταλήξουν. 
Αν όμως η μόνη πηγή γνώσης μας είναι το προσωπικό μας ευαγγέλιο, τότε είναι αδύνατο να καταλάβουμε πια είναι η φύρα σε όλο αυτό το δημιούργημα. 
Δύσκολο το έργο και μάλλον ακατόρθωτο για ένα πλάσμα ικανό να δημιουργήσει ανασφάλειες και προβλήματα για να νιώσει ασφαλές μέσα στον δικό του κόσμο.

Γιάννης Ζωγραφάκης  

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.