Ετερότητες






Τι νόημα έχει άραγε να λέμε ότι η γυναίκα είναι το άλλο του άντρα, ο τρελός το άλλο του φυσιολογικού, ο άγριος το άλλο του πολιτισμένου?
Δεν θα καταλήγαμε έτσι να αναρωτιόμαστε συνεχώς πως κάθε τι είναι το άλλο κάποιου άλλου?
Η νύχτα είναι το άλλο της μέρας?
Γιατί λέμε πως το αρσενικό είναι το άλλο του θηλυκού?
Μήπως αυτά είναι μόνο αντιστρεπτά στοιχεία που διαδέχονται το ένα το άλλο μέσα σε μια ακατάπαυστη σαγήνη.
Έτσι το τάδε φύλλο δεν είναι ποτέ το άλλο του άλλου φύλλου, παρά μόνο μέσα σε μια διαφορετική θεωρία σεξουαλικότητας που κατά βάθος είναι μια ουτοπία.
Η διαφορά τελικά είναι μια ουτοπία, που στο όνειρό της ονειρεύεται να επανενώσει τους όρους που είχε χωρίσει σε προηγούμενο όνειρο….
Δηλαδή μιλάμε για διαφορά μέσα από μια οπτική που προσπαθεί να καταδείξει πως δεν υπάρχει διαφορά…
Σκεφθείτε το καλό και το κακό…είναι όνειρο να πάρεις το μέρος του ενός ή του άλλου, και μια ουτοπία εντελώς πιο απίθανη να θέλεις να τα συμφιλιώσεις.
Οι διαφορές είναι μια ρυθμισμένη ανταλλαγή.
Όμως υπάρχει κάτι που κάποιες φορές καθιστά αυτή την ανταλλαγή αδύνατη. Τι είναι αυτό που έχει να κάνει με την αδύνατη ανταλλαγή?
Παντού όπου η ανταλλαγή είναι αδύνατη, εκεί βρίσκεται ο τρόμος.
Οποιαδήποτε ετερότητα είναι λοιπόν το επίκεντρο ενός τρόμου.
Του τρόμου που ασκεί αυτή πάνω στο «φυσιολογικό» κόσμο με την ίδια της την ύπαρξη.
Του τρόμου που ασκεί πάνω σ’ αυτήν ο κόσμος εξουδετερώνοντάς την.
Η παιδική ηλικία, η τρέλα, ο θάνατος, οι άγριες κοινωνίες, όλα αυτά ενσωματώθηκαν, και απορροφήθηκαν μέσα σε μια καθολική συμφωνία.
Η τρέλα μόλις βγήκε από τη θέση του αποκλεισμού στην οποία βρισκόταν, πιάστηκε από τα λεπτά δίχτυα της ψυχολογίας.
Οι νεκροί μόλις αναγνωρίστηκε η ταυτότητά τους ως νεκρών, τους πάρκαραν στα νεκροταφεία και τους κράτησαν σε απόσταση, μέχρις ότου εξαφανισθεί εντελώς το πρόσωπο του θανάτου.
Στους Ινδιάνους αναγνώρισαν το δικαίωμα ύπαρξης, μόνο και μόνο για να τους παρκάρουν στους καταυλισμούς.
Αυτές και άλλες είναι οι περιπέτειες μιας λογικής  της διαφοράς.
Ο ρατσισμός δεν υπάρχει όσο ο Άλλος είναι Άλλος, όσο ο Ξένος παραμένει Ξένος.
Αρχίζει να υπάρχει όταν ο άλλος γίνεται διαφορετικός δηλαδή επικίνδυνα κοντινός.
Σε αυτό το σημείο αρχίζει η εγρήγορση για να τον κρατήσουμε σε απόσταση.
Όσο μεγαλώνει  και εξαπλώνεται η λατρεία των διαφορών τόσο από την άλλη μεριά μεγαλώνει ακόμη πιο γρήγορα και μια ασυνήθιστη, ανώμαλη, απρόσιτη τάση βίας και ρατσισμού.
Δεν γίνεται καλή χρήση της διαφοράς.
Αυτό αποκαλύπτει και αποδεικνύει όχι μόνο ο ρατσισμός που ζει και βασιλεύει, αλλά και όλες οι ανθρωπιστικές και αντιρατσιστικές απόπειρες προώθησης και προστασίας της διαφοράς .
Παντού ο παγκοσμιοποιημένος οικουμενικός ανθρωπισμός βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο.
Η διαφορά είναι μια αντιστρεπτή αυταπάτη.
Η κακή μας συνείδηση σε αυτό το σημείο  είναι απίστευτη.
Αυτό μαρτυρεί και το γνωστό σε όλους επεισόδιο με τους Γιατρούς χωρίς σύνορα.
Όταν έγινε γνωστό πως οι Αφγανοί προτιμούσαν να ξαναπουλούν κρυφά τα φάρμακα που τους μοίραζαν αντί να τα χρησιμοποιούν.
Τότε οι υπεύθυνοι έκαναν μα σπαραξικάρδια συνειδησιακή εξέταση.
Θα έπρεπε να σταματήσουν να μοιράζουν φάρμακα ή μήπως θα έπρεπε να ανεχτούν στο όνομα της «διαφοράς των κουλτουρών», αυτή την ανήθικη και απαράδεκτη αντίδραση?
Αφού σκέφτηκαν καλά, αποφάσισαν να θυσιάσουν τις δυτικές αξίες στο βωμό της διαφοράς, και να συνεχίζουν να τροφοδοτούν την μαύρη αγορά φαρμάκων.
 Ο ανθρωπισμός εξαναγκάζει και υποχρεώνει.
Αυτή τελικά είναι η παράλογη κατάσταση της αλτρουιστικής κατανόησής μας, που δεν έχει ταίρι παρά μόνο τη βαθιά περιφρόνηση που αποκρύπτει:
«Σεβόμαστε τη διαφορά σας», και υπονοεί: "σ’ εσας που είστε υπανάπτυκτοι , αυτό είναι το μόνο που σας μένει" .
Τίποτα πιο περιφρονητικό, τίποτα πιο περιφρονητέο.
Η πιο βαθιά μορφή της ακατανοησίας, που προέρχεται από την αιώνια βλακεία που επιμένει να προβάλλεται με αξιώσεις και να τρέφεται από τη διαφορά των άλλων.

Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.