Το παραμύθι του κόσμου



Γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε μέσα σε ένα στιγμιαίο ανοιγόκλειμα των ματιών.
Σαν ο κάθε ένας από εμάς να έχει στο μερτικό του μια στιγμή από την αιωνιότητα.
Ίσως έτσι και η αιωνιότητα καλύπτει την ματαιοδοξία της ότι ξέρει να χαρίζει κάτι από αυτήν.
Ίσως χωριστήκαμε και πέσαμε σαν τα όρνια να την φάμε παίρνοντας από ένα ψήγμα της.  
Πάντα με μάτια κλειστά πορευόμαστε προς την Δύση.
Και η στιγμή μας, φαίνεται αιώνια
Και το αιώνιο σαν μια ψευδαίσθηση του νου.
Αν κάτσεις να συλλογιστείς τελικά το κόσμο.
Μια ψευδαίσθηση είναι και αυτός μέσα στο απόλυτο αβέβαιο και ακατάληπτο ον.
Έχει περάσει περίπου ένας αιώνας από την εποχή που στον άνθρωπο το ίδιο το σύμπαν ψιθύρισε την απάτη του, το παραμύθι που πούλησε στις αισθήσεις μας.
Ήταν η εποχή που ο άνθρωπος άρχισε να βλέπει πέρα από τα μάτια του.
Η εποχή που το βασίλειο του Νεύτωνα κατέρρεε σιγά σιγά και το θεϊκό απόλυτο παν, έδινε την θέση του στο αβέβαιο στιγμιαίο, σημειακό.
Η εποχή που η κβαντική φυσική μίλησε για έναν κόσμο τόσο μικρό και με τόση διαφορά από αυτό που οι αισθήσεις μας καταλαβαίνουν, που πραγματικά θα μπορούσε να βάλει τον νου στην δοκιμασία της τρέλας.
Πλέον ο κόσμος έπαιρνε την μορφή της αυταπάτης και η ύλη, θα μπορούσε έστω και στην θεωρία να είναι ένα ανύπαρκτο μέγεθος, κάτι που πραγματικά δεν υφίσταται στον κόσμο.
Ήταν η ώρα που ο νους άρχισε να συλλαμβάνει την ιδέα των ατόμων, των μικρότατων σωματιδίων τα οποία όμως και αυτά διασπώνται.
Η ώρα που το κάθε υλικό είχε τόσο κενό χώρο μέσα του που στην ουσία περισσότερο έμοιαζε με μια στιγμιαία παραίσθηση οργάνωσης και λιγότερο με ύλη, σαν ένας συμβιβασμός του κόσμου με τις προβολές της ύπαρξης που τις άφησε το δικαίωμα της αυτοοργάνωσης απλά για να υφίστανται μέσα στην απόλυτη ψευδαίσθηση.
Η εποχή που ο νους έπιασε τα όρια της τρέλας γιατί ανακάλυψε ότι το φωτόνιο, συμπεριφέρεται και σαν σωματίδιο και σαν κύμα, δηλαδή σαν ύλη, την στιγμή που δεν είναι ύλη αλλά μια απλή απόχρωση της ύπαρξης, 
Αλλά αυτό που μπορεί να κάνει τον άνθρωπο και την συνείδηση του να πέσει σε απόλυτη απόγνωση είναι το ότι όπως προέβλεψε θεωρητικά και ο Χάϊζενμπεργκ, αν διασπάσεις ένα σωματίδιο θα βρείς ακόμα μικρότερα και αυτό θα συνεχίζεται επ ΄άπειρον.
Εκεί καταλήγεις τώρα στην αρχή, δηλαδή στο ότι όλα τα πράγματα τα αισθητά στον κόσμο αποτελούνται από σημεία δηλαδή από μηδενικά μέρη του όλου.
Στην ουσία αυτό που βλέπουμε να οργανώνεται στον κόσμο και να ζει, δεν είναι υπαρκτό.
Ίσως λοιπόν η ύπαρξη είναι μια σύμβαση, ένα μυστικό παιχνίδι του ίδιου του κόσμου, ένα απλό συμβάν.
Ένα παραμύθι πολύ καλά γραμμένο που αιώνια βασιλεύει και εκπορεύεται από τον εαυτό του και πάντα υπάρχει ανύπαρκτο κρυμμένο μέσα στην ψευδαίσθηση των όντων που γεννά και καταστρέφει.
Ένας άπειρος ιστός πιθανοτήτων που εκδηλώνονται σαν συνάψεις μιας πιθανής κατάστασης, ένας ιστός πλεγμένος από την συμβολική κοσμική αράχνη του μύθου που πλέκει τις ιστορίες και τις μοίρες του κόσμου. 
Κάθεται εκεί και περιμένει, εκείνο το μοναδικό πλάσμα που θα ακούσει την μόνη αλήθεια που έχει να του πει και αυτή δεν βρίσκεται ούτε στις μορφές, ούτε στις αισθήσεις. 
Και ίσως αυτό το ον είναι το μόνο που τελικά αν ακούσει τον ψίθυρο αυτόν, δεν θα ξεχάσει, δεν θα κοιμηθεί στον απέραντο ωκεανό της λήθης όπως όλα τα μωρά κοιμούνται όταν τους αφηγήσε ένα παραμύθι.

Γιάννης Ζωγραφάκης 



Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.