Σε μια οδό του Παραδείσου






Ήρθε μια μέρα και μου πρόσφερε μια ανώτερη δύναμη για να με προστατεύει. Στην αρχή, θεώρησα πως ήταν αυτοί που μου απαγόρευαν. Ύστερα, έγιναν αυτοί που μου υπαγόρευαν. 

 Ανεβαίνοντας κάθε βράδυ στο βήμα, ανέφερα. Στριμωχνόμουν για να καταστραφώ μπροστά τους. Οδυρόμουν για να με λυπηθούν. Έπαψαν να με πιστεύουν πλέον. 

Πιάστηκα απ' το χέρι με τους δαίμονες μου. Περάσαμε από μια οδό του Παραδείσου, που είχε λαϊκό προσκύνημα. Σ΄ ένα πάγκο πιο πέρα, πουλιόταν απελπισία σε καλή τιμή. 

 Τα πάντα νέκρωσαν όταν εμφανίστηκε ο Αρχηγός. 
 Πιστοί του Παραδείσου. 
 Πιστοί της ζωής και του δικαίου. 
 Θρηνείστε για ότι χάνεται κάθε μέρα και από λίγο. 
 Θρηνείστε για όσα δεν θα δείτε. 
Θρηνείστε για όσα καταφέρνετε. 
Παραμείνετε πιστοί στην αιωνιότητα μας. 

Καθώς κατηφορίζαμε, εν μέσω αποδοκιμασιών, πέσαμε θύματα κυνηγητού. Σωθήκαμε βρίσκοντας καταφύγιο στην κόλαση. Εκεί βρήκαμε την πραγματική αγάπη. Στον Παράδεισο υπήρχαν μονάχα οι αποχρώσεις της.

Σταύρος Καρέζης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.