ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ...

Από Κλεονίκη Καλέργη
Κάθε μέρα περπατώ στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο. Ζω εδώ, μένω εδώ, πολλά- πολλά χρόνια τώρα. Από φοιτήτρια εδώ. Και κάθε φορά τους περπατώ με την ίδια ανατριχίλα, με τον ίδιο σεβασμό, με το κεφάλι σκυφτό, όχι από αιδώ ή λύπη. Περπατώ με το κεφάλι σκυφτό από σεβασμό, σε εκείνες τις σάρκες που σα σήμερα τις διαπέρασαν βόλια. Περπατώ με το κεφάλι σκυφτό, θυμούμενη εκείνες τις σάρκες που τις ράπισαν με ράβδους ξανά και ξανά τα καλόπαιδα της αστυνομίας, μέχρι την τελευταία ανάσα. Περπατώ με το κεφάλι σκυφτό, από ντροπή στον Καλτεζά και Γρηγορόπουλο και Φύσσα και Χριστούλα και σε τόσους άλλους που ξεχνώ, αλλά που μου επιβεβαιώνουν, πως η Χούντα δεν έπεσε το '73...
Δεν έπεσε ούτε τότε, ούτε μετά, ούτε χτες, ούτε σήμερα.Το ξεχάσαμε, γιατί μετά το τανκ που έριξε την πόρτα, αποκτήσαμε αυτοκίνητο, ένα δυάρι, μια κάπως άνετη οικονομικά ζωή, σαν τους ιθαγενείς που τους κούνησαν μπροστά στη μύτη, καθρεφτάκια και χάντρες. Και εμείς τα πήραμε στα χέρια μας, περιχαρείς που μας τα έδωσαν, σαν το τυρί στη φάκα...
Και συνεχίζουμε και ζούμε σε μια χώρα προτεκτοράτο, με κάγκελα και καγκέλια, με κλούβες και ΜΑΤ, με απαγόρευση διαδηλώσεων και πορειών, με άστεγους σε χαρτόκουτα κάτω από λεζάντες τραπεζών, με πόρνες που διασύρονται από υπουργό, με λίστες σε στικάκια γεμάτες από ονόματα πλουσίων που επένδυσαν στη φτώχεια της χώρας, με φάκελο της Κύπρου που δεν άνοιξε ποτέ, με νιάτα που ολοένα βουλιάζουν στην πρέζα, με οικογένειες χωρίς φως, με άλλους χωρίς πρόσβαση στην υγεία, με ανέργους που κάνουν καδράκι το πτυχίο και το μεταπτυχιακό τους, με πολιτικούς και μεγαλοκαρχαρίες επιχειρηματίες, χέρι- χέρι με τους ντόπιους φασίστες και τα πογκρόμ τους, με Επιτροπές Ελέγχου που διακόπησαν απότομα για να μην ακουστούν οι πομπές των πολιτικάντηδων και αποδοθούν ευθύνες, με μετανάστες και πρόσφυγες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με παπαδαριό αφορολόγητο που ξαμολάει πύρινους λόγους μίσους εναντίον της διαφορετικότητας, με ξένο και ξύλινο νόμισμα που κόβουν την παροχή του κατά το δοκούν οι κατακτητές... και πόσα άλλα που δεν μπορώ να μετρήσω. Εσύ πάλι, ετοιμάσου για τα Χριστούγεννα...
Κατακτήθηκε, λένε, η Δημοκρατία. Τολμούν και λένε τη φράση όσοι και δώθε μετά τον Β' Πόλεμο, την έχουν βιάσει, ξεσκίσει, διασύρει και καταδικάσει σε θάνατο αργό δεκαετία με δεκαετία. Και γίναν οι δοσίλογοι και τα παιδάκια τους πολιτικοί και επιχειρηματίες. Και γράφουν την Ιστορία όπως τους βολεύει, παραγράφοντάς την, διαστρεβλώνοντάς την, για να τη μάθουν τα παιδάκια στο σχολείο να συνεχίσουν την Παράδοσή μας και την παράδοση της χώρας στην Τάξη και την απαξίωση.
Διάβασα κάπου και αγάπησα την πρόταση "η ιδεολογία είναι το άλλοθι κάθε εξουσίας". Θαρρώ ο Ιονέσκο το'΄γραψε. Την κράτησα σαν φυλακτό. Διάβασα και το άλλο από τον Ελύτη: "όπου ακούς να μιλούν για Τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει". Την κράτησα σα μαχαίρι...
Εκείνοι οι νεκροί του '73 που για το σύστημα "δεν υπήρξαν ποτέ", οι άλλοι νεκροί που τους ακολούθησαν και τους ακολουθούν που εξακολουθούν να μην υπάρχουν για το σύστημα, προδίδουν την ανακολουθία λόγων και πράξεων του ίδιου του πολιτικού συστήματος που στρογγυλοκάθεται σε έδρανα και σε δείπνα, συνεχίζοντας να χρεώνει σε εμάς την αδυναμία να πάρουμε οριστικά θέση απέναντι στο σάπιο...
Θα μου πεις "οι καιροί ου μενετοί". Θα σου απαντήσω: "Και πότε ήταν; Και γιατί να είναι;" Άμα ήταν μενετοί, δε θα είχαν συμβεί, όλα όσα έχουν γίνει και γίνονται. Άμα ήταν μενετοί δε θα είχαμε φτάσει εδώ που φτάσαμε. Άμα ήταν μενετοί δε θά'χαμε νεκρούς και δε θα συνεχίζαμε να έχουμε.
Εκείνοι οι νεκροί χωρίς προοπτική, με αναγκάζουν να συνεχίζω να περπατώ με το κεφάλι σκυφτό στους δρόμους τους. 
Μη σε ξεγελά το σκύψιμο. Περιμένω να σαλπίσσει η σάλπιγγα για να το σηκώσω. 
Και δε θ' αργήσει να ακουστεί ο ήχος της.
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.