Ιστορίες από το μυστικό μου δάσος



   8 χρονών έπαθα ένα ατύχημα. Έπεσα από τη σκάλα κι ύστερα από μια σύντομη πτήση προσγειώθηκα με το κεφάλι στο μοναδικό μισό τετραγωνικό μέτρο της αυλής που είχε απομείνει χωρίς τσιμέντο. Το χώμα απορρόφησε σαφώς κάποια από την δύναμη της πρόσκρουσης, ωστόσο μετά από λίγες ημέρες στο νοσοκομείο ανακάλυψα πως είχα αποκτήσει μια καινούρια ενδιαφέρουσα ικανότητα. Μπορούσα να ζω σε δυο πραγματικότητες, μια στην αληθινή ζωή μου και μια μέσα στον ύπνο μου. Μάλιστα ήταν τόσο δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσά τους που πολλές φορές δυσκολευόμουν να ξεχωρίσω αν ζούσα "πραγματικά" ή αν ονειρευόμουν. Τα όνειρά μου ήταν πάντα γεμάτα ένταση και περιπέτεια, τελείως συνεπή μεταξύ τους, μια ρεαλιστική ροή γεγονότων και εμπειριών που συνδέονταν και επηρρέαζαν το ένα το άλλο. Αυτό κράτησε για χρόνια. Δεν μπορώ πλέον να θυμηθώ καθαρά πόσα, αλλά ευτυχώς είχα την προνοητικότητα να καταγράψω μερικά από τα όσα έζησα εκείνη την εποχή, στο όχι και τόσο μακρινό 1984......

Σε ένα από τα παράξενα όνειρά μου  ήμουν μέσα σε ένα αυτοκίνητο, αόρατη δίπλα στον οδηγό και βίωσα ένα τρακάρισμα. Ο οδηγός τραυματίστηκε και έντρομη διαισθάνθηκα πως τον ήξερα. Έμοιαζε με εκείνον, τον ονειρικό μου δάσκαλο, τον εκπαιδευτή μου, που μου μιλούσε στο μυστικό μου δάσος. Βρέθηκα να διαπραγματεύομαι με τον θάνατο, έναν νεαρό μελαχρινό σγουρό μακρυμάλλη με δερμάτινο παντελόνι και μόνο το αντίστοιχο γιλέκο από πάνω. Είχα την αίσθηση πως τον είχα ξαναδεί πολλές φορές στον ύπνο μου και υπήρχε κάποια βαθιά σχέση ανάμεσά μας.   
   
   «Γιατί ήρθες; δεν ζει ο Σκορπιός με ένα τσακισμένο πόδι;» τον ρώτησα.
   
   «Δεν είναι μόνο αυτό που θα του πάρω», μου απάντησε.
    
   «Συμβαίνει τώρα;» ξαναρώτησα.  
   
   «Έγινε και θα γίνει», απάντησε.
   
   «Όχι !» του φώναξα. «Θα έρθω εγώ.» ̶ Ο θάνατος δεν μπορεί να μην ερωτευτεί ένα παιδί που προσφέρεται να πεθάνει ̶  Ένευσε θετικά.
    
   «Διάλεξε τον τρόπο» μου είπε, κι εγώ απάντησα σαν να ήταν αποφασισμένο από καιρό:
   
   «Το δηλητήριο.»
     
   Άπλωσε το χέρι του στον οδηγό του αυτοκινήτου, ακούμπησε την παλάμη του ψηλά στο στέρνο του, σχεδόν στη βάση του λαιμού, και όταν το τράβηξε πίσω κρατούσε ένα ολοστρόγγυλο μικρό  μπουκαλάκι σαν παλιό δοχείο μελάνης, γεμάτο από το δηλητήριο του σκορπιού... Και το ήπια –είχε χρώμα σκούρο, μαβί και ήταν γλυκό σαν νέκταρ. Όταν δεν συνέβη τίποτα, κατάλαβα, γέλασα και του είπα:
   
   «Δεν γίνεται να με πάρεις, φίλε… με έχεις  ήδη!»

   ...............

   25 χρόνια αργότερα γνώρισα έναν άνθρωπο από αυτούς που μόλις τους δεις νοιώθεις πως από κάπου τους ξέρεις. Απίστευτα οικείος. Σκορπιός στο ζώδιο. 25 χρόνια μεγαλύτερος από μένα. Το 1984 είχε τρακάρει με το αμάξι του και παραλίγο να χάσει το πόδι του. Γίναμε αμέσως κολλητοί φίλοι και περάσαμε αμέτρητες ώρες συζητώντας περίεργα υπερβατικά, μεταφυσικά θέματα...

   (Πέρσυ το καλοκαίρι πέθανε από καρκίνο του φάρυγγα. Το δηλητήριο στο λαιμό του κατάφερε τελικά να τον βρει)


απόσπασμα από το υπό συγγραφήν βιβλίο "Πατήρ, Υιός και Άγιο Ψέμα", κεφάλαιο α΄. Ιστορίες από το μυστικό μου δάσος.

της Τριανταφυλλιάς Ηλιοπούλου
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.