Η φίλη μου η Σιωπή






         Αδειάζει ποτέ ο νούς; 
   Ποιος τον φορτώνει σκέψεις και αγχωτική σαβούρα; 
  Γιατί να σπαταλάς χρόνο να αποθηκεύεις αερολογία στην μνήμη του εγκεφάλου σου;
     Μάλλον κάτι κάνουμε λάθος. 

     Πίνω το τσάϊ μου δίπλα από ένα ανοιχτό ραδιόφωνο που παίζει τυχαία μουσική της « νεολαίας», όπως αποκαλεί η γιαγιά μου. Και έτσι πίνοντας και χαζοακούγοντας, ο εγκέφαλος πάτησε σιωπή στα αυτιά και μαύρο στα μάτια. 

    Βρέθηκα στο παρόν και στο μέλλον μαζί. Άφησα πίσω μου λόγια του μυαλού και στεναχώριες. Ένιωσα την αγάπη και τη ζεστασιά της εσωτερικής γαλήνης. Ένα μικρό και ξεκούραστο ταξίδι εκτός του υλικού. 

    Λες και νεράιδα με μαγικό ραβδί με χτύπησε στο κεφάλι και η χρυσόσκονη της με μέθυσε προσωρινά. Ήταν άραγε προσωρινά; Γιατί για λίγο ο χρόνος έπαψε να υπάρχει και η ζωή μόλις ξεκινούσε ουσιαστικά. Ουσιαστικά… χωρίς υλική ανάγκη. 

    Χωρίς το Εγώ που κουβαλώ και με βαραίνει. Μια νέα μέρα που γεννήθηκε εντός μου και γεμίζει φώς που βγαίνει από τις περσίδες της καρδιάς. Ωραία σιωπή μέσα στην βαβούρα της υλικής ζωής. Η σιωπή που έγινε φίλη μου από χθές. Με ξεκουράζει σωματικά και με ανανεώνει ψυχικά για να συνεχίζω να προσπαθώ. Είναι αυτά τα λίγα δεύτερα που σε φορτίζουν για το υπόλοιπο της ημέρας.
    
       Σοφή σιωπή που λίγο σε γνωρίζουμε και λίγοι σε αγαπήσαμε…





                                                Αντωνία Λειβαρτζηνού
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.