Για τα κοχύλια και τον πόνο

Φωτογραφία: Αριστοτέλης Γραμματικάκης -



Στην ακτή του χωριού μου βρίσκεις, στις 7 το πρωί, πολλά μπουκέτα άγρια χόρτα, ξεβρασμένα από το βυθό της θάλασσας και μικρά κοχύλια σε όλα τα μοντέρνα χρώματα, από γκρί ως μαύρο, από καφετί ως λιλά, από λιλά ως κίτρινο.
Φαίνεται πως οι Ιάπωνες από αυτά τα κοχύλια κερδίζουν τα απαλά τους, μυστηριώδη χρώματα.
Τα μεγάλα ακριβά κοχύλια που πωλούνται στα μαγαζιά, έρχονται από τον Ινδικό ωκεανό και είναι πολύτιμα και ταυτόχρονα άχρηστα εκθέματα. Όμως τα μικρά κοχύλια - εδώ τσάμπα - είναι όλα εκλεκτά μικρά αριστουργήματα της φύσης.
Μια θεία μου είπε: «Μα αυτά είναι το ένα ίδιο με το άλλο».
«Όχι για μένα!» της απάντησα..
Τα πλαγίως κινούμενα καβούρια είναι αξιολάτρευτα. Ψάχνουν παθιασμένα και αδέξια τους ορίζοντες, όμως όταν κουράζονται και δεν μπορούν άλλο, ανοιγοκλείνουν τις μικρές δαγκάνες τους.
Στις παραλίες υπάρχει συνεχώς κίνηση, όλα είναι σε δράση, έρχονται και φεύγουν, όμως οι τούφες με τα μυστηριώδη σκουροπράσινα χόρτα, τα κοχύλια και τα καβούρια, είναι σαν από εκατομμύρια χρόνια πρίν, όπου δεν έρχονταν οι άνθρωποι για μπάνια και περιπέτειες στη θάλασσα.
Κι εσύ δεν θα είσαι μια μέρα, που τώρα όλους με γελοία υπερηφάνεια και με βλέμμα απορριψης μετράς. Και μια μέρα τα βυζιά σου θα κρεμάσουν έτσι κι αλλιώς - ενώ η θάλασσα αιώνια μπουκέτα, κοχύλια και καβούρια θα ξεβράζει.
Όμως ο πόνος σου θα ζει, γιατί η κραυγή πεθαίνει, αλλά αθάνατος είναι ο στεναγμός. Ο πόνος διεισδύει στο αυτί του θεού, ο θεός πάλι στο κύμα τον πετά και εκείνος χτυπά θρηνώντας στην ακτή.
Ο θεός αγαπά τον πόνο. Γιατί έρχεται; Δεν ξέρω - μάλλον είναι "θεϊκός".
Ο θεός αγαπά τον πόνο - ειναι καθαρτικός. Την παχιά χαρά δεν την αγαπά.



Άνα Ζουμανάκη





εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.