Το φάντασμα του ά-υλου εαυτού







[Το διπλάρι αναμφισβήτητα είναι μια ξεχωριστή αρματωσιά που εξασφαλίζει  σίγουρα εκλεκτούς μεζέδες. Είναι ίσως η πιο ευρεία τεχνική, εάν θέλετε, που λίγο-πολύ όλοι οι ερασιτέχνες ψαράδες δοκίμασαν και ένιωσαν  τις  δυνατές συγκινήσεις μιας καλής τσιμπιάς με διπλάρι].

Το διπλάρι ακριβώς όπως για τον ερασιτέχνη ψαρά είναι κάτι ξεχωριστό, έτσι ακριβώς είναι και για το ανθρώπινο σώμα.
Μια «πρόσθεση», ίσως η αρχαιότερη στην ιστορία του ανθρώπινου σώματος.
Για το σώμα όμως δεν είναι ακριβώς πρόσθεση, είναι μια φαντασιακή φιγούρα που μας ακολουθεί, όπως η ψυχή, η σκιά, η εικόνα στον καθρέφτη σαν να είναι το Άλλο μας.
Αυτό το Άλλο που μας κάνει να είμαστε ο εαυτός μας και ταυτόχρονα να μας πείθει πως δεν του μοιάζουμε πια, δηλαδή δεν είμαστε πια.
Όσο το Άλλο παραμένει σαν αερικό, σαν ένα φάντασμα, μοιάζει να μας κατατρέχει ένας ύπουλος, μακρινός κι εξορκισμένος θάνατος.
Όταν αυτό το Άλλο, το διπλάρι, πάψει να είναι φάντασμα, όταν γίνεται ορατό, τότε σημαίνει πως έρχεται ο θάνατος.
Δηλαδή με άλλα λόγια αυτή η φαντασιακή δύναμη κι ο φαντασιακός πλούτος του Άλλου, του διπλαριού, του κλώνου φάντασμα, στο σημείο ακριβώς που παίζεται η ξένωση και την ίδια στιγμή η οικειότητα με τον εαυτό μας, στηρίζονται στην α-υλία του, στο ότι είναι και παραμένει φάντασμα.
Έτσι ο καθένας μπορεί να ονειρεύεται τον τέλειο διπλασιασμό ή ακόμη τον πολλαπλασιασμό του είναι του, όμως αυτό θα είναι μόνο ένα όνειρο που θα καταρρεύσει και θα καταστραφεί, αν προσπαθήσουμε να το βάλουμε μέσα στο πραγματικό.
Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την σαγήνη του οργασμού, μιας μικρής εμπειρίας θανάτου, που λειτουργεί μόνο αν είναι φάντασμα, ανάμνηση, και ποτέ ως πραγματική.
Στην εποχή μας όμως ξορκίσαμε όλα τούτα τα φαντάσματα, χάσαμε και το διπλάρι και το Άλλο μας, τα υλοποιήσαμε με σάρκα και οστά και αντάλλαξε επιδέξια, ο πονηρός ο νους το θάνατο με το Άλλο μέσα στην αιωνιότητα του ά-υλου ανθρώπινου μοσχεύματος επ’ άπειρον.
Μια αιώνια διδυμοσύνη,  που υποκαθιστά την ανθρώπινη τεκνοποιία που είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με το θάνατο.
Δεν μπορείς να εξαλείψεις της γονεικές φιγούρες, γιατί ακόμη κι αν είσαι το δικό σου παιδί, παραμένεις πάντα το παιδί κάποιου.
Όνειρο κυτταρικής διαιρετογένεσης, μιας πολύ καθαρής μορφής συγγένειας, που παρακάμπτει την μονοκυτταρική ουτοπία και οδηγεί κατευθείαν τον εαυτό στο Άλλο, δηλαδή στην κόλαση του ά-υλου εαυτού.
Σε μια μόνο ανάσα.



Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.