Σαν πρωινό ταραγμένο ξύπνημα






Ξυπνάει, όταν ποτέ κοιμάται, και νιώθει μέσα του τα μουγκρητά των δαιμόνων του.
Όχι δεν τον ωθούν να κάνει πράγματα, μόνο του δείχνουν το έμβρυο που σχηματίζεται με απίστευτη ταχύτητα, μέσα του, και μετά λέει : μα τι στο διάλο γκαστρώθηκα...μπα όνειρο θάναι.
Τι να σημαίνει πάλι τούτο.
Πετάει ξαφνικά τα σκεπάσματα από πάνω του, να σηκωθεί, να ενεργοποιήσει τα συστήματά του, να αρχίσει τη μέρα του.
Να πει τις καλημέρες του, να μοιράσει τα χαμόγελά του, να ανταλλάξει τις χειραψίες του.
Να επιθυμήσει τα ανανταπόδοτα.
Δηλαδή να κάνει όλα όσα τον οδηγούν ξανά στον ύπνο.
Όμως τώρα κάτι φαίνεται ν' αλλάζει.
Αρχίζει να καταλαβαίνει πως δεν γίνεται να τα ρίχνεις όλα στα όνειρα, δεν μπορεί κάτι πρέπει να υπάρχει, κάτι να συνβαίνει κι έξω απ' αυτά, όπως ας πούμε η μυρωδιά ενός ζεστού καφέ ή ένα χάδι που σε βρίσκει απροετοίμαστο και σε ταράζει.
Έτσι όπως κάνει λοιπόν να σηκωθεί, αισθάνεται ότι εκείνο είναι πάντα εκεί, δεν έφυγε ποτέ.
Κι έχει μεγαλώσει και σαλεύει, και παλεύει μέσα σου, ανάμεσα στις ματωμένες αρτηρίες και τα σκοτεινά και υγρά διαμερίσματα του σώματος.
Παλεύει, αλιχτά να βρει το δρόμο για την έξοδο.
Κι εκείνη την ώρα που πέφτει στα πατώματα και σπαρταράει απ' τον πόνο, και φωνάζει δεν αντέχω άλλο, γιατί που σκατά να πάει τόσο σκοτάδι, που σκατά να πάνε όλα τα δεν πειράζει, τα όλα θα πάνε καλά θα δεις.
Συσωρεύονται ασταμάτητα. Και τι να σου κάνουν κι αυτά... που να κρυφτούν.
Σε κάποιο πάτο που νόμιζες απύθμενο.
Αυτό είναι το μήνυμα φωνάζει δυνατά.
Μα πάλι ξέρει καλά τα ίδια και τα ίδια, κι έτσι μένει καθισμένος με το χέρι στον κρόταφο και τον αγκώνα στο παλιό ξύλινο τραπέζι, όπως κάθε μέρα.
Πανέτοιμος όπως πάντα, νατος τώρα ο Ιωνάς να ξερνά αυτός πια το κήτος που έχει μέσα του.
Κι οι δαίμονες να στήνουν τον αιώνιο χορό τους ανάμεσα στη καρδιά και στο νου.

Γιώργος Χρηστάκης

Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.