Μια καλημέρα μέσα στον βιασμό.



Πόσες φορές αναρωτήθηκες για την ζωή σου.
Πως κατάντησε έτσι γεμάτη αδικία
Τι αλήθεια αναζητούσαμε και στην πορεία πληρωθήκαμε με τόση ήττα και τόσο πικρή;
Από παιδιά μάθαμε, μας μάθανε ότι είμαστε μηχανές, γρανάζια, εξαρτήματα μιας υπερμηχανής, της μηχανής της κοινωνίας και του πολιτισμού μας.
Πρέπει να είμαστε χρήσιμοι και απόλυτα εξαρτημένοι από το σύστημα. Αυτός είναι ο σκοπός μας.
Πρέπει να είμαστε ασφαλείς, προβλεπόμενοι, κατάλληλοι και ικανοί να ακολουθούμε εντολές, αλλιώς το δικαστήριο της ζωής θα μας πετάξει εκτός, στα αζήτητα, εκεί που δεν υπάρχει κόσμος, εκεί που δεν υπάρχει η αληθινή τους ζωή.
Εκεί που δεν υπάρχει πολιτισμός
Μα για ποιον πολιτισμό αλήθεια μιλάμε;
Και ναι, όλοι ξέρουμε τι απαιτήσεις έχει αυτός ο πολιτισμός από εμάς.
Και ναι όλοι φοβόμαστε την ανασφάλεια της απώλειας του.
Και ναι όλοι ριμάξαμε μέσα σε αυτή την ψεύτικη ασφάλεια.
Και όλοι ζητήσαμε λίγο ακόμα για να γίνουμε ακόμα ποιο προβλεπόμενοι.
Ναι αγόρι μου, όσο περισσότερο και πιο πρόθυμα σκύβεις το κεφάλι, τόσο πιο ασφαλής γίνεσαι, τόσο πιο μεγάλη ασφάλεια θα νιώθεις.
Τώρα βέβαια αν από το πολύ το σκύψιμο σου μπει και τίποτα από πίσω, αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στην ασφάλεια που θα νιώθεις, τουλάχιστον θα ξέρεις ποιος σε βιάζει, δεν θα είναι άγνωστος, μπορεί να μην υπάρχει συναίσθημα αλλά δεν γαμιέται! Τι να τα κάνεις τα συναισθήματα, ανασφαλή είναι και σε οδηγούν στην τρέλα και την απρονοησία, δεν τα χρειάζεσαι φίλε μου, αυτό που χρειάζεσαι είναι ένα καλό και ασφαλές γαμήσι από τους δικούς σου ανθρώπους, αυτούς που σε προγραμμάτισαν και για τον βιασμό πάντα το θύμα αισθάνεται πως φταίει.
Και τώρα τι; Ποιος θα μας λυτρώσει από αυτόν τον πόνο;
Κοίτα φίλε μου πως γίναμε.
Ναι τα κάναμε όλα, ότι μας είπαν κάναμε και όμως το να είσαι σκλάβος τελικά δεν σημαίνει ότι θα μπορείς να ζεις.
Πλέον ο σκλάβος πρέπει να είναι φθηνός και απόλυτα αναλώσιμος σαν τις πλαστικές συσκευασίες στα σούπερ μάρκετ.
Όλα πλέον πάνε στην ανακύκλωση σεβόμενα το περιβάλλον, όλα έχουν ημερομηνία λήξης και όλα θα καταλήξουν να μεταποιηθούν τόσο, όσο συμφέρει το σύστημα.
Και εσύ φίλε μου μα και εγώ, το ίδιο είμαστε, μια χάρτινη συσκευασία που θα μεταποιηθεί όταν πάψει πλέον να παίζει τον κοινωνικό της ρόλο.
Μια συσκευασία χαμηλής αξίας που μπορεί να έχει έναν και μόνο ρόλο, να ανακυκλώνεται.
Και εγώ και τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου και ο κάθε ένας από εμάς.
Ναι ευτυχώς όλα πλέον μοιάζουν, δεν υπάρχουν διαφορές.
Υποτονικές μελωδίες σε ένα κονσέρτο για ξεψυχισμένους και ανέμπνευστους, αυτό θέλαμε να γίνουμε και αυτό τελικά αξίζαμε μάλλον.
Φεύγω και εγώ τώρα για να μην σε κουράζω άλλο και ίσως βρεθούμε σε καμιά πλατεία να διαδηλώνουμε προγραμματισμένα για λίγο μεγαλύτερη ανοχή, μήπως και ο βιασμός δεν πονάει τόσο.
Ίσως στην επόμενη πορεία να ζητήσουμε και λίγη βαζελίνη, να πάνε όλα πιο εύκολα μέσα.
Ίσως λοιπόν να τα πούμε εκεί, σε κάποια πλατεία και αν έχουμε και δύο τρία ευρώ στην τσέπη ίσως πάμε και για κανέναν καφέ, να μιλήσουμε και για γκόμενες, ποιες πηδήξαμε, ποιες αφήσαμε και ποιες θα θέλαμε να πηδήξουμε να περάσει όμορφα η ώρα.
Ίσως έτσι αισθανθούμε πιο άντρες και ξεχάσουμε τον δικό μας βιασμό, αυτόν που μας πονάει αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε να μιλήσουμε για αυτόν.
Καλή μέρα σε όλη την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Μια καλημέρα μέσα στον βιασμό.

Γιάννης Ζωγραφάκης

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.