Μια γυναίκα κακοποιείται όταν....



Έχω γυρίσει νύχτα την Αθήνα σε εποχές που το μόνο που με φόβιζε ήταν οι αγέλες των σκύλων.

Πόσο άλλαξε από τότε ο κόσμος...

Καυχιόμουνα πως είμαι πιο τέρας από τα τέρατα που κυκλοφορούσαν, ένοιωθα σίγουρη πως μπορώ να αντιμετωπίσω το οτιδήποτε.

Η πρώτη γροθιά με βρήκε άφωνη κι ανυπεράσπιστη. Να κρατήσω τα ψώνια μου, να κρατήσω την τσάντα με το κινητό μου και τα λεφτά μου, να κρατήσω έστω το λάπτοπ με όλες τις εργασίες μου, τα κείμενά μου, τις φωτογραφίες μου.

Δεν υπάρχει χρόνος ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη μπουνιά.

Οι γείτονες που βγαίνουν να δουν τι γίνεται δεν είναι Έλληνες. Μετανάστες, πρόσφυγες, κάποιες γυναίκες μεσήλικες σφυρίζουν «καλά να πάθει», έτσι που κουνιέται.

Πονάω αλλά ακόμα κρατάω τα πράγματά μου στα χέρια, τώρα με χτυπάει στη μούρη, η πλάτη μου έχει μουδιάσει, θα πέσω, δεν αντέχω άλλο.

Δεν πλησιάζει κανείς να με βοηθήσει, η γειτονιά όλη γεμάτη ξένους. Έχασα τις αισθήσεις μου για λίγο, λυτρωτικά.

Με βοηθά να σηκωθώ ένας άντρας. Μεσήλικος, μπάτσος, από αυτούς που ποτέ δεν γούσταρα. Με πηγαίνει μέχρι την πολυκατοικία μου, το αίμα αυλάκι στα πλακάκια, αίσχος, πρέπει να βγω να το καθαρίσω, τι ποτάμι είναι αυτό; 

Τώρα το χαμόγελο της υπερηφάνιας και της δύναμης γίνεται στραβό ερωτηματικό, τρέμει κάπως το χείλι και το κεφάλι σκύβει στην παραδοχή της νέας πραγματικότητας.

Δυο μέρες μετά πήγαν να βιάσουν μέσα στο δρόμο μια κοπέλα, στο ίδιο σημείο, τα ίδια ζώα.

Φοβάμαι να βγω νύχτα έξω, στην πόλη μου. Φοβάμαι άγρια σκυλιά με δυο πόδια που τρομάζουν τα τετράποδα και φεύγουν. Ίσως κάποια παλιά αγέλη να με θυμάται.... Ίσως να με υπερασπιστούν τα τετράποδα απέναντι στα δίποδα τελικά...

Μαρτυρία της Δ.Α.
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.