Ο Ντύλαν και το Νόμπελ. Του Αντώνη Καφετζόπουλου






Εντάξει.
Είναι μια κατηγορία χολιασμένοι [κάποιοι εξαιρετικά αξιόλογοι] λογοτέχνες που ελπίζουν στην εκπληκτική εκτόξευση που θα τους έδινε ένα Νόμπελ.
Δεν τους συμπονώ, δεν τους συμμερίζομαι αλλά καταλαβαίνω: μπήκε ξένος στο προνομιακό τους πεδίο και τα έκανε γης μαδιάμ. [μου θυμίζουν κάτι Έλληνες σκηνοθέτες του σινεμά που έφριτταν κάθε φορά που κάποιος εκτός "επετηρίδας" ή "συστήματος" έκανε ταινία].
Από την άλλη είναι άλλοι, που γνήσια και τίμια δεν καταλαβαίνουν. Αυτούς τους βλέπω με ψυχρότατη συμπάθεια.



Ο Ντύλαν είναι μεγάλο, βαθύ, ευφυές, ενσυναίσθητο και ταυτόχρονα ψυχαγωγικό ορόσημο.
Και είναι αυτό που ενσαρκώνει εκείνες τις παλιές επαναστατικές αρχούλες του '60: δεν πατάμε τους άλλους στο λαιμό, όλοι/όλες είναι ίσοι, η ζωή είναι ωραία όταν ψάχνεσαι διαρκώς.
Ο Ντύλαν έδωσε νέο νόημα, ύψος και βάθος στο βραβείο Νόμπελ.
Φορέβερ γιάνκγ

 Αντώνης Καφετζόπουλος
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.