Ave Caesar Morituri te Salutant



Ave Caesar Morituri te Salutant  (Χαίρε Καίσαρα αυτοί που πρόκειται να πεθάνουν σε χαιρετούν)

(Το κείμενο που θα ακολουθήσει δεν έχει κανένα σκοπό και κανένα λόγο να γραφτεί πέρα από το να εκφράσει την προσωπική άποψη του συγγραφέα του για την ζωή, δεν προσπαθεί σε καμία περίπτωση να πείσει κανένα για τον θάνατο ή την αθανασία, δεν αξιώνει από κανέναν να το πιστέψει η να το υιοθετήσει σαν θέση ζωής, ούτε καν να το διαβάσει)

Η ψυχή είναι αθάνατη.
Υπάρχουν πολλές ζωές
Ο θάνατος δεν υπάρχει
Η ζωή είναι παντού
Μέσα μου νιώθω ότι πραγματικά είμαι αθάνατος, ένα παντοδύναμο κομμάτι από το σύμπαν, μπορώ να κάνω τα πάντα και αν το θέλω, ακόμα και το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να τα καταφέρω.
 Τόσα πράγματα, τόσα λόγια να πιστέψω και όμως ζω μέσα στον κόσμο των νεκρών.
Ναι αυτή είναι η ζωή μου, βρίσκομαι μέσα στο καθαρτήριο και όχι στην πραγματική ζωή αν κάτι τέτοιο υπάρχει.
Τόσους αιώνες οι θρησκείες, προσπαθούν να κάνουν τους ανθρώπους να πιστέψουν πως αν δεν γίνουν καλοί άνθρωποι, σύμφωνα πάντα με το γράμμα του νόμου της κάθε θρησκείας, αυτοί θα καταλήξουν στην κόλαση, στο καθαρτήριο, στις εκτός κολάσεως μονές και θα περιφέρονται σε απόγνωση μέχρι η ψυχή τους να καθαρίσει, πιθανός σε μια ολόκληρη αιωνιότητα.
Μέσα σε αυτή την κόλαση υπάρχει μια ολόκληρη ιεραρχία από δαίμονες κατώτερους και ανώτερους οι οποίοι έχουν έναν συγκεκριμένο ρόλο και σκοπό και τιμωρούν τις ψυχές,  ανάλογα με τις πράξεις που έχει κάνει ο κάθε θνητός και τις αμαρτίες που έχει σκεφτεί ή έχει διαπράξει.
Υπάρχουν κατώτεροι αλλά και ανώτεροι δαίμονες και κάπου εκεί υπάρχει και ο Καίσαρας (εγώ τον ονομάζω έτσι) ο ανώτερος όλων. Δεν είναι κακός, δεν είναι καλός είναι απλά εκεί και παρακολουθεί την μάχη στην αρένα, δεν κρίνει τον νικητή ούτε τον νικημένο απλά ξέρει ότι κάποιος θα βγει όρθιος από την αρένα και κάποιος άλλος όχι.
Άλλωστε για το θείο όλα είναι δίκαια, για τον άνθρωπο όχι. (Δεν το λέω εγώ αυτό αλλά ο σκοτεινός Ηράκλειτος)
Ευτυχώς όμως αυτά ανήκουν στον άλλο κόσμο γιατί εδώ, σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο της ζωής έχουμε την δυνατότητα πολλά να κάνουμε για να σώσουμε την ψυχή μας. Όμως...
Στον κόσμο αυτόν υπάρχει η μοίρα και τι είναι η μοίρα; Το γραμμένο που λέμε, σαν το σενάριο μιας ταινίας που κάποιος έγραψε για εμάς, στην προκειμένη περίπτωση ίσως εμείς οι ίδιοι με τις πράξεις μας.
Άραγε αυτή η μοίρα πόσο μπορεί να διαφέρει από το καθαρτήριο και την τιμωρία των ψυχών;
Ας αφήσουμε λοιπόν για λίγο τον Άδη κατά μέρους και ας έρθουμε στον δικό μας κόσμο.
Κάπου μια 15χρονη βιάζεται και γίνεται πόρνη, κάπου αλλού ένας 18χρονος πεθαίνει στην άκρη του δρόμου από ναρκωτικά.
Κάπου αλλού μια άλλη 15χρονη φέρνει στον κόσμο το παιδί ενός πατέρα που ποτέ δεν θα γνωρίσει το παιδί του, αυτή μετά βρίσκει έναν μέθυσο και βίαιο πατριό ο οποίος με κάθε ευκαιρία ξεσπάει στο μικρό γιο της ατιμώρητα  και ύστερα από μερικά χρόνια το παιδί βρίσκεται κρεμασμένο μπροστά στην πόρτα του σπιτιού του από τον παππού του ο οποίος λίγο καιρό μετά πεθαίνει από το ποτό και τον καημό του.
Κάποιο καιρό μετά αποκαλύπτεται ότι ο πατριός του μικρού τον κρέμασε, η μάνα του που τώρα δεν είναι 15 χρονών αλλά κοντά στα 40 παθαίνει νευρικό κλονισμό και ύστερα συγχωρεί τον πατριό και σύντροφο της και συνεχίζει να ζει μαζί του.
Ο παππούς γνώριζε από την αρχή τι είχε γίνει αλλά ήταν δειλός για να αντιδράσει και έτσι αρκέστηκε να πεθάνει.
Η μάνα αρκέστηκε σε πολύ λιγότερα, έναν απλό νευρικό κλονισμό.
Η ιστορίες είναι αληθινές και όχι αποκύημα της άρρωστης φαντασίας μου, τόσο άρρωστη φαντασία δεν είχα ποτέ.
Μια κάποια Ι. μετά τον επώδυνο χωρισμό της αποφάσισε να πάει εθελόντρια σε hot spot για να βοηθήσει τους χτυπημένους από τον πόλεμο ή την μιζέρια μετανάστες από την Συρία και από όλα τα άλλα μέρη που έχουν έρθει εδώ.
Αρκετοί χωρίς ρούχα, χωρίς καθόλου φαΐ για μέρες, άλλοι χωρίς πόδια και χέρια, άλλοι άρρωστοι, άλλοι νεκροί πριν φτάσουν εδώ.
Ο κάθε ένας από αυτούς με την δική του ιστορία, Κανονικοί άνθρωποι, παιδεραστές, βιαστές, ληστές, γιατροί, επιστήμονες όλοι στο ίδιο καζάνι βρέθηκαν να βράζουν.
Κάπου αλλού ο επιχειρηματίας Α αυτοκτονεί γιατί έμεινε στον δρόμο.
Κάπου αλλού με φόντο ένα παραδεισένιο ηλιοβασίλεμα δειπνούν κάποιοι άλλοι, ηγέτες, επιχειρηματίες οι οποίοι έχουν πλουτίσει από την μιζέρια των υπολοίπων.
Κάπου εκεί στην μέση βρίσκομαι και εγώ να γράφω αυτές τις σειρές ξέροντας ότι την ίδια στιγμή που εγώ πατάω τα πλήκτρα του υπολογιστή μου, κάποια κοπέλα θα βιάζεται, κάποιο αγόρι θα πεθαίνει από ναρκωτικά, κάποια άλλα σώματα θα διαμελίζονται από μια έξυπνη βόμβα, κάποιοι άλλοι θα λιώνουν από αρρώστιες και γενικά όλοι μας έχουμε την μοίρα να μας ορίζει με τον δικό της τρόπο.
Κάπου υπάρχουν και οι λίγοι ευτυχισμένοι άνθρωποι όμως όλοι ευτυχισμένοι ή όχι κάποια στιγμή θα φύγουν από αυτόν τον κόσμο.
Όσο είναι σε αυτόν άραγε πόση συνειδητότητα διαθέτουν;
Αλήθεια πόσα πράγματα θυμόμαστε από την ημέρα μας; Ελάχιστα, τα περισσότερα τα έχουμε αποβάλει και κρατάμε τα ελάχιστα που μπορούμε να συγκρατήσουμε.
Ακόμα λοιπόν και σε αυτή την εγρήγορση της ζωής, ακόμα και εκεί κοιμόμαστε.
Ένα τόσο ατελές πλάσμα σαν και εμένα πως  περιμένει να βρει το φως και την  αλήθεια;
Σκέτη ύβρης για θεούς και ανθρώπους.
Κυρίες και κύριοι σας παρουσιάζω το καθαρτήριο, δεν είναι εκεί που το θέλουν οι θρησκείες.
Το καθαρτήριο είναι εδώ και οι δαίμονες του είμαστε εμείς οι οποίοι τιμωρούμε και τιμωρούμαστε ταυτόχρονα και όταν ο κύκλος αυτός τελειώσει τότε αυτό που βλέπουμε ως αποχώρηση από το καθαρτήριο το ονομάζουμε θάνατο.
Από την ώρα που γεννιόμαστε μέχρι και την στιγμή που θα πεθάνουμε μπαίνουμε μέσα στην αρένα, σαν μονομάχοι και μπορούμε να ξέρουμε μόνο ένα πράγμα, ότι είμαστε θνητοί, όσοι δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν, αρχίζουν να κρύβονται και να λένε πως είναι ανίκητοι.
Κάπου εκεί ψηλά ή χαμηλά, υπάρχει και ο Καίσαρας, αμέτοχος, αδιευκρίνιστος, μόνος και αυτοφυής.
Εμείς, πραγματικά το μόνο που καλούμαστε με την ψυχή μας να φωνάξουμε είναι Ave Caesar Morituri te Salutant.
Αυτό είναι η μόνη γνώση που μπορούμε να έχουμε και η γνώση είναι δύναμη και η δύναμη αυτή ίσως μας δώσει έναν θάνατο εκεί που υπάρχει κάποιο μεγαλείο.
 Τίποτε παραπάνω δεν μπορούμε να ζητήσουμε από το καθαρτήριο γιατί το μεγαλείο και η υπέρβαση είναι το μόνο που μπορούμε να πάρουμε μαζί μας, έτσι μικροί και φθηνοί που είμαστε.
Ave Caesar Morituri te Salutant

Γιάννης Ζωγραφάκης

Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.