Ο δρόμος ενός άντρα



Εκείνη μιλούσε ακατάπαυστα για τον Barend Cornelis Koekkoek με έναν απερίγραπτα παθιασμένο τρόπο και επειδή ακουγόταν σαν έρωτας, εκείνος είχε μια δυσάρεστη αίσθηση όταν την άκουγε.
«Ο Κοκόκης σου...», έλεγε πολλές φορές, ακόμα κι αν η παρόλα δεν ταίριαζε καθόλου με την κατάσταση και ήταν άσχετη.
«Ναι, ο Κοκόκης μου», έλεγε εκείνη, πότε ήρεμη, πότε όχι τόσο ήρεμη.
Τελικά εκείνη έγραψε και ένα αφιέρωμα με τον τίτλο «Barend Cornelis Koekkoek, τα ωραιότερα δέντρα» που αποκορυφωνόταν με τα λόγια: «Πρέπει να χτίσουμε ένα ναό για τα δέντρα του Μπάρεντ και στην εισοδο να σμιλευτούν οι λέξεις: "Με την ψυχή του πλησίασε σε απόσταση αναπνοής τα δέντρα"».
Το δοκίμιο το γεύτηκε και Εκείνος φυσικά.
«Πολύ όμορφο...», είπε.
«Πολύ όμορφο», ήταν ένα βέλος με αόρατο, αλλά τρομερά αποτελεσματικό δηλητήριο και με στόχο την ενθουσιασμένη καρδιά, πουφ.
Το δοκίμιο απορρίφθηκε γενικώς και κράχτηκε, εφόσον ο ενθουσιασμός μόνος του δεν αρκεί για την κριτική (αρκεί το ροχαλητό στο μπαλέτο ως κριτική;).
Πρέπει να κοιτάς τον καλλιτέχνη με ειδήμονα οφθαλμό στα δάχτυλα και μάλιστα να του τα χτυπάς αν χρειαστεί, κλαπ κλαπ, αυτό θα πει κριτική.
«Δεν θέλουμε να στεκόμαστε ούτε πίσω, ούτε δίπλα από τον Κοκόκη...», είπε μια μέρα ο κύριος, με ψυχραιμία μεν, όμως μέσα του ήδη πληγωμένος.
Εκείνη καθόταν δίπλα και σκεφτόταν: «Θέλω έναν που να μου λέει πως όταν βλέπει το «χειμωνιάτικο τοπίο» του Κοκόκη, δακρύζει, που θα ήταν φυσικά ένα φρικτό ψέμα, θα σήμαινε όμως έλεος για το νευρικό μου σύστημα και κάτι περισσότερο δεν μπορείς να απαιτείς από ένα βόδι»...
Παρ' όλα αυτά αργότερα ήθελε να τον πάρει αγκαλιά.
«Πάρε τον Κοκόκη αγκαλιά...», της είπε.
Παύση...
Σιωπή...
«Ακόμα και οι εφημερίδες κράζουν την υπερβολή σου...». Και...«Εσύ τι έχεις να πεις, άραγε;»
Εκείνη όμως σκεφτόταν το «χειμωνιάτικο τοπίο» και παγωμένα τρυφερά μπαλάκια πάνω σε γκρίζα κλαδιά.
Και τότε ο κύριος κατάλαβε πως η κυρία τον είχε κλασμένο!
Ως εκ τούτου της αγόρασε μία κόπια του «χειμερινού τοπίου» και το κρέμασε πάνω από το κρεβάτι της.
Εκείνη φαινόταν σα να μην το πρόσεξε, δεν είπε ούτε ευχαριστώ.

Μια μέρα -εκείνη- μπαίνοντας σιγανά στο δωμάτιο τον βρήκε σε μια πρώτη παρατήρηση, βυθισμένο στον πίνακα.
Εκείνος μόλις την αντιλήφθηκε γύρισε αμήχανα το κεφάλι του αλλού και τότε εκείνη είπε:
«Σε ευχαριστώ ολόψυχα για το κάδρο»...



Άνα Ζουμανάκη





εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.