Περιπλανήσεις στην μετάλλαξη της ουτοπικής αδιαφορίας








Το καλό δεν τίθεται πια καθέτως του κακού, τίποτα πια δεν τοποθετείται σε άξονες, τετμημένες και τεταγμένες.
Όπως κάθε μικροσωματίδιο, ακολουθεί τη δική του κίνηση και κάθε αξία ή απόσπασμα αξίας, μεσουρανεί για μια στιγμή στον ουρανό που προσομοιώνονται όλα, κι ύστερα κάνει μια βουτιά και χάνεται στο κενό, ακολουθώντας την διαδρομή μιας τεθλασμένης γραμμής, που μόνο και ίσως κατ΄ εξαίρεση μπορεί να συναντήσει τη γραμμή των άλλων. Αυτό ακριβώς είναι το τωρινό σχήμα της κουλτούρας μας.
Δεν γίνεται να υπολογίσεις με όρους ωραίου ή άσχημου, αληθινού ή ψεύτικου, καλού ή κακού, όσο δεν γίνεται να υπολογίσεις τη θέση και ταυτόχρονα την ταχύτητα ενός σωματιδίου, αφού η ταχύτητα του αλλάζει συνεχώς θέση.
Όταν τα πράματα , τα σημεία, οι ηθικοί αυτουργοί απελευθερώνονται από την ιδέα τους, την έννοια, την ουσία τους, την αξία τους, την αναφορά την προέλευση και το σκοπό τους, έχουν ήδη μπει στη φάση της επ’ άπειρον αυτοαναπαραγωγής. Τα πράγματα βέβαια εξακολουθούν να λειτουργούν  παρ’ ότι η ιδέα τους έχει εκλείψει προ πολλού. Εξακολουθούν να λειτουργούν μέσα σε πλήρη αδιαφορία για το ίδιο τους το περιεχόμενο.
Το παράδοξο είναι ότι έτσι τελικά λειτουργούν πολύ καλύτερα.
Μέσα σε κάθε σύστημα, σε κάθε άνθρωπο υπάρχει μια κρυφή ορμή να μπορέσει να ξεφορτωθεί την ίδια του την ιδέα προκειμένου να μπορέσει  να πολλαπλασιαστεί με όλες τις έννοιες, και να προεκταθεί προς όλες τις διευθύνσεις.
Όμως κάθε πράγμα που χάνει την ιδέα του μοιάζει με τον άνθρωπο που έχει χάσει τη σκιά του, και πέφτει σ’ ένα παραλήρημα όπου και χάνεται.
Η σεξουαλικότητα ας πούμε επεκτείνεται πολύ πέρα από το σεξ. Όπου χάνεται  σε κάποιο μέτρο ο ειδοποιός χαρακτήρας, μπαίνουμε σε μια διαδικασία σύγχυσης και μόλυνσης, όπου διακρίνουμε το πρωταρχικής σημασίας γεγονός, ανάμεσα σε όλα τα νέα συμβάντα που γνωρίζουμε στις μέρες μας.
Έτσι το σεξ δεν βρίσκεται πια μέσα στο σεξ αλλά οπουδήποτε αλλού.
Το πολιτικό δεν βρίσκεται πια μέσα στο πολιτικό, αλλά προσβάλλει ως λοίμωξη όλους τους τομείς : οικονομία, επιστήμη, αθλητισμό, τέχνη…
Ο αθλητισμός δεν βρίσκεται πια μέσα στον αθλητισμό,  βρίσκεται στις οικονομικές υποθέσεις, στο σεξ, στην πολιτική και γενικά στο ύφος των επιδόσεων.
Όλα έχουν δεχτεί επιρροή από τον αθλητικό συντελεστή της υπεροχής, της προσπάθειας του ρεκόρ και του ξεπεράσματος του εαυτού μας. Κάθε κατηγορία περνά μια μεταβατική φάση κατά τη διάρκεια της οποίας, η ουσία της διαλύεται σε μικρές ή μεγαλύτερες δόσεις, μέχρι να εξαφανιστεί αφήνοντας πίσω της μόνο ένα μνημονικό ίχνος, όπως στη μνήμη του νερού.
Διατηρούμε, ίσως, ακόμη τη μνήμη του σεξ όπως το νερό διατηρεί τη μνήμη των απείρως διαλυμένων μορίων, δηλαδή πρόκειται για μια μοριακή μνήμη, για τη μνήμη σωματιδίων μιας πρωγενέστερης ζωής.
Έτσι διατηρούμε το αποτύπωμα μιας σεξουαλικότητας δίχως πρόσωπο, μιας σεξουαλικότητας που διαλύεται απείρως μέσα στη σούπα της πολιτικής, της επικοινωνιακής κουλτούρας, και τελικά μέσα στην μολυσματική αποχαλίνωση, την αρρώστια. Η ολοκλήρωση και η εκπλήρωση του πόθου μέσα στον καθένα μας, σημαίνει πως είμαστε αρσενικά και θηλυκά ταυτόχρονα, μια σεξουαλικότητα που το βάρος του πόθου επωμίζεται πέρα από τη διαφορά των φύλων. Αυτή είναι μια κατάσταση που δεν δηλώνει καμιά επαναστατική διάθεση για αλλαγή της ζωής και του σεξ. Αντίθετα έχει απόλυτη σχέση με μια σύγχυση και μια αδιάκριτη σεξουαλική ελευθεριότητα , που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην αδιαφορία για το σεξ.
Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν και οι άλλες κατηγορίες που προαναφέραμε.
Ο άνθρωπος καταδικάστηκε να αλλάξει μόνος τους όλες τις λειτουργίες του σε όλους τους κλάδους και τους τομείς.
Η ουτοπία μιας επικοινωνιακής κοινωνίας.
Μια επικοινωνία που εξαντλείται στη διασύνδεση κυκλωμάτων, με απουσία της σιωπής…. Του τόσο πολύτιμου και σημαντικού αυτού συντρόφου. Μια επικοινωνία – σενάριο που επιβάλλεται με το ζόρι, που αλλάζει τις ισορροπίες και τις ιδιότητες κι εμφυτεύει φόβους.
Μάλλον πρέπει ν’ αρχίσουμε ν’ αποδεχόμαστε πως αυτή η επικοινωνιακή μορφή θα είναι κι η μοναδική που θα μπορούμε να επιλέξουμε.. Γοητευτική και πολλά υποσχόμενη.
Η εικόνα ενός ανθρώπου που θα κάθεται να χαζεύει, την «κενή» εικόνα της οθόνης του υπολογιστή ή της τηλεόρασής του, θα είναι μια απ’ τις πιο όμορφες  εικόνες της ανθρωπολογίας του 20ου – 21ου αιώνα.


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.