Ο τσοπάνης...



Και  ήρθε πάλι ο καιρός που τα σπαρτά θα θρέψουν
Της γης μιλιούνια οι ενοχές, ενόχους θα γυρέψουν...'
και μέσα απ' τα λιπάσματα η ερημιά θα βγαίνει
Θεέ χιλίων ουρανών ποιος το καταλαβαίνει;

Οι άνθρωποι χωρίσανε την γη για μια δεκάρα
για ένα ψεύτικο κρασί που το ήπιαν με λαχτάρα
πιστεύοντας στην λήθη τους πως είναι ερωτευμένοι
κάτω απ τον ίδιο ουρανό, γινήκαμε όλοι ξένοι

Τους φώναζα από μακριά και από κοντά στην στάνη
και εκείνοι πάντα ειρωνικά με λέγανε Τσοπάνη...
Κατάλαβα πως ο καιρός ετοίμαζε παγίδες
και μάζευα λογής λογής σκόρπιες μικρές ελπίδες

Ουράνιε πατέρα μου, της γης καθάρια μάνα
του ωκεανού μου την ψυχή φύτεψε σε μια αλάνα
και μέσα απ τα αγριόχορτα το στάρι να φυτρώσει
για να χορτάσουν οι φτωχοί, σε αυτή την μοιρασμένη γη
όπου έχουμε προδώσει




















 






















Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.