Της μοναξιάς






"Η μοναξιά....πολλές φορές τη σκέψη ξεκουράζει, μα είναι φορές που γίνεται γκρεμός και σε τρομάζει".

Αλλά για να πούμε και την αλήθεια ένας μοναχικός άνθρωπος ποτέ δεν είναι μόνος.
Η σκέψη του είναι η καλύτερη συντρόφισσά του.
Η αμετάκλητη, η απόλυτη μοναξιά, είναι πολύ διαφορετική. Μπορείς να τη δεις καθαρά μόνο μέσα στο βλέμμα του άλλου.
Έχουμε νιώσει πολλές φορές ότι υπάρχουμε χάρη στους άλλους. Και χάρη στους άλλους καταλαβαίνουμε πως είμαστε απόλυτα, ολοκληρωτικά και αθεράπευτα μόνοι.
Κάποιοι θα πουν πως τούτα που γράφω τώρα εδώ δεν έχουν συνέπεια.
Όμως που μπορεί κανείς να βρει συνέπεια σ' αυτό τον κόσμο?
Όχι, όχι η συνέπεια δεν ανήκει σ' αυτό τον κόσμο, κι αυτό ίσως είναι κάτι που μου ταιριάζει, ίσως είναι το καλύτερο για μένα.
Ακολουθώ το δρόμο μου ανάλογα με τη διάθεση και τα κέφια μου, σχεδόν απρογραμμάτιστα, κατά κάποιο τρόπο "στην τύχη".
Κανονικά θα ήθελα να περιγράψω τώρα την κηδεία της μητέρας μου. Μα δεν θυμάμαι...δεν θυμάμαι.
Μόνο την ομίχλη που προσέδιδε στα πάντα μια αίσθηση εξωπραγματική.
Αυτό είναι όμως τόσο συνηθισμένο σ' αυτούς τους τόπους, που μάλλον δεν χρειάζεται να επιμείνω περισσότερο, πιθανόν δεν άξιζε καν τον κόπο.
Στου σκοταδιού το φως, εκεί μπορεί κανείς να ξαναβαφτιστεί, να ξαναγεννηθεί.
Ο παπάς μου έσφιξε το χέρι.
Δεν συμπαθώ τους παπάδες, εκτός απ' τον αιώνια χαμογελαστό παπά Λευτέρη που πίνουμε μαζί καμμιά ρακή κάπου κάπου.
Δεν θέλω να μιλήσω για τον παπά που μου έσφιξε το χέρι, έτσι κι αλλοιώς δεν ξέρω και πολλά γι αυτόν.
Θα πω μόνο πως ήταν αδύνατος, ψηλός και γλοιώδης σα λιωμένο βούτυρο.
Με αποκάλεσε "φτωχό μου παιδί".
Δεν του ξανάδωσα χρήματα από τότε, κι αυτό μάλλον δεν μου το συγχώρεσε ποτέ.

Εσύ που τώρα με διαβάζεις, δεν ένιωσες ποτέ την επιθυμία να κάνεις το καλό, να ενεργήσεις απλά καλόπιστα χωρις υστεροβουλία?
Αυτό μούρχεται να κάνω μερικές στιγμές, ίσως μόνο για να τους πείσω πως θέλω το καλό τους.
Περίμενα να χειροκροτήσουν με χαρά αυτές τις σκέψεις μου.
Εκείνοι όμως με κοιτούσαν δύσπιστα, κάποιος μάλιστα άρχισε να μου κάνει διάφορες ερωτήσεις. Είχε την περιέργεια να μάθει γιατί φερόμουν έτσι παράξενα.
Εγώ απόρησα και δεν κατάφερα να απαντήσω.
Ύστερα αυτοί σχημάτισαν μικρές συντροφιές, κι έφυγαν κουβεντιάζοντας και χειρονομώντας.

Η Νανά δίπλα μου με κοιτούσε με αγανάκτηση. Ένιωθα πως με κατέκρινε. Προσπάθησα να της εξηγήσω την πρόθεσή μου, με άκουσε προσεκτικά, κι ύστερα είπε:
- "Όταν είσαι διαφορετικός από τους άλλους, δεν αποκτάς φίλους κάνοντάς τους δώρα. Θα σε κοροιδέψουν. Δεν θα είσαι πια αφέντης στο σπίτι σου και κάποια μέρα θα καταντήσεις ζητιάνος.
Αυτοί οι άνθρωποι καταλαβαίνουν μόνο τις απειλές και το μαστίγιο. Φέρθηκες κουτά".... μου είπε η Νανά...και τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως και νάχε δίκιο.


Γιώργος Χρηστάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.