Εκείνη τη μέρα δε θα την ξεχάσω ποτέ




Στην αρχή, μας κλείσαν σε μια αίθουσα αναγκάζοντάς μας να κλείσουμε τα παράθυρα με τα δόντια. Η ομαδική δουλειά απέδωσε. Στο κρεβάτι μου υπήρχαν διπλωμένα σεντόνια στα χρώματα του κόκκινου και του μαύρου. Μας έδωσαν τη στολή γρήγορα γρήγορα και μαζευτήκαμε όλοι σε κύκλο για να γνωριστούμε. Μας επέτρεψαν να κοιτάμε μόνο ψηλά.

Περνούσαν μπροστά απ' τον καθένα και με σειρά ρωτούσαν: 
Που ανήκεις; Στο Θεό μας, απαντούσαμε. 
Που μένεις; Στην Πατρίδα μας, απαντούσαμε. 
Τι αγαπάς; Τη Δικαιοσύνη, απαντούσαμε. 
Τι αρνείσαι; Το Παρελθόν, απαντούσαμε. 

Στόχος σου ήταν να το πεις πιο δυνατά απ' τον προηγούμενο. Όσοι δεν τα κατάφεραν εκδιώχτηκαν γυμνοί και τρέχαν μέχρι να τους βρούμε.
 Αργότερα διαβάσαμε το ευαγγέλιο με τις έτοιμες εκφράσεις για να είμαστε διαβασμένοι όταν συμφωνούμε με τους δικούς μας. Μελετήσαμε τους αντιπάλους μας και ορκιστήκαμε ανελέητο μίσος.
 Στην κουζίνα, βρήκαν έναν με χάπια κάτω στο πάτωμα. Δεν ανήκουν εδώ όσοι δε θέλουν να υποφέρουν. Ο αγώνας της ζωής θέλει πίστη, τόλμη και έργα και όχι υποθέσεις και συμπεράσματα μας είπε ο Αρχηγός.
 Το βράδυ πριν κοιμηθούμε, υψώσαμε το λάβαρο του πεθαμένου εν ζωή, ανάψαμε κεριά και διαβάσαμε ρυθμικά την επιγραφή κάτω απ' το άγαλμα του πόνου.

Φτύνω τους σπόρους μου και προσεύχομαι ο ήλιος να πνιγεί 
Με 'να σώμα δίχως σώμα, μια ψυχή δίχως φωνή. 
Τη γη τραβάω προς τα πίσω, σε σένα συνέχεια γυρίζω. 
Τη δύναμη να βρω, να πέσω στο βυθό. 

Εκείνη τη μέρα δε θα την ξεχάσω ποτέ. Αιώνια τιμή σε αυτούς που με βοήθησαν να βρω ότι δεν είχα.

Σταύρος Καρέζης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.