Άνθρωποι χωρίς σκιές.,..

Πριν από κάμποσα εκατομμύρια χρόνια κατεβήκαμε από τα δέντρα.
Ήμασταν αρκετά δυσκίνητοι, μικροί σε μπόι, τριχωτοί και καμπουριασμένοι, δεν είχαμε όπλα και βεβαίως δεν είχαμε σύγχρονα φονικά μυαλά...

Λέμε πως τα καταφέραμε. Γιατί; Επειδή από όλα τα άλλα θηλαστικά,ο εγκέφαλός μας ήταν μεγαλύτερος;

Στην αρχή μη μπορώντας να συν αγωνιστούμε τους άλλους θηρευτές τα καταφέραμε να χορτάσουμε  με τα κομμάτια των πτωμάτων που άφηναν τα άλλα ζώα. Ανακαλύψαμε κατόπιν την φωτιά και κάποια  εργαλεία που τα επινοήσαμε  αρχικά με πέτρες και ξύλα και ξεφύγαμε από τα αποφάγια των πτωμάτων άλλων ζώων.
Εξουσιάσαμε αρχικά ένα μέρος της φύσης αν και κατά βάθος πάντα μας φόβιζε, βάλαμε όρια στον τόπο που ζούσαμε, επιβληθήκαμε σε όλα τα άλλα όντα της γης, ανακαλύψαμε την γραφή, την ανάγνωση και το τηλέφωνο...

$ και το χρήμα...

Κάποτε έφτασε και η ώρα που πετάξαμε και στον αέρα, ζηλεύοντας ίσως τα πουλιά. Αργότερα πετάξαμε και μέσα στο σύμπαν. Βάλαμε παντού συμφέροντες για λίγους κανόνες, για πολλούς όρια, μετά ανακαλύψαμε τις μεταξύ μας αποστάσεις, τις διαφορές στα χρώματα, τα αγαθά  και δωρίσαμε την ζωή μας και την πίστη μας στο χρήμα...

Κάποτε ίσως ονειρευτήκαμε έναν κόσμο χωρίς σκιές. Με παιδιά που τρέχουν χαρούμενα, γιατί αισθάνονται ασφάλεια αφού είναι χορτασμένα. Αφού μπορούν να γεύονται τον αέρα σαν το χάδι της μάνας στα προσωπάκια τους.Με τους μεγαλύτερους σαν τα κοιτούν, να τα απολαμβάνουν, και τους γερόντους να μπορούν να  φτάνουν στη δύση της ζωής τους με αξιοπρέπεια και όσο μπορούν ακόμη να είναι ήρεμοι, δραστήριοι και δημιουργικοί.
Με ανθρώπους που ξέρουν καλά να αντιλαμβάνονται και να χαίρονται τα επιτεύγματα της επιστήμης, του πολιτισμού και της τέχνης.
Ίσως μερικοί κατάφεραν άγγιξαν και πίστεψαν έστω και με την φαντασία τους αυτόν τον κόσμο.
Και όποτε  κάποιοι τους ενοχλούν, υπερασπίζονται με λύσσα τα όνειρά τους, γιατί γνωρίζουν τι είναι στο παιχνίδι...
Υπάρχουν ακόμα κάποιοι που επιμένουν μπορούν να ονειρεύονται ακόμη.
Μας αφήνουν ίχνη αισιοδοξίας πως δεν ξοδευόμαστε άδικα...

Και ας θέλουν να γυρίσουμε πίσω δυσκίνητοι, μικροί, τριχωτοί και καμπουριασμένοι, να τρώμε από τα σκουπίδια. Για να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε, στο να παραμείνουμε άνθρωποι...

Ελένη Χαλβαδάκη


Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.