Ίσως χάος



Σε ένα πεζοδρόμιο της Διαλέττη, ο Μορφέας βρήκε ένα πράσινο χάπι, το οποίο χωρίς να γνωρίζει τι είναι, απλά το άρπαξε και το έβαλε στο στόμα του. Άνοιξε την πόρτα του ασανσέρ, πάτησε το 6, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και μπήκε στο σαλόνι. Ξάπλωσε στο πάτωμα και λιποθύμησε.
Ίσως ήταν ένα χάπι που για λίγο θα τον έκανε να ξεφύγει από κάθε τι που ζούσε ή ενα χάπι που θα τον σκότωνε.
Ξύπνησε.
Κάθε του ανάμνηση μέχρι εκείνη τη στιγμή, χάθηκε κι έμεινε μόνος με αυτά που υπήρχαν γύρω του στο φωτεινό σαλόνι στο οποίο βρίσκεται.
Απέναντί του ένας πολύχρωμος καναπές, ένας πίνακας με μια μυστήρια κοπέλα, ένας κόκκινος ανεμιστήρας, δύο καφέδες στο τραπέζι, ο γάτος του, η Χαρά στο απέναντι μπαλκόνι με το ντουλαπάκι που αποθηκεύει τις πετσέτες, η επίσης πολύχρωμη ομπρέλα στο μπαλκόνι την οποία την πήρε ο αέρας και είναι πλέον στο μπαλκόνι του γείτονα, μία σφαίρα και μία πένα στο τραπεζάκι του σαλονιού και αυτός, χαμένος, σαν να γεννήθηκε μόλις.
Ό,τι τον καθόριζε έως τώρα, δεν υπάρχει πια και η ζωή του βρίσκεται σε αυτό το σαλόνι με τις κίτρινες πινελιές.
Ανοίγει τα μάτια με τις διεσταλμένες κόρες του, ανοίγει το στόμα του, αγγίζει το ξερό στόμα του.
Δεν ξέρει πού βρίσκεται, δεν ξέρει τι είναι τραπέζι ή τι είναι ο καπνός πάνω σ' αυτό. Ο Μορφέας δε γνωρίζει τι είναι ύπαρξη και τι μαξιλάρι. Παραμένει ακίνητος στο πάτωμα με ανοιχτά μάτια.
Χτυπάει το τηλέφωνό του σε μια άγνωστη μελωδία. Δεν ξέρει τι είναι ήχος και μελωδία. Είναι Tame Impala, δε τον ενοχλεί. Πώς ανοίγει αυτό; Που είναι τα προβλήματά του; Γιατί αυτός ο γάτος είναι τόσο χοντρός και γιατί ο χώρος μυρίζει τόσο ευχάριστα;
Ενώνει στο μυαλό του όλες τις εικόνες και τα ερεθίσματα. Φτιάχνει μια καινούρια ανάμνηση που φαίνεται να του αρέσει. Το χάπι είναι ακόμη στο στόμα του. Περιφέρεται εναλλάξ στον ουρανίσκο και τη γλώσσα του. Κάθε φορά που καταπίνει το σάλιο του, όλο και περισσότερες εικόνες χάνονται.
Αποφασίζει να το βγάλει από το στόμα του και να το κρατήσει σφιχτά. Σίγουρα θα το ξαναχρειαστεί.
Ο γάτος κουλουριάζεται πάνω στην κοιλιά του. Δεν ξέρει τι είναι χάδι και τι αγάπη προς ένα ζώο. Ο γάτος φροντίζει να τρίψει το κεφάλι του πάνω στο στήθος του. Προσπαθεί να του δείξει πως είναι εκεί και ήταν εκεί σε κάθε στιγμή του. Αρχίζει να θυμάται κάποια πράγματα γι' αυτό το μικρό πλάσμα. Βάζει άτσαλα τις παλάμες του πάνω στο κεφάλι του γάτου και απλά κλείνει τα αφτιά του.
Το τηλέφωνο ξαναχτυπά. Η κίνηση είναι σέρνω το δάχτυλό μου στην οθόνη απ' το πράσινο προς το κόκκινο ή το αντίθετο; Απαντάει.
-Ναι.
-Έλα ρε μαλάκα πού είσαι; Σε περιμένουμε τόσες ώρες. Είσαι καλά;
-Ναι.
Το κλείνει. Βάζει ξανά το χάπι του στο στόμα και χαμογελάει. Η ανάμνηση από το άγνωστο αυτό τηλεφώνημα, χάνεται και νιώθει ευτυχία.
Ίσως το μόνο που δε θέλει να ξεχάσει αυτή τη στιγμή είναι ο γάτος που γουργουρίζει πάνω του. "Άγγελε δε θα σε ξεχάσω" του λέει ψιθυριστά, σαν να 'ναι μυστικό και κλείνει τα μάτια.
Σκέφτεται πόσο γέλασε όταν καθόταν στο σαλόνι και είδε τον αέρα να παίρνει την ομπρέλα και να την πετά στο μπαλκόνι του αγανακτισμένου γείτονα. Ή τότε που ο Άγγελος ήταν μαστουρωμένος από την επέμβαση που έκανε και έπεφτε πάνω στις πόρτες παραπατώντας. Αυτά δε θέλει να τα ξεχάσει και τα ξαναθυμάται κάθε λεπτό για να τα χαράξει στο πιο σημαντικό σημείο του εγκεφάλου του.
Δε γνωρίζει τι έχει ζήσει έως τώρα ή γιατί έχει αρχίσει να σφυρίζει μια άγνωστη μπάλκαν μελωδία. Ξέρει πως το σημείο του πατώματος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή, τον βολεύει και του προκαλεί χαρά.
Ύστερα σκέφτεται πως όλα από κάπου προήλθαν. Αυτός ο γάτος κάπου βρέθηκε ξεχασμένος κι αυτός τον μάζεψε. Αυτή τη σφαίρα και την πένα την έφερε σίγουρα κάποιος καλός φίλος. Τον καπνό κάποιος τον αγόρασε. Οι κίτρινες πινελιές στο χώρο τον ικανοποιούν, είναι βέβαιος πως αυτός τις διάλεξε. Οι αφίσες με το γαλαξία και το Pulp Fiction είναι απίστευτες. Χαμογελάει.
Φτύνει απότομα το χάπι. Η επίδρασή του είναι μόνιμη, σκέφτεται. Αυτό είναι ό,τι πιο όμορφο του έχει συμβεί.
Κουλουριάζεται σφίγγοντας τον Άγγελο. Πεθαίνει.




Της Κίντη Τσέκα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.