Το τέρας του ψυχολόγου





Τη σήμερον ημέρα αν ακούσεις ότι κάποιος πήγε σε ψυχολόγο συνήθως τον αντιμετωπίζεις σαν επικίνδυνο. Υπάρχουν μάλιστα και συνηθισμένες εκφράσεις μετά από κάποιον τσακωμό. Πήγαινε σε κανά ψυχολόγο λέει ο ένας, εσύ θες ψυχίατρο απαντάει ο άλλος. Συνήθως οι περισσότεροι δεν έχουμε διανοηθεί ποτέ να πάμε σε ψυχίατρο, ψυχολόγο ή σε κάποιο σύμβουλο ψυχικής υγείας. Λογικό άλλωστε, όταν δε βλέπουμε ή δεν αισθανόμαστε κάποια πληγή στο σώμα μας να μην ασχοληθούμε περαιτέρω. Άλλος λόγος που διστάζουμε να πάμε είναι γιατί φοβόμαστε την κοινωνική κατακραυγή, ή δε θέλουμε να παραδεχτούμε πως χρειάζεται να επισκεφθούμε ή ακόμα φοβόμαστε γιατί υποψιαζόμαστε πως ο θεραπευτής θα κάθεται σε ένα γραφείο άψογα ντυμένος μ'ένα αυστηρό ύφος και παίζοντας το ρόλο της συνείδησής μας, θα φωνάζει: Είσαι άχρηστος, σε διατάζω να διαγράψεις τη ζωή σου και να ξεκινήσεις τώρα απ' το μηδέν, καθώς εμείς θα είμαστε ξαπλωμένοι σ' ένα καναπέ και θα πλαντάζουμε στο κλάμα.


Κάποιος άλλος παράγοντας που ενδέχεται να αποτρέψει την επίσκεψη είναι ο οικονομικός. Είναι όντως ένας πολύ σημαντικός παράγοντας. Υπάρχουν όμως αρκετές εθελοντικές ομάδες που προσφέρουν υπηρεσίες, ή ο εκάστοτε δήμος ή οι υπηρεσίες που εργάζεται κάποιος είναι πιθανό να έχουν ψυχολόγο, ή τα εκπαιδευτικά ιδρύματα είτε κέντρα ψυχικής υγείας με πολύ χαμηλό κόστος, αρκεί κάποιος να τα αναζητήσει.

Τι είναι στα αλήθεια όμως η ψυχοθεραπεία;

Είναι μια συζήτηση με έναν ειδικό πάνω σε θέματα που αφορούν τον ευρισκόμενο και τον βοηθούν να αναλογιστεί τη θέση του μέσα σε αυτά. Τον διευκολύνει να κατανοήσει τον εαυτό του και τις σχέσεις του με τους άλλους. Να κατανοήσει τους άλλους σε σχέση με αυτόν. Να κατανοήσει πως λειτουργούν τα ατομικά, ομαδικά, οικογενειακά, κοινωνικά συστήματα κ.ο.κ. Να κατανοήσει το παρελθόν του, τα λάθη του, τα συναισθήματά του και να τα αποδεχτεί, γιατί η αποδοχή είναι η αρχή της αποτελεσματικής αλλαγής. Του προσφέρει γνώση. Πως θα ήταν να μην ξέραμε ας πούμε τι είναι ο πυρετός; Πως αντιδράμε σήμερα που γνωρίζουμε και πως θα αντιδρούσαμε αν ήταν κάτι πρωτόγνωρο;
Όλοι είμαστε ξεχωριστά ατομικά συστήματα που συνυπάρχουμε καλώς η κακώς με άλλα ατομικά συστήματα περιβεβλημένα από κοινωνικά συστήματα. Ζητήματα που μπορούμε να αναπτύξουμε είναι το άγχος, οι φοβίες, οι διαπροσωπικές σχέσεις, ιδιαιτερότητες χαρακτήρα, αναζήτηση ενθάρρυνσης και άλλα πολλά. Είναι φυσιολογικό να έχουμε προβλήματα, είμαστε αυτοί που μας έκαναν, αυτοί που αποδεχτήκαμε, αυτοί που συνηθίσαμε. Πως ξέρουμε όμως τι είμαστε, τι έχουμε απωθήσει, τι κουβαλάμε, τι μπορούμε , τι δε μπορούμε , τι στοχεύουμε, τι μισούμε, τι αγαπάμε; Πως θα κατανοήσουμε και θα συμβάλλουμε όταν δεν ξέρουμε ατομικά τον εαυτό μας; Όταν δεν αντιληφθούμε ποιες κοινωνικές ομάδες, ατομικές παρεμβάσεις, ποια συστήματα κατά καιρούς μας χειρίστηκαν;

Τη θέση του ψυχολόγου βέβαια μάχονται να πάρουν δάσκαλοι, εξομολογητές, γονείς, κορνίζες, γεμάτα μπουκάλια, ναρκωτικά, λευκές σελίδες και κάθε λογής καταπραϋντικό.

Άποψη μου είναι πως η γνώση τουλάχιστον βασικών στοιχείων της ψυχολογίας είναι απαραίτητη για όλους. Με τη σειρά της και η ψυχοθεραπεία. Είναι ανεπίτρεπτο οικογενειακοί σύμβουλοι να είναι στα αζήτητα όταν υπάρχουν τόσα πολλά λειτουργικά θέματα στις οικογένειες. Το ότι είμαστε βιολογικά μεγαλύτεροι από ένα άλλο οργανισμό ή αισθανόμαστε μεγαλύτεροι δε μας δίνει αυτομάτως το δικαίωμα ή τη γνώση να ενεργούμε πάνω του με τον τρόπο που ορίζουμε ή που ενδεχομένως κληρονομήσαμε. Δε χορτάσαμε τσακωμούς για τους ίδιους λόγους; Κοφτά βλέμματα, παρεξηγήσεις, κυκλοθυμίες, οπισθοχωρήσεις; Ας ξεκινήσουμε να ανοίγουμε την καρδιά μας.


Όταν δεν ξέρουμε που βρισκόμαστε, δεν ξέρουμε τι υπάρχει, πως θα το αναζητήσουμε και πως θα το διεκδικήσουμε;

* Η άποψη του κειμένου είναι καθαρά προσωπική και δεν προέρχεται από κάποια ακαδημαϊκή γνώση, αλλά από προσωπικές εμπειρίες.


Σταύρος Καρέζης
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.