Άνα, η τρομερή



Βαριά απελπισμένη, υπεριμπρεσιονισμένη και επαρκώς σουρωμένη, όχι από την χώρα «Σκέφτομαι» αλλά από την χώρα «Πράττω» και κινούμενη από περίσσειες ζωτικές δυνάμεις, όρμηξε και τον δάγκωσε στον λαιμό.
Από εκείνη τη στιγμή αρχίζει να υφαίνεται μια αύρα γύρω της, τελείως από μόνη της, χωρίς εκείνη να κάνει κάτι.
Ο λανθάνοντας ρομαντισμός που κοιμάται στην ψυχή του λαού, ξυπνάει και πλάθει μια ομηρική ηρωίδα. Μία που δαγκώνει.
Τώρα ονομάζεται Άνα, η τρομερή, μία που είναι διαφορετική από τις άλλες.
Ο καθένας έχει κάποιο συμφέρον να την περιγράφει όσο γίνεται πιο επικίνδυνη, πιο τρομερή.
Ανίκανοι να παίξουν το δικό τους ανεξάρτητο ρόλο στην κοινωνία οι άνθρωποι, γίνονται προσωπικότητες μέσω της εξάρτησής τους από - εκείνην - την απελπισμένη ηρωίδα.
Όσο πιο πολύ μετράει ο ήρωας τους, τόσο πιο πολύ μετρούν και οι ίδιοι.
Ένας χρηματιστηριακός ελλιγμός της ζωής της ίδιας.
Κανείς από τους εξαρτημένους οπαδούς της δεν την συμβουλεύει να μη δαγκώνει, όπως θα συμβούλευε το παιδί του, τον αδερφό του, το φίλο του, κάποιον που αγαπάει.
Την πιέζουν όλο και πιο πολύ στο ρόλο της ηρωϊδας, ενώ εκείνη δεν μπορεί να αποφασίσει να  διαψεύσει το μύθο...κάπου την πιέζει.. κάπου την συμφέρει... κάπου το φοβάται... κάπου την γοητεύει.
Τι να τους πει; «συγνώμη, αλλά δεν είμαι πιο ηρωίδα από εσας, δαγκώνω τόσο πρόθυμα όσο εσείς και τα παιδιά σας»;
Κανένας δεν θα την πίστευε, γιατί ο παθητικός ρομαντισμός του λαού, είναι πιο δυνατός από την όποια δήλωση του ήρωα και την όποια συμπεριφορά του...


Άνα Ζουμανάκη





εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.