Half Safe το αμφίβιο τζιπ που έκανε τον γύρο του κόσμου, μέρος πρώτο



Όταν ο άνθρωπος έχει έναν σκοπό και πιστεύει σε αυτόν, τότε οι πιθανότητες που είναι εναντίον του, έχουν αυτές πρόβλημα και όχι ο ίδιος.
Στα 1946 ο Αυστραλός Ben Carlin είχε την ιδέα να χρησιμοποιήσει ένα Ford-GPA και να κάνει με αυτό, τον γύρο του κόσμου.
Πήγε στις ΗΠΑ και προσπάθησε να βρει χορηγούς για το εγχείρημα του από την Ford. όπως όμως είναι φυσικό, το σχέδιο του φαινόταν τόσο τρελό που η αποτυχία ήταν δεδομένη γιατί οι άνθρωποι της Ford θεώρησαν ότι ο Ben ήταν θεότρελος!
Αντί όμως για χορηγούς βρήκε την Elinor την οποία και παντρεύτηκε.

Ο Ben και η Elinor

Στην συνέχεια και με την βεβαιότητα του νικητή σε μια αποστολή που μέχρι και σήμερα δεν έχει βρει κανέναν να την επαναλάβει, αγόρασε ένα Ford - GPA για 901$. Το αυτοκίνητο ήταν ένα γενικής χρήσης αμφίβιο GPA με τον αύξοντα αριθμό 1239.



Το ονόμασε Half Safe ένα όνομα που ταίριαζε απολύτως σε αυτό το περίεργο σκάφος.
Έφτιαξε έναν χώρο αποσκευών σαν πλώρη που θα μπορούσε να κρατήσει 100 γαλόνια πετρελαίου, μια καμπίνα από Plexiglas και από μεταλλικές πλάκες, μετακίνησε την προπέλα του αυτοκινήτου προς τα πίσω για να φτιάξει χώρο για ένα ντεπόζιτο πετρελαίου και έφτιαξε ένα πραγματικό πηδάλιο για το ταξίδι στην θάλασσα.

To Half Safe αναχωρεί από την Νέα Υόρκη στις 16 Ιουνίου του 1948

Τοποθέτησε έναν πομπό και για να κρατήσει περισσότερα καύσιμα έφτιαξε στην κοιλιά του αυτοκινήτου επιπλέον ένα ντεπόζιτο.
Στα 1947 άρχισαν τα τεστ, το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το μονοξείδιο του άνθρακα το οποίο δηλητηρίαζε την καμπίνα του αμφίβιου γιατί δεν ήταν δυνατόν να φύγει από από τις διεξόδους που είχε από το σκάφος.



Το επικό ταξίδι ξεκίνησε από την Νέα Υόρκη στις 16 Ιουνίου του 1948 και σύμφωνα με τις δηλώσεις του ζευγαριού, ο γύρος του κόσμου θα ήταν το ταξίδι του μέλιτος τους.



Όμως η πρώτη απόπειρα δεν πήγε καλά και τρεις μέρες μετά αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω εξαιτίας προβλημάτων που είχαν με το πηδάλιο του αμφίβιου, την εισροή υδάτων στην καμπίνα και την ναυτία.

Το Half Safe όπως είναι σήμερα

Η επόμενη απόπειρα έγινε στις 13 Ιουλίου η οποία απέτυχε γιατί ένα κύμα πήρε το φουγάρο του σκάφους που ήταν η εξάτμιση του. Γύρισαν πίσω με όλα τα παράθυρα ανοικτά για να αντιμετωπίσουν την δηλητηρίαση από τα καύσιμα της μηχανής.



Όμως όταν πιστεύεις στον σκοπό σου, τίποτα δεν σε σταματά από το να τον καταφέρεις και έτσι στις 7 Αυγούστου σάλπαραν ξανά μ έναν υπέροχο ήλιο, τον ίδιο που 8 ημέρες αργότερα τους συντρόφευε όταν υπήρξε πρόβλημα στον άξονα της προπέλας όταν έμεινε χωρίς λιπαντικό! Και σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, το κιβώτιο ταχυτήτων παρέδωσε το πνεύμα.



Για μια εβδομάδα παρασερνόταν από τα ρεύματα του Ατλαντικού 300 μίλια από το πουθενά μέχρι που ένα καναδέζικο τάνκερ είδε το σήμα SOS που εξέπεμψαν με έναν φακό.
 Ήταν έτοιμη να αφήσουν το σκάφος τους αλλά ο Νορβηγός καπετάνιος του τάνκερ Hans Brown είπε στον Ben ότι δεν πρόκειται να αφήσεις αυτό το αναθεματισμένο τζιπ να παραδέρνεται από εδώ και από εκεί.

Το πηδάλιο του αμφίβιου

Ο Ben και η Elinor μαζί με το αμφίβιο τους το Half Safe αφού το περισυνέλεξε το τάνκερ, έφτασαν ασφαλείς στο Μόντρεαλ του Καναδά.



Τον Σεπτέμβριο του 1949 ξεκίνησαν ξανά από το Halifax και ήταν ξεκάθαρο ότι για τον διάπλου του Ατλαντικού χρειαζόταν περισσότερα καύσιμα από όσα μπορούσε το Half Safe να μεταφέρει οπότε άρχισαν να ρυμουλκούν από πίσω τους δύο ντεπόζιτα των 500 λίτρων τα οποία χάθηκαν στην θάλασσα την πρώτη κιόλας νύχτα.

Το εσωτερικό του σκάφους και ο ελάχιστος χώρος που είχαν για να ζήσουν μέσα σε αυτόν η Elinor και ο Ben

Στην αρχή τα ντεπόζιτα συγκρούστηκαν και το ένα άρχισε να έχει διαρροή και έπειτα το δεύτερο ντεπόζιτο χάθηκε στην θάλασσα όταν έσπασε ο ιμάντας που το συνέδεε με το σκάφος.
Αυτό το συμβάν τους ανάγκασε να επιστρέψουν πίσω στο Halifax.



Ο Ben αποφάσισε να ρευστοποιήσει το σκάφος του και να ματαιώσει την αποστολή, αλλά η γυναίκα του δεν τον άφησε
 Στις 19 Ιουλίου του 1950 προσπάθησαν ξανά και αυτή την φορά με ένα μεγάλο ντεπόζιτο από πίσω τους το οποίο είχε κατασκευαστεί ειδικά για αυτή την αποστολή.
Είχαν μαζί τους 3337 λίτρα καύσιμα, 136 λίτρα νερό, 36 λίτρα λάδι και τρόφιμα για 6 εβδομάδες, η θάλασσα ήταν αγριεμένη, ο ελλιπής αερισμός έκανε το ταξίδι ακόμα πιο δύσκολο, δεν υπήρχε χώρος να κινηθούν, καθόλου νερό να πλυθούν και η μυρωδιά από την μηχανή, τα λάδια και τα αέρια του κινητήρα ήταν μια συνεχής ενόχληση που τους κρατούσε άρρωστους.
  Το ντεπόζιτο που βρισκόταν στην κοιλιά του αμφίβιου ήταν σε συνεχή κίνηση και χτυπούσε πέρα δώθε εξαιτίας του ότι οι ιμάντες που ήταν δεμένο είχαν χαλαρώσει και το κιβώτιο ταχυτήτων είχε και πάλι πρόβλημα.



Μετά από 10 μέρες στην θάλασσα οι βαλβίδες του κινητήρα απέκτησαν ένα στρώμα άνθρακα οπότε ο Ben αναγκάστηκε να σηκώσει τον κύλινδρο και να λιπάνει τις βαλβίδες και αυτό χρειάστηκε να το κάνει τρεις φορές κατά την διάρκεια του ταξιδιού.  .
Μετά από 31 μέρες, περισσότερο σαν ναυαγοί παρά σαν ταξιδιώτες είδαν τις Αζόρες μπροστά τους κάτι το οποίο ήταν σωτήριο εφόσον η βαλβίδα του δεύτερου κυλίνδρου είχε αρχίσει να καταστρέφεται.

Γιάννης Ζωγραφάκης

Τέλος πρώτου μέρους

Για να διαβάσετε την συνέχεια του αφιερώματος, πατήστε εδώ
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.