Λίγες λέξεις για το χέρι του Ομράν






Γέμισε το Facebook με την φωτογραφία του μικρού Ομράν. Ένα παιδί 5 χρονών, ντυμένο με χαλάσματα και σκόνη, κοιτάει το φακό με απορία. Βλέπω το video απ’ τη διάσωση και νιώθω την αμηχανία του.

Κοιτάζει γύρω γύρω αμίλητο - δεν κλαίει, ούτε φωνάζει. Λιγάκι κατεβάζει τα ματάκια του σαν να μην ξέρει τι να κάνει, σαν να ντρέπεται. Το χέρι ακουμπά τα αίματα στο πρόσωπο, λερώνεται, σκουπίζεται κρυφά στο δέρμα της καρέκλας κι έπειτα μένει εκεί ακούνητο.

Γύρω φωνές και πανικός, άνθρωποι πάνε κι έρχονται, μιλάνε δυνατά, φοβούνται, αγωνιούν, κρατούν φακούς και κινητά. Ανεβαίνουν, κατεβαίνουν, σκαρφαλώνουν, βγάζουν μεγάλους και παιδιά απ΄ τα συντρίμμια του πολέμου και το μικρό χεράκι εκεί. Ακουμπισμένο σε μια πορτοκαλί καρέκλα να βλέπει ασάλευτο τον πανικό σαν να’ τανε ταινία.

Βλέπω το χέρι του Ομράν και σκέφτομαι πόσο του μοιάζω! Μικρή κι αμήχανη, ακούνητη και πληγωμένη, παρατηρώ τον πόλεμο σαν να μην ξέρω τι να κάνω. Μεγάλωσα με την πεποίθηση πως έτσι είναι ο κόσμος: τα παιδιά στην Αφρική πάντα πεινούσαν και το μοναδικό μου χρέος να τρώω όλο μου το φαΐ.

Στα Μέση Ανατολή πάντα γινόταν πόλεμος και το μοναδικό μου χρέος να εκτιμάω την ειρήνη μου. Άνθρωποι γύρω πέθαιναν και το μοναδικό μου χρέος να λέω ευχαριστώ που ζω. Αυτό και τίποτα άλλο. Τα χέρια μου τα είχα μονάχα για να τρώω, να χαϊδεύω τις πληγές μου και να δοξάζω έναν ανύπαρκτο Θεό που είμαι εγώ καλά και ζωντανή.

Σήμερα, κοντά στα 38, ακουμπισμένη σε μια πορτοκαλί καρέκλα βλέπω ασάλευτη τον πανικό σαν να’ τανε ταινία.

Διαβάζω άρθρα, βλέπω εικόνες, σοκάρομαι, δακρύζω κι έπειτα βάζω τα καλά μου και βγαίνω βόλτα στην Αθήνα σαν να τελείωσε η ταινία και στον μικρόκοσμό μου όλα καλά.

Μιλάω στο τηλέφωνο με άνθρωπο που ξέρει από πολέμους και με πληροφορεί πως όπου να’ ναι θα τελειώσει όλο αυτό, πως τα χειρότερα εγκλήματα συμβαίνουν προς το τέλος.

Τον ακούω ασάλευτη και σιωπηλή, σαν το χεράκι του Ομράν.

Σαν να διαβάζω μυθιστόρημα με ίντριγκες και διπλωματικά παιχνίδια, με αίματα και χαλασμούς, ακούω με περίσσιο ενδιαφέρον τη θέση της Ρωσίας ή των ΗΠΑ, ποιος χρηματοδοτεί ποιον και γιατί, πόσο σημαντικό στρατηγικά είναι το Χαλέπι  και η αδρεναλίνη μου εκτοξεύεται στα ύψη.

Σαν να' ναι όλο αυτό ένα παιχνίδι και περιμένω με αγωνία να δω τον νικητή μέχρι να ξεκινήσει νέος  πόλεμος αλλού.

Μπαίνω στο fb και όλοι ξαφνικά ασχολούνται με τη φωτογραφία του Ομράν. Σχόλια μεγάλα και μικρά, δακρύβρεχτα, γεμάτα απογοήτευση και μίσος. Αύριο ξέρω πως θα’ ναι κάτι άλλο επίκαιρο, πως όλοι θα ξεχάσουν τον Ομράν όπως ξεχάσαμε και τη φωτογραφία του μικρού που ξέβραζε το κύμα στο Αιγαίο.

Σαλεύω ενοχλημένη στην καρέκλα μου και ξέρω πως αυτό δεν είναι απλά ταινία. Τα αίματα δεν είναι οπτικά εφέ ούτε τα πτώματα πάνινες κούκλες. Κουνώ τα χέρια μου σπασμωδικά κι αναρωτιέμαι τι χρειάζεται να κάνω.. δεν ξέρω, δεν έμαθα ποτέ, μα νιώθω πως ήρθε η ώρα να αντιδράσω.

Σηκώνομαι και προχωράω προς την κόρη μου. Κλείνω στις χούφτες μου τα δάχτυλά της κι αποφασίζω να της πω ότι τα χέρια μας δεν είναι μονάχα για να τρώμε, ούτε για να κρατάμε ένα κοντρόλ.

Αποφασίζω να πάρω μαρκαδόρους και μπογιές και να της ζωγραφίσω την Ειρήνη, μια πεταλούδα πλουμιστή που πρέπει να πετάει παντού. Να βάλω μουσική και να χορέψουμε με την Ελευθερία, μια όμορφη νεράιδα που είναι ζωντανή μόνο όταν το σώμα μας και το μυαλό μπορούν να λένε την αλήθεια.

Αποφασίζω να σκαρφιστούμε αγκαλιά την πιο γλυκιά ιστορία με ηρωίδα την Αγάπη, μια πασχαλίτσα κόκκινη  που ζει όπου υπάρχει σεβασμός.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι το σωστό ή αν αυτή είναι η λύση. Αφήνω τα χέρια μου ελεύθερα να κουνηθούν, να ξεμουδιάσουν, κι η κόρη μου γραπώνει τρυφερά τα δάχτυλά μου και φτιάχνουμε έναν κύκλο.

Αρχίζει ξαφνικά να τραγουδά το γαϊτανάκι και πλέον είμαι σίγουρη ότι τα χέρια της θα προσπαθήσουνε ν’ αλλάξουνε τον κόσμο μονάχα όταν δούνε τα δικά μου να αντιδρούν και να κουνιούνται.

Κι ας κάνουν λάθη, κι ας κουνηθούν και άτσαλα, αρκεί να μην τα βλέπει ασάλευτα και πληγωμένα να ακουμπούν μηχανικά σε μια πορτοκαλί καρέκλα.

Πηγή
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.