Φόβος, η επιλογή της αποτυχίας



Είναι υπέροχο να θαυμάζεις και να ταυτίζεσαι με το αντικείμενο του θαυμασμού σου.
Είναι υπέροχο να σέβεσαι το αντικείμενο του θαυμασμού σου και να προσέχεις να μην φθαρεί.
Αν το φοβηθείς, το έχεις σκοτώσει.
Ο φόβος είναι αναγκαία προστασία του σώματος από διάφορες αντιξοότητες που μπορούν να το βλάψουν, ή να το καταργήσουν από την ζωή.
Είναι εξαιρετικά χρήσιμος όταν σε βοηθά στην πρόληψη μέτρων για να μην κινδυνέψει.
Ο φόβος όμως είναι τρομακτικά επικίνδυνος, όταν ξεφύγει από το φυσικό πεδίο των πραγμάτων και εγκατασταθεί στην φαντασία και την σκέψη.
Όλοι λίγο πολύ ξέρουν ότι η υπερβολική ταχύτητα μπορεί να σε σκοτώσει όταν οδηγείς, το σώμα σου σε προειδοποιεί σε μια τέτοια κατάσταση και αν έχεις μυαλό κόβεις ταχύτητα, βάζεις ζώνη, τηρείς τις απαραίτητες προφυλάξεις.
Αν δεν φοβάσαι, μάλλον θα καταλήξεις ο επόμενος μακαρίτης.
Αν όμως ο φόβος αυτός εγκατασταθεί στην φαντασία σου και στην πιθανότητα να συμβεί κάτι, τότε το πιθανότερο είναι να μην οδηγήσεις ποτέ, ή ακόμα χειρότερα να μην μπεις σε κανένα αμάξι.
Αυτό που εγκαθίσταται στην φαντασία, γίνεται μια πραγματικότητα, μια εναλλακτική πραγματικότητα το ίδιο ισχυρή ε αυτό που βιώνεις στην ύλη. Πολλές φορές ακόμα πιο ισχυρή, εφόσον μπορεί να ζεις εκείνη την στιγμή σε ένα απόλυτα ασφαλές περιβάλλον, αλλά ο φαντασιακός φόβος να σου έχει δώσει την αίσθηση ενός κόσμου, εξαιρετικά επικίνδυνου και ενός περιβάλλοντος που άμεσα μπορεί να σε καταστρέψει.
Σε μια τέτοια περίπτωση, η παρατήρηση είναι το μόνο όπλο σου. Το να μπεις στην θέση ενός παρατηρητή ο οποίος παρατηρεί τις αντιδράσεις του υποκειμένου που στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Είναι η μόνη ευκαιρία που έχει κάποιος για να αναγνωρίσει την φυσική πραγματικότητα από τον φανταστικό κόσμο και ας μην ξεχνάμε ότι αυτούς τους δύο κόσμους τους χωρίζει μια πολύ λεπτή γραμμή που είναι εξαιρετικά εύκολο αν μπεις στην παγίδα της επιλογής του τι θα βιώσεις από τα δύο, αυτή η γραμμή να εξαφανιστεί.
Πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο; Ο άνθρωπος δεν είναι ένα απλό και μονοδιάστατο ον, είναι ένα πολυσύνθετο κράμα διαφορετικών λειτουργιών οι οποίες στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αυτόνομες και αποκτούν την δική τους συνείδηση εάν γίνουν βιωματικά αληθινές.
Σε μια τέτοια περίπτωση ακόμα και ο φόβος, η εμμονή, αποκτούν δική τους αυθύπαρκτη υπόσταση εφόσον υπάρξει ταύτιση του εαυτού με αυτό το φαντασιακό πεδίο.
Όμως ο ανώτερος εαυτός, αυτός που μπορεί να επιβλέπει αυτές τις καταστάσεις, δεν ταυτίζεται με καμία απολύτως συνθήκη, απλά ο άνθρωπος που ταυτίζεται, απομακρύνεται από αυτόν τον ανώτερο εαυτό του.
Αν λοιπόν θέλει να καταλάβει εποπτικά τι του συμβαίνει, το καλύτερο που έχει να κάνει, είναι να προσπαθήσει να δει μέσα από τα μάτια αυτού του ανώτερου εαυτού, τις πράξεις και τις κινήσεις του στον κόσμο και τότε ίσως δει τι φταίει.
Έργο πολύ δύσκολο εφόσον ανά πάσα στιγμή σε αυτή την ανώτερη διεργασία μπορεί να μπει μια οποιαδήποτε σκέψη η οποία θα προσπαθήσει να καταλάβει πάλι την σκέψη και να ξαναρίξει τον άνθρωπό στην πρότερη του κατάσταση.
Όποιος προσπαθήσει λοιπόν να μπει σε αυτή την διαδικασία, το καλύτερο που έχει να κάνει, είναι να μην κρίνει, να μην κρίνει την ζωή του, τις συνθήκες που έφεραν την συγκεκριμένη κατάσταση και πάνω από όλα να μην κρίνει του εαυτό του. Δεν υπάρχουν λάθη, υπάρχουν επιλογές και αυτό που ίσως αλλάξει είναι η επιλογή του τι θέλει να είναι.
Πάμε όμως και σε μια πιο δυναμική κατάσταση, αυτή του στόχου, ενός στόχου που πάντα τον θέλω αλλά ποτέ δεν τον πέτυχα.
Αν δεν γίνεις ένα με τον στόχο, αν όλη σου η ύπαρξη δεν είναι δοσμένη σε αυτόν απόλυτα και χωρίς καμία αμφιβολία, τότε ο φόβος της αποτυχίας ο οποίος έχει πολλές μορφές θα κυριαρχήσει και στο τέλος απλά δεν θα γίνει τίποτα. Ο στόχος θα μείνει ως ένα όνειρο μέσα στην ζωή.
Δεν υπάρχουν δικαιολογίες, δεν υπάρχουν αναβολές, δεν υπάρχει ούτε πιθανότητα να μην καταφέρεις αυτό που πραγματικά είσαι, γιατί αν δεν είσαι τότε απλά παίζεις με το μυαλό σου και τίποτε άλλο.
Όταν πραγματικά θέλεις κάτι, όταν πραγματικά είσαι φτιαγμένος για αυτό, τότε είσαι αυτό, ή θα γίνει ο στόχος σου πραγματικότητα, ή θα πεθάνεις.
Τότε, εκεί, σε αυτό το ιερό βασίλειο της απόφασης και της επιλογής, ο φόβος δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ως πιθανότητα στην φαντασία σου και δεν μπορεί να υπάρξει γιατί ο φόβος υπάρχει εκεί που εσύ δεν υφίστασαι, στα κενά που αφήνεις ακάλυπτα, όμως όταν ο στόχος σου είναι απόλυτα ο εαυτός σου, δεν υπάρχουν κενά και ο φόβος δεν είναι τίποτε άλλο από την ηλιθιότητα εκείνων που δεν πιστεύουν σε αυτόν.
Εάν λοιπόν ο φόβος δεν ανήκει στον φυσικό κόσμο, τότε είναι μια πανίσχυρη φοβία στο πεδίο της φαντασίας και ζει από την απουσία σου μέσα σε αυτά που θέλεις και ελπίζεις.
Σε αυτή την περίπτωση ο φόβος είναι η επιλογή της αποτυχίας και τίποτα παραπάνω.
Η επιτυχία είναι μονόδρομος και αν τον επιλέξεις, θα έχεις αφήσει τις φοβίες πίσω σου.

Γιάννης Ζωγραφάκης 
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.