Η ταπείνωση φέρνει την ανύψωση





Στόχος σου η κορυφή του δέντρου που λέγεται Ζωή, μα κάθεσαι στις ρίζες και βλέπεις από εκεί.

Χωρίς φτερά πως θ’ ανεβείς ;

Φτερά σου χάρισαν για να πετάς και εσύ τους έκοψες τις άκρες.

Στον ζήλο σου επάνω θεώρησες πως όλα τα μπορείς μονάχος.

Μα δες τώρα ανόητο πλάσμα πως τρόπο άλλο δεν έχεις.

Ο θυμός  και το  άγχος σου δίνουν την ιδέα να σκαρφαλώσεις.

Πασχίζεις με νύχια και με δόντια να φτάσεις το πρώτο το κλαδί.

Σαν φτάσεις φουσκώνεις από περηφάνια και αναπαύεσαι για λίγο.

 Σαν περάσει ώρα και ανεβάσεις το βλέμμα σου ψηλά θα δείς αμέτρητα κλαδιά να περιμένουν.

 Η απογοήτευση σου χτύπησε την πόρτα με χαμόγελο πλατύ.

Σκέφτεσαι πως αν τα φτερά σου κράταγες θα ήσουν μέτρα πάνω.

Άνετα θα ανέβαινες και θα χαιρόσουν τα κλαδιά του.

Σε πνίγει το κρυφό σου κλάμα που νιώθεις στο λαιμό σαν κόμπο που σε σφίγγει.

Μα δεν θα αφήσεις κανέναν να το δεί και να σε κοροϊδέψει!

 Κρύβεις τον πόνο και τις δυσκολίες για να φανείς ο δυνατός.

Ο δυνατός για να ξέρεις είναι αυτός που βρήκε την δύναμη να ζητήσει βοήθεια!

 Αυτός που άνοιξε το μέσα του σε άλλους για να νιώσουν την ανάγκη που τους έχει.

 Κάποιοι ίσως σου γυρίσουν την πλάτη, μα κάποιοι άλλοι θα απλώσουν το χέρι και θα σε ανεβάσουν με τα δικά τους φτερά.

Θα ρισκάρεις να ταπεινωθείς για να ανυψωθείς;

Η επιλογή είναι πάντα δική σου.


Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.