Το σωστό timing για την κρίση



Όλα τα πράγματα σε αυτόν τον κόσμο πρέπει να έχουν τον σωστό χρόνο εκδήλωσης τους.
Αν ο χρόνος δεν είναι σωστός και η κατάσταση δεν είναι ώριμη, τότε απλά αυτό που είναι να γίνει δεν θα γίνει ποτέ.
Έτσι λοιπόν και η κρίση έχει το σωστό timing της όπως όλα τα πράγματα.
Όπως έδειξε και το δημοψήφισμα στην Μ. Βρετανία, έχουμε να κάνουμε με δύο γενεές ανθρώπων.
Αυτών που έχουν μπει στην αγορά εργασίας εδώ και περίπου 20 χρόνια και αυτών που μπήκαν πρόσφατα ή μπαίνουν τώρα, ή λόγο σπουδών και άλλων κωλυμάτων θα μπουν στο μέλλον.
Οι πρώτοι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ανήκουν στο Brexit ενώ οι δεύτεροι οι ποιο νέοι στο Bremain.
Αυτό είναι ένας πολύ καλός δείκτης ο οποίος δείχνει εμφανώς μια διαφορετική νοοτροπία στις προτιμήσεις η οποία όμως δεν έχει να κάνει με την προοδευτική σκέψη των νεότερων απέναντι στους μεγαλύτερους, αλλά με την μνήμη μιας προγενέστερης κατάστασης η οποία στους νεότερους δεν υπάρχει.
Τι σημαίνει αυτό. Άνθρωποι οι οποίοι είχαν μπει στην αγορά εργασίας πριν 20 και πλέον χρόνια, έχουν ζήσει καλύτερες εποχές με εργασιακά δικαιώματα καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και σαφώς καλύτερους μισθούς.
Αυτή η γνώση και η μνήμη, τους κάνει να θέλουν να γυρίσουν πίσω σε αυτή την πρότερη καλύτερη οικονομικά κατάσταση η οποία σαφώς είχε περισσότερες ευκαιρίες από την τωρινή.
Οι νεότεροι μη έχοντας ανάλογες προσλαμβάνουσες, επιθυμούν την παρούσα κατάσταση διότι αυτή γνωρίζουν, δεν έχουν καμία μνήμη από την προ 20ετίας συνθήκη.
Αν αυτή η κρίση που βιώνουμε σήμερα, ερχόταν πριν από 10 χρόνια άμεσα και απότομα, τότε είμαι σχεδόν σίγουρος πως ο κόσμος θα είχε σηκώσει και τα τσιμέντα από τους δρόμους για να το σταματήσει.
Η κρίση ήρθε αργά και χαλαρά στην αρχή, μικρές περικοπές που σε βάθος χρόνου, έγιναν μεγαλύτερες κάνοντας τον κόσμο που τις βίωνε να συνηθίζει αυτή την κατάσταση.
Οι άνθρωποι που είχαν μπει στην αγορά εργασίας εκείνα τα χρόνια, σταδιακά έχαναν τα προνόμια τους και τις αντιστάσεις τους, έγιναν ανίκανοι να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους, κάτι που το μετέφεραν και στους νεώτερους ως συμπεριφορά, όμως έχουν την μνήμη αυτής της εποχής και η μνήμη είναι ένα πολύ ισχυρό κίνητρο.
Οι νεότεροι, αυτοί που τώρα θα μπουν ή έχουν μπει τον τελευταίο καιρό στην αγορά εργασίας, δεν έχουν καμία τέτοια μνήμη, βλέπουν την σύγχρονη εποχή και τις λειψές ευκαιρίες της, ως την μόνη οδό και σε συνάρτηση με τις απορρέουσες ηττοπαθής συμπεριφορές των μεγαλύτερων δεν έχουν κανέναν λόγο να ζητήσουν κάτι διαφορετικό, να κάνουν επανάσταση, ή απλά να θελήσουν περισσότερα δικαιώματα με ότι αυτό συνεπάγεται. Απλά τους φτάνουν όσα τους δίνουν και δεν έχουν μάθει να ζητάνε άλλα.
Δυστυχώς ο άνθρωπος ως ον είναι πολύ κοντόφθαλμος και γενικά δειλός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων και αν δεν έχει και καμία μνήμη για κάτι καλύτερο, δεν υπάρχει καμία ελπίδα να ζητήσει κάτι περισσότερο, γίνεται απλά, ένα ακόμα περισσότερο ευκολοχώνευτο γρανάζι μιας αδηφάγας μηχανής.
Όταν έσκασε λοιπόν η ρουκέτα της κρίσης, έγινε την εποχή ακριβώς, που η λίγο παλαιότερη αλλά εντελώς δραστήρια γενιά, είχε χάσει τελείως τις αντιστάσεις της και η νεότερη χωρίς μνήμες και χωρίς προοπτική, έβγαινε ως πρόβατο επί σφαγή στην αδηφάγα αγορά εργασίας, αδιαμαρτύρητα και χωρίς καμία απολύτως βούληση.
Ήταν και η παιδεία η οποία ως σύστημα, "απάλλαξε" την νεολαία από οποιαδήποτε εθνική σκέψη και συνείδηση. Ήταν και η προβαλλόμενη και τελείως αχανής οικουμενικότητα η οποία δεν άφηνε κανένα περιθώριο για κάτι άλλο και σήμερα η νέα γενιά είναι τελειωμένη.
Σε λίγο καιρό, όλα αυτά που συζητάμε μπορεί να έχουν σβήσει και να γυρίσουμε σε έναν νέο μεσαίωνα εάν δεν αλλάξουμε προοπτική και στόχους ως άνθρωποι.
Δεν είμαι αντιευρωπαϊστής, ούτε Ευρωσκεπτικιστής. Η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και των ίσων ευκαιριών είναι ως ιδέα εξαιρετική, δίνει πρόσβαση σε νέες ευκαιρίες και καινούριες αγορές, δίνει την ευκαιρία να ζήσεις μέσα σε ένα ευνομούμενο σύστημα και να γίνεις παραγωγικός μέσα σε αυτό, δίνει την ευκαιρία της ασπίδας ενός πολυεθνικού και ισχυρού φορέα που σε βοηθά να προωθήσεις τις ιδέες σου. Όλα αυτά όμως στην θεωρία δυστυχώς..
Μεγάλη ιδέα να είσαι πολίτης του κόσμου και να έχεις πρόσβαση σε κάθε γωνιά του, όμως αυτή η ιδέα καταστράφηκε και αντί να είμαστε σήμερα σε θέση να δημιουργήσουμε και να προάγουμε τις δημιουργίες μας, έχουμε γίνει τα χειρότερα και πιο ευτελή γρανάζια ενός μηχανισμού και μιας ιδέας, που πούλησε τον εαυτό της αλλά και αυτούς που την πίστεψαν.
Δυστυχώς όπως δείχνουν τα πράγματα η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης ήταν μια υπέροχη ιδέα που από πίσω της έκρυβε μια φυλακή που ο προθάλαμος της μοιάζει με ρεσεψιόν πεντάστερου ξενοδοχείου αλλά από πίσω δεν υπάρχουν δωμάτια αλλά κελιά χωρίς φως και χωρίς τα απαραίτητα για την επιβίωση.
Δεν γνωρίζω αν αυτή η ιδέα ξεκίνησε έτσι αλλά έτσι κατέληξε, όταν Γερμανοποιήθηκε κάνοντας την Ευρώπη των ευκαιριών, μια Ευρώπη υποταγής και υποδούλωσις κυρίως για τους φτωχότερους λαούς της.
Σήμερα πλέον δεν μένει κάτι άλλο από το να απαιτήσουμε αυτά που ήδη έχουμε χάσει, αυτά που όταν μπήκαμε μέσα σε αυτό το οικοδόμημα πιστέψαμε ότι θα τα κάνουμε περισσότερα και καλύτερα.
Μέσα ή έξω δεν έχει μεγάλη σημασία πλέον, σημασία έχει να αποκτήσουμε ξανά εθνική συνείδηση, σημασία έχει να κερδίσουμε ξανά τον αυτοσεβασμό μας αλλά και την αξιοπρέπεια μας.
Έτσι μόνο ένας λαός αποκτά την κυριαρχία του που σαν αποτέλεσμα έχει να αποκτήσει και ισχύ.
Αυτό δεν γίνεται ούτε με κλάματα, ούτε με φόβο, αυτό γίνεται με απόφαση και με στόχο, πολλές φορές τρελό και παράλογο στα μάτια των σκεπτικιστών και των υπόλοιπων τεχνοκρατών.
Οπότε κλείνοντας το μόνο που έχω να πω είναι...
Αν η Ευρώπη δεν είναι ικανή να μας βοηθήσει, τόσο χειρότερο για εκείνη.


Γιάννης Ζωγραφάκης

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.