Economist: Από την Ιταλία η επόμενη μεγάλη κρίση






Από την Ιταλία έρχεται “η επόμενη μεγάλη κρίση” που θα πλήξει την Ευρωπαϊκή Ένωση και μπορεί να σημάνει την αρχή του τέλους της, αναφέρει ο Economist “δείχνοντας” τις ιταλικές τράπεζες και τονίζοντας πως ένα “κούρεμα”, όπως επιδιώκεται, είναι κάτι που δεν θα αντέξει πολιτικά η κυβέρνηση Ρέντσι.

Περιγράφοντας την κατάσταση, το Editorial αναφέρει πως οι επενδυτές ανά τον κόσμο βρίσκονται σε μεγάλη ανησυχία και δείγματα της είναι πως πλέον οι αγοραστές των ελβετικών μετοχών είναι διατεθειμένοι να δεχτούν αρνητικές αποδόσεις. Στο μεταξύ, συνεχίζεται η αναταραχή μετά το Brexit, με τη λίρα να σημειώνει “χαμηλό” 31 ετών έναντι του δολαρίου – και ακόμη η ισοτιμία να μην έχει βρει “πάτο”.

Η Ιταλία είναι η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και μία από τις πιο αδύναμες.

Το δημόσιο χρέος είναι στο 135%, η απασχόληση των ενηλίκων είναι μικρότερη από οπουδήποτε στην ΕΕ, εκτός από την Ελλάδα, ενώ η οικονομία δείχνει σημάδια στασιμότητας, λόγω της “υπερβολικής ρύθμισης” και της αναιμικής παραγωγής.

Οι ιταλικές τράπεζες αντιμετωπίζουν μεγάλο κίνδυνο καθώς τις “βαραίνουν” 360 δισεκατομμύρια ευρώ "κόκκινα" δάνεια, δηλαδή το ένα πέμπτο του ΑΕΠ και ορισμένες αναμένεται να πτωχεύσουν. Η μεγαλύτερη ανησυχία είναι για την Monte dei Paschi di Siena, την παλιότερη τράπεζα του κόσμου.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, αφού τα ιδιωτικά κεφάλαια “πετούν μακριά” η λύση μπορεί να έρθει μόνο μέσω δημόσιου χρήματος. Το πρόβλημα είναι πως με τους νέους κανόνες για την Τραπεζική Ένωση, οι τράπεζες δεν μπορούν να “διασωθούν” αν πρώτα δεν επωμιστούν ζημίες οι μέτοχοι.

“Η τακτική του να πληρώνουν οι 'δανειστές' αντί για τους φορολογούμενους” είναι καλή, αναφέρει ο Economist. Στις περισσότερες χώρες οι τραπεζικές μετοχές βρίσκονται στα χέρια μεγάλων επενδυτών που γνώριζαν τους “κινδύνους” και μπορούν να αντέξουν τις απώλειες, προσθέτει.

Ωστόσο στην Ιταλία περίπου 200 δισ. ευρώ τραπεζικών μετοχών βρίσκονται στα χέρια μικροεπενδυτών. Τον Νοέμβριο, η αυτοκτονία ενός μικρομεσαίου Ιταλού, του οποίου οι καταθέσεις εξανεμίστηκαν, προκάλεσε σάλο.

Αν η κυβέρνηση Ρέντσι βρεθεί πάλι μπροστά σε τέτοιες αποφάσεις, δεν θα “αντέξει” αναφέρει το άρθρο.

Από την άλλη πλευρά, η Γερμανία (η οποία αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα με την Deutsche Bank) υποστηρίζει ότι “δεν μπορούμε να ξαναγράφουμε τους κανόνες κάθε δύο χρόνια” και κωφεύει στις εκκλήσεις του ιταλού πρωθυπουργού για ευελιξία.

Όπως αναφέρει το άρθρο, γίνεται συζήτηση για κάποιου είδους “διάσωσης” μόνο της Monte dei Paschi, που ίσως είναι αρκετή προκειμένου άλλες τράπεζες όπως η UniCredit, να μπορέσει να συγκεντρώσει ιδιωτικά κεφάλαια.

Η Ευρώπη θα “χαιρετίσει” την εξέλιξη σαν ένδειξη πως αποκαθίσταται η εμπιστοσύνη, ωστόσο – αν η ιστορία επαναληφθεί – δεν θα λυθούν έτσι τα προβλήματα.

Οι επιφανειακές και πρόχειρες λύσεις δεν αποτελούν “βιώσιμη στρατηγική” και η τακτική του να παραμερίζονται οι ανησυχίες των επενδυτών τόσο μεταξύ των χωρών – δανειστριών, όσο και των χωρών – οφειλετών, δεν θα λειτουργεί για πάντα. Για το λόγο αυτό, οι επενδυτές έχουν δίκιο να είναι ανήσυχοι.

Economist
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.