Η ταύτιση και η εμμονή της Εύας




Η Εύα παίρνει ένα μαχαίρι για να κόψει μια φέτα ψωμί και καταλάθος, το μαχαίρι της κόβει λίγο το δάκτυλο. Αμέσως η Εύα ουρλιάζει και αρχίζει να πονάει, η θωριά του αίματος που βγαίνει από το δάκτυλο της την κάνει να φοβάται ακόμα περισσότερο.
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδοχές για εκείνες τις πρώτες στιγμές. Οι πιο πιθανές είναι αυτές που η Εύα ή θα πετάξει το μαχαίρι από τα χέρια της και θα αφήσει το ψωμί, ή θα τις πέσει κάτω.
Οι επόμενες πάλι θα είναι σκηνές κάποιου πανικού μέχρι να πλύνει το τραύμα και να το δέσει.
Από εκεί και πέρα η ζωή της θα επανέλθει σε φυσιολογικούς ρυθμούς, ή μάλλον σχεδόν, εφόσον όσο την ενοχλεί το κόψιμο το πιο πιθανό είναι να μην χρησιμοποιεί καθόλου το δάκτυλο.
Δεν είναι το κόψιμο, δεν είναι το τραύμα, ούτε το αίμα, αλλά ούτε και ο πόνος το μεγαλύτερο εμπόδιο, είναι η ταύτιση με την συνθήκη.
Η Εύα εκείνη την στιγμή πονάει και είναι φυσικό να πονάει, όμως αυτός ο απότομος πόνος την κάνει να ταυτίζει όλη την φυσική της ύπαρξη με αυτόν, πλέον για την συνείδηση της, όχι για την λογική της, δεν είναι το δάκτυλο της που πονάει, αλλά ολόκληρο το σώμα. Για ελάχιστο χρόνο, ότι αντιλαμβάνεται σαν ύπαρξη την πονάει και αισθάνεται πληγωμένη. Βλέπει το δάκτυλο της σαν αποτύπωμα αυτής της πληγής και ασυναίσθητα, δεν μπορεί να περιορίσει το όλο πρόβλημα σε ένα απλά χαραγμένο δάκτυλο.
Ανέφερα αυτό το παράδειγμα γιατί είναι ένα απλό παράδειγμα το οποίο μπορεί να συμβεί στον κάθε ένα, άντρα ή γυναίκα, δεν έχει καμία απολύτως διαφορά.
Αυτό το απλό παράδειγμα, μπορεί να δείξει πόσο εύκολα ένας άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί με το πρόβλημα που τον κάνει να υποφέρει και να περιπλέξει τα πράγματα στην ζωή του πάρα πολύ.
Στην προκειμένη περίπτωση με την Εύα, το πρόβλημα είναι απλό και λύνεται πολύ εύκολα, για ελάχιστο χρόνο υπάρχει αυτή η ταύτιση η οποία σταματάει πολύ γρήγορα, τι συμβαίνει όμως με πιο δύσκολα και δυσεπίλυτα προβλήματα;



Υπάρχουν προβλήματα που ή σε μέγεθος ή σε διάρκεια ή σε μέγεθος και σε διάρκεια είναι πολύ μεγάλα και αφορούν πολλές πτυχές της ζωής μας.
Είναι γενικός κανόνας ότι σε τέτοιες καταστάσεις, σχεδόν ο κάθε άνθρωπος ταυτίζεται με το πρόβλημα του, όπως ακριβώς η Εύα με το δικό της. Δεν βλέπει την λύση, δεν τον ενδιαφέρει ουσιαστικά η λύση αλλά το ίδιο το πρόβλημα το οποίο όσο το κοιτάει και ασχολείται μαζί του, απλά το διογκώνει, γιατί απλά το αναπαράγει συνεχώς και συνεχώς μέσα στο μυαλό του.
Φανταστείτε η Εύα του παραδείγματος μας να ήταν μια γυναίκα με εμμονές και να έβλεπε το κόψιμο στο δάκτυλο συνεχώς και συνεχώς, να μην το έκλεινε αλλά επειδή ακριβώς υπήρχε εκεί, επίμονα να το έξυνε. Αυτό το μικρό τραύμα, από ένα απλό κόψιμο θα γινόταν ένα μεγάλο πρόβλημα, πιθανός μια μόλυνση με πολύ περισσότερο πόνο αλλά και με περισσότερο κίνδυνο.
Σε αυτό το σενάριο λοιπόν η Εύα τι ακριβώς θα έκανε; θα κοιτούσε το πρόβλημα, θα ήταν εστιασμένη μόνο σε αυτό και δεν θα είχε την παραμικρή ελπίδα να το λύσει εφόσον δεν θα κοιτούσε καθόλου την λύση η οποία θα ήταν απλά να το αφήσει να κλείσει, αλλά το ίδιο το πρόβλημα.

Κρίση

Αυτή την στιγμή, μια ολόκληρη χώρα έχει μπει σε μια τέτοια διαδικασία. Μας έδωσαν ένα πρόβλημα, την οικονομική κρίση, το μετέθεσαν σε εμάς και πλέον οι περισσότεροι κάνουμε ακριβώς αυτό που δεν πρέπει. Ταυτιζόμαστε με το πρόβλημα και ξύνουμε συνεχώς την πληγή του.
Τι θέλω να πω με αυτό.
Από παντού, όλα τα ΜΜΕ οι εργοδότες, οι πάντες δημιουργούν ένα κλίμα πανικού. Το πρόβλημα απολύτως υπαρκτό, μισθωτοί των 400€ με οικογένειες και παιδιά, όμως ακόμα και αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι βρίσκονται σε απόγνωση, στην ουσία έχουν ταυτιστεί με την κρίση και την οικονομική ανέχεια τους.
Τι φέρνει αυτό; Φέρνει φόβο
Ο φόβος τι φέρνει; Φέρνει αδυναμία αντίδρασης. (εάν αύριο ο εργοδότης σου σου πει, σου κατεβάζω τον μισθό στα 350 € θα σκύψεις το κεφάλι και θα το δεχτείς γιατί βλέπεις μόνο την φτώχεια και φοβάσαι, την ξύνεις και αυτή μεγαλώνει σαν πληγή)
Η αδυναμία αντίδρασης τι φέρνει; Φέρνει υποταγή
Η υποταγή τι φέρνει; Φέρνει ντροπή
Η ντροπή τι φέρνει; Φέρνει πάνω από όλα ενοχή. Ενοχή γιατί ανέχεσαι, ενοχή γιατί σωπαίνεις και δεν μιλάς, ενοχή γιατί άλλα ήθελες να κάνεις και να πεις και δεν τα έκανες και δεν τα είπες, ενοχή για χίλιους δυο λόγους.
Τέλος η ενοχή τι φέρνει; Παράδοση άνευ όρων.
Κυρίες και κύριοι σαν πολίτες αυτής της χώρας, αυτό έχουμε πάθει, έχουμε παραδοθεί πλήρως όπως η εμμονική Εύα που ξύνει την πληγή της αντί να την γιατρέψει και παραδίνεται σε αυτήν, στην μόλυνση που έχει δημιουργήσει και στον πόνο της.
Για την Εύα το μυστικό είναι απλό, αν δεν ταυτιστεί με τον πόνο της και συνειδητοποιήσει ότι απλά το δάκτυλο της έχει ένα μικρό κόψιμο και ο πόνος περιορίζεται μόνο εκεί και στην γύρο περιοχή, ούτε το μαχαίρι θα της πέσει από τα χέρια, ούτε θα ουρλιάξει ούτε το αίμα θα την τρομάξει, εφόσον κανείς δεν πέθανε επειδή έχασε μερικές σταγόνες αίμα. Απλά θα πάει στην βρύση και θα πλύνει το δάκτυλο, θα το αποστειρώσει, θα το κλείσει και μετά θα συνεχίσει να κάνει ότι έκανε.
Για όλους εμάς το μυστικό είναι εξίσου απλό απλά το πρόβλημα λόγο της πολυπλοκότητας των λεπτομερειών του, φαντάζει εξαιρετικά μεγάλο, όμως στην ολοκληρωμένη μορφή του, είναι το ίδιο απλό.



Τι μας πονάει αυτή την στιγμή σαν κοινωνία; Η οικονομία και η οικονομική δυσχέρεια μας
Αν λοιπόν φανταστούμε τους εαυτούς μας, αρκετά χρόνια πιο πίσω, όταν αυτά τα προβλήματα δεν υπήρχαν και είχαμε την δύναμη να κρίνουμε πιο ξεκάθαρα την κατάσταση, τι θα κάναμε σε μια ανάλογη περίπτωση που κάποιος θα μας πρότεινε δουλειά για 400€ δηλωμένη ως 4ωρία ενώ στην ουσία θα δουλεύαμε 10ωρα ή 12ωρα; Θα του σπάγαμε τα μούτρα
Τι μπορούμε να κάνουμε αν τα λεφτά που βγάζουμε δεν μας φτάνουν για να φάμε αλλά πρέπει να πληρώνουμε φόρους και άλλες πάγιες χρεώσεις; Απλά δεν θα πρέπει να τις πληρώνουμε
Μα σου λέει ο άλλος θα μείνεις στον δρόμο, θα σου πάρουν το σπίτι.
Αυτό είναι μια απειλή η οποία χτυπάει στην φαντασία μας και χτυπάει στην φαντασία του άθε ενός ξεχωριστά κάνοντας τον ακόμα πιο αδύναμο, ακόμα πιο μόνο.
Από που και ως που το δικό μου σπίτι ανήκει στην τράπεζα ή στην εφορία;
Άραγε τι θα γινόταν αν όλοι ανεξαιρέτως αντιδρούσαμε με αυτή την λογική, σε αυτόν τον παράλογο πόλεμο;
Απλά τα πράγματα θα είχαν ήδη αλλάξει από μόνα τους.
Ξέρετε πότε συμπεριφερθήκαμε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο τώρα τελευταία; Όταν παρά τις απειλές, παρά τα capital controls, αντίθετα με όλα τα δεδομένα, είπαμε εκείνο το όχι στο τελευταίο δημοψήφισμα.
Ναι αυτή ήταν μια περήφανη στιγμή η οποία προδόθηκε από τον εισηγητή της.
Μπορεί να αισθανθήκαμε κορόιδα και ξεφτύλες, όμως σε καμία περίπτωση δεν είμαστε, δεν χάσαμε από δικά μας λάθη, ο λαός έπραξε το σωστό και είναι καιρός να διεκδικήσουμε το νόμιμο δικαίωμα μας σε αυτό που είπαμε. 
Ο Ελληνικός λαός, είναι ένας επικίνδυνος λαός και το έχει αποδείξει ιστορικά αυτό. Η τελευταία φορά ήταν αυτό το όχι το οποίο βέβαια δεν έγινε σεβαστό γιατί προδότες μας κυβερνούν, όμως φάνηκε ότι σαν λαός και σθένος έχουμε και αποφασιστικότητα.
Αν λοιπόν αγαπητοί μου σκεφτούμε πως ήμασταν πριν από κάποια χρόνια, (γιατί και τώρα οι ίδιοι είμαστε, δεν γίναμε άλλοι άνθρωποι) και αντιδράσουμε όπως θα αντιδρούσαμε τότε, εκείνη την εποχή που οι πληγές δεν είχαν ακόμα ανοίξει και δεν είχαμε ταυτιστεί μαζί τους, τι θα γίνει;
Θα γίνουμε και πάλι ελεύθεροι.

Γιάννης Ζωγραφάκης 

Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.