Γυναίκα ροφός! (της Μάρως Βλαχάκη)




Η φτώχεια είναι σοφή και δίκαιη. Επιβραβεύει τον πλούτο της ζωής μιας γυναίκας χαρίζοντας ρυτίδες. Ο πλούτος όμως είναι πονηρός ύπουλος και καταφερτζής. Επιβραβεύει τη φτώχεια της ζωής μιας γυναίκας χαρίζοντας της πρησμένα μούτρα και στόμα ροφού. Άκου να δεις…… Αλήθεια πόσο ατρόμητος μπορεί να είναι ένας άντρας; Ένας άντρας που δεν αισθάνεται καμμιά τρομάρα όταν βλέπει να κοιμάται δίπλα του ο ροφός με τα μάτια ανοιχτά απ’ τη βλεφαροπλαστική και γουρλωμένα; Εγώ λέω πως δε φοβάται γιατί βλέπει τον ακριβοπληρωμένο ροφό μονίμως γελαστό. Κάπως σα να τανιέται κάμποση ώρα και τελικά ξαλαφρώνει και το φχαριστιέται. Δε φοβάται και χαίρεται κι από πάνω, που και βρισίδια να ρίξει στο ροφό, λόγω μπότοξ , ούτε που θα του κρατήσει μούτρα. Χαλάλι τα λεφτά! Χαλάλι τα λεφτά δε λέω….. Αλλά εγώ τι φταίω, κάθε φορά που αντικρύζω γυναίκα ροφό, που μου ‘ρχεται να πέσω με τα μούτρα πάνω της, να της βγάλω τα ψαχνά να δαγκώνω και να ξαναδαγκώνω και σταματημό να μην έχω; Φταίω εγώ δηλαδή που όταν τη βλέπω τρέχουνε τα σάλια μου σα να ‘χω μπροστά μου ένα ταψί ροφό στιφάδο μαγειρεμένο στο φούρνο με τα δαμασκηνάκια τα σκοπελίτικα και με τα κρεμμυδάκια τα δακρύβρεχτα και τα λαχταριστά; Φταίω εγώ; Φταίω εγώ που σιγά σιγά ο πλούτος με τα θέλγητρά του θα καταφέρει να εξαλείψει το ανθρώπινο είδος; Όχι βέβαια! Θα φταίω όμως αν δεν λάβω από τώρα τα μέτρα μου. Τώρα που θεριεύει το κακό…. Τώρα που βγήκαν τα ψάρια στη στεριά! Λοιπόν! Προειδοποιώ…… Με το που θα με πλησιάσει στα 5 μέτρα τέτοιο σκιαχτικό ζευγάρι, θα αφεθώ στα ανθρώπινα ένστικτά μου…… Η γυναίκα ροφός δεν θα το γλυτώσει το δάγκωμα. Τέλος! Ο άντρας θα τιμωρηθεί σκληρότερα, γιατί όχι μόνο ανέχεται το τέρας το φτιασιδωμένο, καμαρώνει κι από πάνω. Καμαρώνει που ‘χει γυναίκα με στόμα τροφαντό και γκόμενα με το χειλάκι μικρούτσικο και στενό. Γι’ αυτό, από μένα, ο άντρας θα τιμωρηθεί σκληρότερα απ’ τους δυο. Στη θάλασσα με κουτουλιά για παραδειγματισμό. ΚΙ ας πάει να συ ζήσει μ’ όποιο ροφό θέλει στον πάτο της θάλασσας, να μην τον βλέπω. Όχι τίποτε άλλο….. Για τη χλωρίδα και την πανίδα νοιάζομαι . Για την ισορροπία του σύμπαντος νοιάζομαι Και όχι μόνο. Νοιάζομαι για τη δικιά μου ισορροπία μέσα σ’ έναν κόσμο ανισόρροπο. Γιατί θέλω ο χρόνος να ‘ναι ουσιαστικός. Να με αντιμετωπίζει και να τον αντιμετωπίζω όσο πιο σοβαρά γίνεται. Δε θέλω βρε αδερφέ ο χρόνος όταν περνάει από δίπλα μου να ξεραίνεται στα γέλια!



Μάρω Βλαχάκη



Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.