Μα γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε; Γιατί απλά αδιαφορούμε.







Ο μισθός σου έχει γίνει από τις περικοπές, χαρτζιλίκι του μπαμπά προ δεκαετίας. Όλα τα χρέη έχουν αυξηθεί και έχουν φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και εσύ όπως και τόσα άλλα εκατομμύρια Ελλήνων κάνουν την ίδια ερώτηση. Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Το πρόβλημα είναι φίλε μου ότι συνήθως στην ερώτηση τι θα έπρεπε να γίνει δεν έχεις απάντηση, άρα στην ουσία δεν ξέρεις τι θέλεις.

Μήπως φταίει το κινητό που όλη μέρα είναι στο φεις, μήπως φταίει το ότι η μόνη πνευματική εργασία που κάνεις είναι να ανεβοκατεβάζεις όλη μέρα, στην δουλειά, στην καφετέρια, με την κοπέλα ή το αγόρι σου το δάκτυλο στο τατς σκριν του κινητού και να πατάς λάικ σε φωτογραφίες;

Μήπως φταίει το ότι δεν έχεις σχέση με την πολιτική και όταν λέω με την πολιτική δεν εννοώ να είσαι κομματικοποιημένος αλλά να ασχολείσαι με τα κοινά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, ακόμα και στο διαδίκτυο, όταν αντικρίζουν μια σοβαρή έρευνα ή ένα σοβαρό κείμενο που προσπαθεί να αναλύσει την κατάσταση που όλοι βιώνουμε, απλά βαριούνται να το διαβάσουν.

Οι ίδιοι τώρα άνθρωποι αν δουν τον κώλο της χψζ κάποιας τυχαίας περσόνας θα πατήσουν ανελέητα για να διαβάσουν το άρθρο που το πιθανότερο να λέει είναι "η τάδε τα πέταξε όλα"

Και δεν λέω και εγώ θέλω να δω τον κώλο της εφόσον τόσο απλόχερα μου τον προσφέρει, όμως προτιμώ αυτό να είναι το διάλειμμα από κάτι άλλο σοβαρότερο που έχω να κάνω και όχι το σοβαρότερο αν με καταλαβαίνετε.

Η άλλη ατάκα που ακούω συχνά είναι, ότι προσπαθώ να φτιάξω το μέσα μου, τον εαυτό μου και δεν με ενδιαφέρουν οι λαμογιές που γίνονται στην κοινωνία. Ωραία λοιπόν, εφόσον γουστάρεις τόσο το μέσα σου και την κοινωνία την έχεις γραμμένη στα παπάρια σου η στην καραμουνάρα σου αντιστοίχως, τότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να αφήσεις τα παράπονα για αυτά που βιώνεις εφόσον η κοσμάρα σου σε καλύπτει απόλυτα και ζεις το όνειρο σου.

Ακούστε να δείτε, ο κόσμος, οι αλλαγές σε αυτόν αλλά και τα δικαιώματα, απορρέουν από την προσπάθεια και τον αγώνα ανθρώπων που είχαν ενδιαφέρον όχι μόνο για την μύτη τους ή την σκιά τους, αλλά έβλεπαν πέρα από αυτή και τον κόσμο που τους περιέβαλε.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν αφέθηκαν στην αδιαφορία αλλά έβαλαν πάνω από τον εαυτό τους και την βαρεμάρα τους αυτά που θεωρούσαν ως ιδανικά και τα υπερασπίστηκαν ακόμα και με την ζωή τους.

Ιδανικά κυρίες και κύριοι, όμως ιδανικά άραγε ποιος έχει; Όλοι θα μου πείτε, το ιδανικό του έρωτα της αγάπης, της αδελφοσύνης, πήξαμε σε εύκολες λύσεις που για να αναλυθούν δεν χρειάζονται πάνω από μια σειρά στο word.

Συγνώμη αλλά αυτά δεν είναι ιδανικά αλλά junk food με πολλά λιπαρά και χωρίς καθόλου ουσία.

Σε παχαίνουν και σε κάνουν αδρανή, δυσκίνητο, νωθρό, αδύναμο να αναλάβεις τις όποιες ευθύνες έχεις με αποτέλεσμα να παραδοθείς στην υποτέλεια.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Υπάρχει μόνο σκληρή προσπάθεια που θα σε γυμνάσει για να μπορέσεις να αναλάβεις τις ευθύνες σου και αυτό δεν γίνεται με το να κάθεσαι και να αδιαφορείς.

Αν δεν γνωρίζεις μάθε, αν δεν ξέρεις ρώτα, αν νομίζεις ότι το να δουλεύεις απλά σαν σκλάβος και να λες είμαι στον αγώνα για την επιβίωση, είναι αρκετό, τότε πλανάσαι πλάνην οικτρά.

Κανείς σκλάβος δεν δικαιούται την ελευθερία για αυτό και είναι σκλάβος, αυτός που την δικαιούται, είναι αυτός που αποφάσισε να μην είναι πλέον σκλάβος και θα κάνει τα αδύνατα, δυνατά για να την αποκτήσει.

Δεν θα συμπεριφέρεται σαν σκλάβος και ναι μπορεί να είναι στον αγώνα για επιβίωση αλλά η επιβίωση του δεν είναι πλέον ο αυτοσκοπός του, ούτε αρκείτε σε αυτό.

Πέρα από αυτό δουλεύει, μαθαίνει, μορφώνεται, όχι περνώντας πτυχία αλλά αποκτώντας κριτική σκέψη και συνειδητότητα του ποιος είναι και που βρίσκεται.

Ανοίγει τα μάτια και φεύγει από τις σκιές της σκλαβιάς.

Δεν έχει καμία σημασία αν είναι επιστήμονας ή εργάτης, αν είναι σε υψηλή θέση στην κοινωνία ή σε χαμηλή.

Σκλάβους θα βρεις παντού σε όλες τις κοινωνικές βαθμίδες, βλ. πολιτικούς. Ελεύθερους όμως που θα βρεις άραγε;

Το να έχεις πολλά λεφτά δεν σε κάνει ελεύθερο, μπορεί απλά να είσαι εξαγορασμένος και πάλι σκλάβος θα είσαι. Το να ανέχεσαι να μην έχεις λεφτά γιατί εκεί ανήκεις, δεν σε κάνει ελεύθερο γιατί έχεις δεχθεί να είσαι σκλάβος.

Το να αρνείσαι να έχεις πολλά λεφτά όταν αυτά είναι το μέσον της εξαγοράς σου σε κάνει ελεύθερο.

Το να αρνείσαι να μην έχεις λεφτά όταν η φτώχια σου είναι το μέσον της υποδούλωσης σου σε κάνει ελεύθερο.

Απλά πράγματα.

Όπως έλεγε και η Ευτυχία Παπαγιανοπούλου στον υπέροχο στοίχο της "δυο πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα" έτσι και εδώ στην σημερινή δύσκολη κατάσταση που ζούμε, δύο επιλογές υπάρχουν, η αδιαφορία και ο αγώνας.

Η αδιαφορία δεν θέλει τίποτα, απλά ένα smart phone και πολλά λάικς.

Ο αγώνας όμως θέλει γνώση, πολλή δουλειά, πέρα από τα καθημερινά, υπέρβαση της ζώνης συνήθειας του κάθε ενός και θυσίες.

Στην πρώτη περίπτωση το γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε έχει ήδη απαντηθεί γιατί δυστυχώς σαν κοινωνία αδιαφορούμε και μοιρολατρικά δεχόμαστε μια κατάσταση που δεν μας αρέσει.

Στην δεύτερη περίπτωση, απλά τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο γιατί η ερώτηση γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε δεν θα μπορεί να υπάρξει.

Και κάτι τελευταίο πολύ σοβαρό. Οι τελευταίες γενιές από το 74 και μετά, έχουν μάθει να ζουν σε ένα καθεστώς ατιμωρησίας.

Το κάθε τσογλάνι, μπορεί να τα σπάει και να κάνει ότι του καπνίσει χωρίς να έχει την παραμικρή συνέπεια για αυτό που κάνει, όταν πρόκειται για κάποιον υποτιθέμενο αγώνα.

Με τον ίδιο τρόπο έχουν μεγαλώσει και οι ηγέτες μας, με τον ίδιο τρόπο και όλοι οι υπόλοιποι.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο ηγέτης πιστεύει ότι όσο και αν προδώσει τον λαό του, στο τέλος θα του συγχωρήσουν την "βλακεία" του.

Ο λαός έχει δεχθεί μοιρολατρικά σχεδόν, ότι όσο και αν τον πατήσουν κάτω, αυτός στο τέλος θα συγχωρήσει τον δυνάστη του.

Η ελευθερία κύριοι και κυρίες, θέλει ανθρώπους και όχι χαμίνια και δυστυχώς σαν κοινωνία δεν συμπεριφερόμαστε ανθρώπινα αλλά σαν χαμίνια.

Η ελευθερία δεν δίνεται σε αυτούς που έχουν απόγνωση και είναι αδύναμοι αλλά στους γενναίους και δυνατούς.


Γιάννης Ζωγραφάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.