ΝΟΜΟΘΕΤΕΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ, ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΙΣ

Θεμέλιος λίθος μιας κοινωνίας είναι η Δικαιοσύνη.
Η Δικαιοσύνη για να εκπληρώνει την αποστολή της θα πρέπει να έχει σαν στόχο την απόδοση του δικαίου, τόσο σαν νομοθετική πρόνοια όσο και σαν δικαιοδοτική διαδικασία στο δικαστήριο.

Αν θέλεις να αποδομήσεις μια κοινωνία και να υποσκάψεις τα δικαιώματα των πολιτών δεν έχεις παρά να υπονομεύσεις το σύστημα απονομής της Δικαιοσύνης. Δυστυχώς την αποδόμηση αυτή την βλέπουμε σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στη χώρα μας ιδιαίτερα. Θα γίνω πιο συγκεκριμένος και με παραδείγματα προκειμένου να γίνουν κάποια πράγματα κατανοητά απ όλους.

Νομοθετική πρόνοια: α) Το Σύνταγμα. Το Σύνταγμά μας είναι ίσως το χειρότερο, που είχαμε ποτέ, όχι μόνο διότι είναι αναχρονιστικό αλλά και διότι έχει υπονομεύσει δικαιώματα του πολίτη σε σχέση με προηγούμενα. Τουλάχιστον να ήταν σεβαστό......
Στην πράξη έχει ανασταλεί η ισχύς πολλών άρθρων, όπως για παράδειγμα το άρθρο 17 που κατοχυρώνει το δικαίωμα στην ιδιοκτησία ενώ έχει επιβληθεί ο ΕΝΦΙΑ, που είναι μια μορφή δήμευσης της περιουσίας του πολίτη με δόσεις, την στιγμή μάλιστα που η δήμευση απαγορεύεται ρητά από άλλο άρθρο.

Το άρθρο 28 παρ. 2 σε συνδυασμό με το άρθρο 36 παρ. 2 ορίζει ότι οι διεθνείς συμβάσεις που εκχωρούν Εθνική Κυριαρχία θα πρέπει να επικυρωθούν από την Βουλή με πάνω από 180 βουλευτές. Ούτε αυτό έχει γίνει και παρόλα αυτά η Εθνική Κυριαρχία έχει παραχωρηθεί. Δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο Σύνταγμα που να ισχύει αλά κάρτ. Είτε ισχύει ολόκληρο και το σεβόμαστε είτε δεν ισχύει καθόλου.
Δεν μπορεί να σεβόμαστε μόνο τις διατάξεις που απονέμουν τυπικά εξουσία στους βουλευτές και τους υπουργούς, αλλά να παραβιάζουμε τις υπόλοιπες.
Η απέχθεια της Πολιτείας προς το Σύνταγμα φαίνεται κι απ το γεγονός ότι δεν φρόντισε να θεσπίσει Συνταγματικό Δικαστήριο

Β) Οι Νόμοι: Όλοι σχεδόν οι Νόμοι που έχουν ψηφιστεί για την προστασία του πολίτη από την αυθαιρεσία των προνομιούχων του συστήματος είναι άσφαιροι! Παράδειγμα: Ν2251/93 για την Προστασία του Καταναλωτή. Ο Νόμος αυτός ανάμεσα σε άλλα απαγορεύει την χρήση καταχρηστικών όρων στις τραπεζικές δανειακές συμβάσεις, τους οποίους μάλιστα κατονομάζει. Το ξέρετε ότι ουδεμία κύρωση προβλέπεται σε περίπτωση παράβασης του Νόμου και φυσικά οι Τράπεζες εξακολουθούν να περιλαμβάνουν άκυρους και καταχρηστικούς όρους στις συμβάσεις μέχρι και σήμερα;

Η μόνη χρησιμότητα του Νόμου είναι το ότι μπορεί ο πολίτης να τον επικαλεστεί στην ανακοπή που θα καταθέσει κατά της διαταγής προς πληρωμή της Τράπεζας ενώ αν ο νομοθέτης ήταν ειλικρινής στην πρόθεσή του να προστατέψει τον καταναλωτή και θέσπιζε ποινές για την παράβαση, και ο πολίτης θα ήταν προστατευμένος και από έξοδα, θα γλύτωνε και αποσυμφόρηση των πινακίων στα δικαστήρια θα επιτύγχανε! Προσωπικά είχα κάνει αγώνα το 2004 για να περιληφθούν κυρώσεις στον Νόμο για την ίση μεταχείριση και την αποχή από διακρίσεις.
(κάποιοι από εσάς το ξέρουν από πρώτο χέρι)

Δικηγόροι: Οι δικηγόροι θα μπορούσαν να είναι παράγοντες πίεσης στη δημιουργία δίκαιων και αποτελεσματικών Νόμων. Θα μπορούσαν να είναι μαχητικοί στα δικαστήρια καταγγέλοντας κάθε παρασπονδία από τους δικαστικούς λειτουργούς. Αντίθετα πολλοί εκ των συναδέλφων μου διακρίνονται από δουλοπρέπεια απέναντι σε άχρηστους, ακατάλληλους ή και επίορκους δικαστικούς λειτουργούς. Το ακόμα χειρότερο: Αντί να καταγγέλουν τα παραδικαστικά με σθένος, κάποιοι ψάχνουν να βρουν τρόπους να ενταχθούν σ αυτά για να ωφεληθούν οικονομικά. Η παθογένεια του δικηγορικού λειτουργήματος ξεκινά από τον επαγγελματικό υπερπληθυσμό, όπου η ποσότητα αποβαίνει εις βάρος της ποιότητας.

Η ευκολία με την οποία γίνεται κανείς δικηγόρος, η επιστημονική ανεπάρκεια πολλών (όποιον πάρει ο χάρος) και οι αναδουλειές, δεν επιτρέπουν στο επάγγελμα να αποκτήσει κύρος. Φανταστείτε ότι η Αθήνα έχει πάνω από 40 000 δικηγόρους εγγεγραμμένους στον Σύλλογο ενώ το Λονδίνο των 13 000 000 κατοίκων έχει μόλις 5500 baristers με άδεια να παρίστανται στο δικαστήριο και το Παρίσι των 12 000 000 γύρω στις 8 000! Απόλυτα ερμηνεύσιμο το γιατί ο δικηγόρος στο Λονδίνο είναι Sir στο Παρίσι maitre avocat και στην Αθήνα χασοδίκης! Δικαστές: Η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη, που προσπαθεί να βρει το δίκιο του.

Η σωστή κι αμερόληπτη δικαιοσύνη είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική συνοχή, την ευταξία, την αποφυγή της αυτοδικίας και την εύρυθμη λειτουργία του κράτους. Όταν ο δικαστής δεν αποδίδει Δίκαιο τότε ο πολίτης γίνεται εχθρικός προς το κράτος και καταφεύγει στην αυτοδικία. Υπάρχουν δύο πολύ σοβαρά προβλήματα, που μαστίζουν τον χώρο απονομής της Δικαιοσύνης:

1) Η επάρκεια των δικαστικών λειτουργών είναι το πρώτο.
Είναι κοινό μυστικό ότι η πλειονότητα των δικαστικών λειτουργών ήταν αποτυχημένοι δικηγόροι, κατά τεκμήριο όχι οι ευφυέστεροι, που αδυνατώντας να επιβιώσουν στον επαγγελματικό χώρο της δικηγορίας κατέφυγαν στη Σχολή Δικαστών και έγιναν δικαστές, κουβαλώντας ένα σωρό συμπλέγματα έναντι των επιτυχημένων πρώην συναδέλφων τους, που ξαφνικά έγιναν εξουσία την οποία ασκούν με έπαρση έναντι διαδίκων και δικηγόρων. Οι αποφάσεις τους είναι ανάλογης ποιότητας.....

2) Το παραδικαστικό. Κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί - δυστυχώς ανάμεσα στους ικανότερους του χώρου - διασυνδέονται με συγκεκριμένα δικηγορικά γραφεία και παρέχουν δικαστικές εξυπηρετήσεις (μεροληπτικές και άδικες αποφάσεις) έναντι παροχών. Το γεγονός και μόνον ότι σε πρόσφατο νομοθέτημα επεδίωξαν και πέτυχαν να εξαιρεθεί το μετρητό τους από το πόθεν έσχες αποτελεί ομολογία του αμαρτήματος.
Κυκλοφορούν φήμες μεταξύ των συναδέλφων ότι συγκεκριμένα δικηγορικά γραφεία έχουν κόψει μισθό σε συγκεκριμένους δικαστές. Δεν ήθελα να το πιστέψω μέχρι που πρόσφατα βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα απ αυτά τα γραφεία σε μια δίκη όπου ο πελάτης μου κατηγορούμενος με μια κατηγορία γελοιωδώς κατασκευασμένη είχε δίκιο 100% και σε καμιά πολιτισμένη χώρα δεν θα μπορούσε να καταδικασθεί.

Και όμως...το δικαστήριο αγνόησε όλο το αποδεικτικό υλικό της υπεράσπισης, αγνόησε το νόμο, αρνήθηκε να εξετάσει μάρτυρες, αρνήθηκε τα αυτονόητα και δέχτηκε εξωφρενικούς ισχυρισμούς της πολιτικής αγωγής.
Τώρα μέλει να δω το πόση επιρροή έχει στον Άρειο Πάγο το συγκεκριμένο γραφείο.
Το παραδικαστικό δεν πηγάζει πάντα απ την απληστία και τον βρώμικο ρόλο κάποιων δικηγορικών γραφείων. Πηγάζει κι από πολιτικές επιρροές κι άλλες σκοπιμότητες.
Η ανάμειξη πολιτικών (ως επί το πλείστον συνταξιούχων που δικηγορούν) ανοίγει μια άλλη διάσταση της διαπλοκής και της διαφθοράς που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας. Το παραδικαστικό μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο από την Πολιτεία (αν το θέλει πραγματικά) σε συνεργασία με τους δικηγόρους και τον δικηγορικό Σύλλογο (αν το θέλουν πραγματικά)

Η επισημείωση “αν το θέλουν πραγματικά” νομίζω ότι είναι απαραίτητη διότι για την πάταξη της διαφθοράς δεν αρκούν οι πομπώδεις δηλώσεις. Απαιτείται και δράση, την οποία δεν βλέπω.Με τα παρά πάνω νομίζω ότι σας έδωσα -έστω και εν ψήγματι - το πλαίσιο υπονόμευσης και καταστροφής μια κοινωνίας. Της δικής μας δυστυχώς. Η αποδόμηση της Δικαιοσύνης είναι κι αυτή χαρακτηριστική ένδειξη παρηκμασμένης κοινωνίας, που οδεύει στην καταστροφή αν δεν ληφθούν πρόνοιες και δράσεις για την αναστροφή του φαινομένου. Η παρούσα δημοσίευση δεν είναι παρά το καμπανάκι σ ένα ρολόϊ που δείχνει παρά πέντε!

Πηγή: Θανάσης Θεοδώρου
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.