Τα παιδιά της γειτονιάς την φωνάζουν Πασσιφλόρα






Βαρύ το ξύπνημα, με σαγιονάρα που σέρνεται και βογκά.
Το σώμα που την ακολουθεί σε σχήμα μισοφέγγαρου που αποχαιρετά την μητέρα νύχτα.
Πρόσωπο που παίζει κρυφτό με τα ανέμελα μαλλιά της και εμφανίζει που και πού τα χνάρια του.Το ταξίδι της σαγιονάρας σύντομο αλλά κουραστικό πολύ.
Μα σαν φτάσει στον προορισμό της  παίρνει δύναμη από το φώς του Ήλιου που της γνέφει από ψηλά.Παίρνει ζωή το μέσα της που δίνει ένταση και κίνηση στο κορμί της.
Ανοίγει τα χέρια διάπλατα για να γεμίσει από φώς το κάθε κύτταρο της.

Σαν νιώσει έτοιμη παίρνει βαθιά ανάσα και στέλνει φιλιά καλημέρας στο σύμπαν που της χάρισε την ομορφιά του, για ακόμη μια φορά.
Αυτός εκεί… αγέρωχος βασιλιάς του σύμπαντος με αγάπη για όλους και  για όλα.
Δυνατός δίχως έπαρση  για το έργο που εκτελεί.

Εκείνη αιώνια δωσμένη σε αυτόν… ψυχή και σώμα.
Πασσιφλόρα την φωνάζουν τα παιδιά της  γειτονιάς.
Είναι όμορφη πολύ, ένας άγγελος  της Γής  που έμαθε στα δύσκολα να ζεί, μα το σκοτάδι το φοβάται.
Την αγαπούν πολλοί, μα αυτή αγαπά μονάχα έναν.
Σε αυτόν θα έλεγε κάθε της μυστικό με τυφλή εμπιστοσύνη.

«Αυτός είδε τόσα και σε κανέναν δεν μίλησε», έλεγε στα παιδιά της γειτονιάς της.
«Θα δείτε… μια μέρα θα με κάνει γυναίκα του και θα σας στέλνω νέα μου με το πρωινό κελάηδισμα του καναρινιού».

 Έτσι κάθε μέρα έκανε προσπάθεια να την προσέξει έστω και λίγο.
Μεγάλωσε, έγινε κοτζάμ γυναίκα.
Πανέμορφη μέσα-έξω, μα εκείνος απλά την κοιτούσε  και της χάριζε χάδια από φως για την  ενέργεια που ζητούσε το κορμί της.


Ναι είναι αλήθεια... ο ήλιος όσο δυνατός και αν έδειχνε φοβήθηκε να μάθει το μέσα της Πασσιφλόρας.
Εκείνη κουράστηκε να ελπίζει και να περιμένει.
Έτσι έδωσε όλη της την ενέργεια στο έργο που είχε σε αυτή τη ζωή, να θεραπεύει  τις ψυχές των ανθρώπων.
Δεν τον ξέχασε ποτέ γιατί απλά ήταν το άλλο της μισό και χωρίς αυτόν δεν θα έφτανε ως εδώ.
Μα έπρεπε να προχωρήσει.
Και αυτό έκανε… προχώρησε με οδηγό το φώς του!



Λειβαρτζηνού Αντωνία
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.