Γελάει μαζί σου ο χρόνος






Το μυαλό σου κενό… Η καρδιά σου κενή… Η ματιά σου χαμένη!

Έχεις αδειάσει από αισθήματα και λέξεις. 
Βαρέθηκες την μονόχνοτη ζωή σου και απλά ακούς τους δείκτες του παλιού ρολογιού να σου χτυπούν συνθηματικά.

 Τικ τακ…τικ τακ…σιωπή. 

Η ματιά σου ακούνητη στο απέραντο γαλάζιο του ουρανού που κάποτε έστελνες ευχές με περιστέρια. 
Παγωμένη ανάμνηση στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. 
Ένας ξεχασμένος κορμός δέντρου σε δάσος που κάηκε. 
Πεντάγραμμο που έσβησαν οι νότες και έπαψε τραγούδι να θυμίζει.

 Γελάει μάζι σου ο χρόνος. Τικ τακ…τικ τακ… σιωπή. 

Πέρασαν τα χρόνια και εσύ αφέθηκες στο τίποτα. 
Νόμιζες πως το μετά σε περιμένει με ανοιχτές αγκάλες και με τον θρόνο άδειο για να ανεβείς. Εξαπατήθηκες από τον ίδιο σου τον εαυτό λοιπόν. 
Αυτός σε έριξε στον γκρεμό χωρίς να σου μάθει να πετάς.
 Σε νόμιζες Θεό μα ξάφνου χώμα και νερό σου μοιάζεις.

Η λάσπη που απέμεινε ψάχνει για τον δημιουργό της ξανά. 
Αυτός θα σε χτίσει ξανά και θα σου μάθει να ζείς χωρίς ανόητες προσμονές. 
Ανούσιες αιτίες που σου έφαγαν την ψυχή και σε άφησαν λευκό χαρτί. 
Εκείνος θα σε κάνει βιβλίο με πολλές σελίδες. 
Θα σε γεμίσει μελάνι και συναίσθημα που θα πλημμυρίζει σε κάθε σου κίνηση. 

Θα σπάσει το ρολόι και θα σου δείξει το τώρα που άφησες να φύγει.
 Τικ τακ….. τέλος.

 Αντωνία Λειβαρτζηνού 
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.