Ένας κόσμος που αλλάζει



Η ιστορία θα μπορούσε να μας διδάξει πολλά και ίσως να το έχει κάνει. Ένα όμως μάθημα δεν μας δίδαξε ποτέ και αυτό είναι το πως να μην επαναλάβουμε τα λάθη της.

Η άνοδος και η πτώση του Χίτλερ, μια ιστορία που όλοι λίγο έως πολύ την γνωρίζουμε, γνωρίζουμε τις συνθήκες αλλά και τις ομοιότητες με το σήμερα και όμως η ιστορία τείνει να επαναληφθεί.
Ίσως υπάρχει αδυναμία στην αναγνώριση των παρόμοιων στοιχείων γιατί και η ιστορία ως αποτέλεσμα ενός παράξενου ελκυστή, τείνει να καταλήξει στο ίδιο σημείο αλλά με διαφορετικά δεδομένα.
Έτσι λοιπόν σήμερα δεν έχουμε προπαγάνδα εναντίον των Εβραίων, αλλά προπαγάνδα υπέρ των μεταναστών, η οποία προπαγάνδα  στρέφεται εναντίον τους με ραγδαίους ρυθμούς, λόγω του μεγάλου αριθμού τους, της διαφορετικής κουλτούρας τους αλλά και των πολλών επεισοδίων που έχουν γίνει από τους λεγόμενους τρομοκράτες.
Η οικονομική ανέχεια, ο ολοκληρωτισμός του Ευρωπαϊκού κατεστημένου, η μηχανιστική λογική του (ότι είναι στους αριθμούς σωστό είναι και καλό), η καθόλου τυχαία οικονομική πίεση προς όλα τα κοινωνικά στρώματα εκτός των πλουσίων και η αυταρχική απομάκρυνση των κοινωνικών δεσμών εξαιτίας του οικονομικού διαχωρισμού που φέρνει τους περισσότερους να ανήκουν στην κατηγορία των φτωχών, έως και σχεδόν φτωχών και τους άλλους τους λίγους να ανήκουν στην κατηγορία των πολύ πλουσίων με μαθηματική ακρίβεια θα φέρει στο τέλος την καταστροφή.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο άξονας πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, γεννήθηκε κάτω από παρόμοιες συνθήκες, ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε ως κοινωνία άνθρωποι με τις ίδιες ροπές και λειτουργούμε με παρόμοιους τρόπους σε παρόμοιες επιλογές.
Σιγά σιγά θα ακούμε όλο και πιο δυνατά και θαρραλέα εθνικιστικές φωνές να μιλάνε υπέρ της πατρίδας μας.
Αυτό είναι πάρα πολύ καλό αν συμβεί, όμως με τι μυαλό και με ποια γνώση θα μιλάνε αυτοί που θα πάρουν τον λόγο και με τι μυαλό και με τι γνώση θα κρίνουν οι ακροατές τα λόγια των αγορευτών τους.
Εκεί κρύβεται και η παγίδα στην τυφλή υπακοή σε συγκεκριμένα πρότυπα χωρίς κρίση, φτάνει αυτά τα πρότυπα να είναι υπέρ του μεγαλύτερου αριθμού των ατόμων της κοινωνίας ή να φαίνονται ότι είναι υπέρ.
Αυτό συνέβη στην Γερμανία τον μεσοπόλεμο, μια ρημαγμένη Γερμανία που οι σύμμαχοι της είχαν πάρει ως αποζημίωση από τον Ά π.π. τα πάντα και αυτό τείνει να γίνει και σήμερα όχι μόνο στην Ελλάδα, την ώρα που μια ρημαγμένη Ευρώπη, τείνει να πάρει τα πάντα από τους πολίτες της κανιβαλίζοντας τον ίδιο της τον εαυτό.

Δεν είναι όμως η Ευρώπη που αλλάζει, αλλάζει ολόκληρος ο κόσμος και σήμερα βλέπουμε μια Ρωσία με επεκτατικές διαθέσεις, μια Αμερική που θυμίζει εποχές μεταπολεμικές με την πιθανή άνοδο του Τραμπ στην εξουσία και μια Τουρκία που όπως φαίνεται μετέτρεψε την ανατροπή ενός πραξικοπήματος σε ένα άνευ προηγουμένου πραξικόπημα.
Είναι γενικά δύσκολο να εκτιμήσει κανείς τι θα συμβεί στο μέλλον όμως ένα είναι βέβαιο, ότι το μέλλον επιφυλάσσει πολλά καινούρια πράγματα που στο παρόν υπάρχουν σαν σπόροι κάτω από την Γη και για αυτό δεν φαίνονται και κάποια στιγμή αυτοί οι σπόροι θα βλαστίσουν.
Ας μην έχουμε αυταπάτες, η σπορά δεν έγινε τώρα αλλά πολλά χρόνια πίσω, ίσως την εποχή που η νέα τάξη πραγμάτων ήταν όντως νέα.
Οι σημερινοί κυβερνώντες δεν είναι τίποτε άλλο από τους καλλιεργητές που έχουν εντολή, επιτέλους να ποτίσουν αυτούς τους σπόρους και να τους κάνουν να βλαστίσουν.

Γιάννης Ζωγραφάκης
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.