Άντε στον πόλεμο, άντε στο θάνατο, άντε στη Νίκη!




Τα εμβατήρια δεν είναι άσχημα,
ούτε οι ύμνοι οι πολεμικοί.
Λόγια-τρομπέτες, λόγια-νταούλια, ράτατα ράτατα...
Άντε στον πόλεμο, άντε στο θάνατο, άντε στη Νίκη!
Όμως πιο επώδυνα υπηρετείς την πατρίδα
με μια σφαίρα στον ομφαλό,
γιατί τότε η πληγή την πονάει πολύν καιρό-
κι όταν του πολέμου η μέθη έχει πριν χρόνια περάσει
και νηφαλιότητα έχει μπει στις ψυχές.
Σε νηφάλια μέθη να είμαι, αυτό ήταν πάντα
το σύνθημα της δικιάς μου καρδιάς.
Όχι σε μέθη, όχι νηφάλια, αλλά σε μέθη νηφάλια,
ενθουσιασμός σε ειρήνης καιρούς, ιερούς
Ο πόλεμος, μόνος του, εμπνέει τους πάντες
ποιος χρειάζεται τότε νταούλια τρομπέτες;
Ωστόσο όταν είναι ειρήνη κουράζονται όλοι, βαριούνται
γι αυτό τότε, ποιητές, φιλοσόφοι,
φυσάτε τρομπέτες, νταούλια χτυπάτε
ξυπνήστε τον κόσμο, κυρήξτε απλότητα, ασκητική
ευγενή συναισθήματα πέρα για πέρα
έτσι που άλλος πόλεμος ποτέ να μην έρθει
και ο θόρυβός του ο τρομακτικός.
Και ούτε των ύμνων τα ρατατατά


Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.