Γιατί τα έβαλα με τους κύκνους


Τα πιο ελεύθερα και ευτυχισμένα όντα στον κόσμο είναι οι κύκνοι.
Απολαμβάνουν τον ανθρώπινο πολιτισμό, την προστασία των ανθρώπων και παράλληλα την ελευθερία τους ζώντας σε περιφραγμένες με καλαμιές λίμνες.
Το χειμώνα τους ταίζουν οι Δήμοι και το φθινόπωρο πετάνε χαρούμενοι πάνω και γύρω από τη λίμνη τραγουδώντας και χτυπώντας τα φτερά τους. Οι κρυψώνες τους προστατεύονται και τα μωρά  τους τα μεταχειρίζονται όλοι όλοι με σεβασμό.
Θεωρούνται ανεκτίμητη διακόσμηση του τοπίου και χωρίς να προσφέρουν τίποτε ζούνε με το θαυμασμό, την προστασία και την αγάπη όλων.
Κανεις κυνηγάει τους κύκνους, κανείς δεν τους σκοτώνει, κανείς δεν τους ψήνει  και όλοι λένε πως -τάχα μου- έχουν σκληρό και άγευστο κρέας.
Κανείς δεν τους ξεπουπουλιάζει για τα μαξιλάρια μας και τα παπλώματά μας,  ούτε νεκρούς.
Οι κύκνοι οι «αγαπούλες» των ανθρώπων και τα φτερά τους κολυμπούν αχρησιμοποίητα σαν «χιονονυφάδες» (όπως λένε οι ποιητές) πάνω στα νερά των λιμνών και συγκινούν τις ανθρώπινες ψυχές.
Πρόσφατα μόνο, άκουσα, ότι ένας νεαρός κωπηλάτης σκότωσε με το κουπί έναν κύκνο. Ο κύκνος εξοργίστηκε  (κανείς δεν ξέρει το λόγο)  και επιτέθηκε ξαφνικά στη βάρκα, με αποτέλεσμα να κατατρομάξει τις κυρίες και τα παιδιά που απολάμβαναν τη βαρκάδα τους.
Όμως ακόμα κι εκείνος είχε έναν ηρωικό θάνατο μέσα στο πάθος του ενθουσιασμού του, υπερασπιζόμενος κάτι που μόνο αυτός γνώριζε. Σύμφωνα με τις επιστήμες μέσα στην έκσταση και την ιερή μανία της μάχης δε νιώθεις τον πόνο.



Ένα ακόμα ευτυχισμένο συν-ον μας,  είναι ο τεράστιος, λευκός, άραβας επιβήτορας «Αλή Μεχμέτ».
Όλες οι ζωτικές του ενέργειες λατρεύονται και προστατεύονται, για να μπορεί εκείνος να τις διατηρεί για τις πανέμορφες φοράδες του.
Γύρω από αυτόν, στον κόσμο- σφάζονται, βασανίζονται και κακοποιούνται καθημερινά εκατομμύρια ζώα, για τον ένα η τον άλλο λόγο. Ευνουχίζονται, ή ταΐζονται βίαια για να προκληθεί μια τεχνητή εκφύλιση του συκωτιού, το οποίο αργότερα θα το φάμε πατέ..
Αλλά αυτός -ο άραβας επιβήτορας- φροντίζεται, θαυμάζεται, χαϊδεύεται όλη του τη ζωή και στο τέλος των ημερών του, μετά από μια ζωή γεμάτη απολαύσεις με κομψά θηλυκά, του δίνουν το τελευταίο του ψωμί απλόχερα μέχρι να κλείσει τα μάτια του ήσυχα.



Ένας άλλος ευτυχισμένος άνθρωπος ήταν ο Μπετόβεν. Κουφός για τη χυδαιότητα των συνανθρώπων του, άκουσε μέσα του, ανενόχλητος, τη "συμφωνία του κόσμου".
Ήταν ευτυχισμένος, ψάρευε μέρες ολόκληρες στα ποτάμια και ήταν υπερχαρούμενος και περήφανος όταν επιτέλους μετά από ώρες, τσιμπούσε ένα μη βρώσιμο ψάρι.
Όλοι τον είχαν για τρελό, όμως τον χαιρετούσαν με δέος και κανείς δεν τον ενοχλούσε.
Παραπονιόταν μέσω των Adagio του, ξεσπούσε και χαιρόταν με τα Allegro του και χαμογελούσε μελαγχολικά για τον εαυτό του με τα Sherzo του.
 



Στους ευτυχισμένους ανήκουν και τα «βιδρόσκυλα», τα οποία οι πλούσιοι Άγγλοι σκυλοτρόφοι αμολούν σε κοπάδια για να κυνηγούν ενυδρίδες σε ποτάμια, λαγούμια, σπηλιές και ακτές.
Αυτά τα σκυλιά μισούν τις βίδρες παθολογικά και δεν φοβούνται το θάνατο από τα δόντια τους που είναι σαν ξυράφια.
Έχουν ένα άρρωστο μίσος για τις ενυδρίδες αν και εκείνες δεν τα πείραξαν ποτέ. Μισούντα απλώς επειδή υπάρχουν.
Αλλά όταν τα αφήνεις να τις κυνηγήσουν, νιώθουν ευτυχία.
Να πεθάνουν ξεσκισμένα από τα δόντια της βίδρας είναι λαγνεία. Οση ενέργεια τα έδωσε η φύση, την έχουν για ένα λόγο μόνο, για να σκοτώνουν  βίδρες. 

Γι' αυτό είναι ευτυχισμένα. Γνωρίζουν μόνο μίσος και πάθος.
Νύχτα μέρα ονειρεύονται το θάνατο της ενυδρίδας.
Ένας τέτοιος σκύλος κοιτάζει το ίδιο λυπημένα όταν του ξεφύγει μία βίδρα, όπως λυπημένα ακούγεται ένα Adagio του Μπετόβεν.



Αυτοί ήταν οι πιο ευτυχισμένοι του κόσμου.
Όμως οι άλλοι, πάνω στο προκρούστειο κρεβάτι της ζωής, ακρωτηριασμένοι για τις ανάγκες της ημέρας, δεν είναι ούτε μια στιγμή ευτυχισμένοι. Πεθαίνουν στην υπηρεσία, νοσταλγώντας, αν και με ασυνείδητο πένθος, την αδικημένη τους φύση.
 
 



Άνα Ζουμάνη
(εφημερόπτερα)



εφημεροπτερα
Share on Google Plus

0 comments:

Για τον σκοπό της ύπαρξής μας ενημερωθείτε στην ομάδα μας, «ΜΕΣΑ - Μαζί Ενάντια Στην Αδικία», στο facebook

ΟΜΑΔΑ ΜΕΣΑ. Από το Blogger.